Een spontane trip naar het land van ijs en vuur!

Daar zitten we weer. Iets meer dan vijf maanden na terugkomst uit Panama Stad, loop ik weer Schiphol binnen. Ik moet zeggen dat het raar voelt om na zo’n lange reis de juiste waarde te hechten aan een kortere trip, zoals deze. Toch merk ik direct dat het precies is wat ik wil doen. Het enthousiasme is direct terug, wanneer Miro, Julius, Laurens en ik binnen vijf minuten door de security checks heen lopen en traditiegetrouw op zoek gaan naar de Schiphol essentials, met als topstuk (wederom) een fles Ketel 1, die Julius, Miro en ikzelf allemaal kopen. Drank is op onze bestemming namelijk erg duur.

De komende vijf dagen rijden we met zijn vieren in een gehuurde camper door IJsland, het land van ijs en vuur en dus gletsjers, vulkanen, het noorderlicht en geysers. Buiten het feit dat IJsland bij mij, net als bij de andere jongens, hoog op de bucketlist stond, heb ik ook nooit eerder in een camper geslapen. Des te meer reden om onszelf licht op te dringen, toen Juul ongeveer drie weken geleden zei dat hij met zijn broer een camper in IJsland wilde gaan huren. Ik was wel toe aan een tripje dat niet lang van tevoren en tot in detail was uitgewerkt. We zien het wel!

Julius en Laurens waren enthousiast en dus zitten we hier nu, maar een paar weken later, in het Transavia toestel richting Keflavik Airport. Op Schiphol zagen we nog hoe een vrouw, volledig bezopen, door de security probeerde te komen, maar werd gestopt door het personeel van de luchthaven. We haalden, naast onze flessen Ketel 1, nog koffie, een worstenbroodje en een hamburger van de Burger King. Dit alles voor half acht ‘s ochtends. Toen ik aan ons ontbijt vertelde dat ik wel weer een Polarsteps bij wilde gaan houden, rolde Miro eventjes met zijn ogen, maar vond hij het stiekem wel grappig, alsof hij er al op had gerekend.

We liepen naar de gate en boarden het vliegtuig, om vervolgens op tijd te kunnen vertrekken. Het taxiën was, zoals wel vaker op Schiphol, lang. Ik luisterde nog een keer naar een aantal van onze nieuwe Inside Electron demo’s, waarvan we de definitieve versies over twee weken zullen opnemen in het vakantiehuisje van de ouders van Julius. Toen de piloot gas gaf, zette ik, traditie getrouw Gone op van U2. Het opstijgen was best heftig door het hevige wolkendek, maar eenmaal hierboven, kwam de zon tevoorschijn. Boven de wolken is het tenslotte altijd goed weer!

Goed. Nog twee uur vliegen. Ik zet een film op over een vliegtuigramp in de Andes in 1972. Lekker toepasselijk. Ik heb zin in deze trip. Het is ook zeker leuk om weer eens met Julius op pad te gaan, omdat hij er in Centraal- en Zuid-Amerika niet bij was.