Thingvellir, Reykjavik en naar huis!

Met de nodige frustratie werd ik vanochtend wakker. De verwarming was, zoals inmiddels traditie, afgeslagen. Het was weer eens koud in de bus, waardoor we alle laagjes die we aanhadden, ook echt nodig hadden. Na een snelle reset besloot ik, voor het eerst in een aantal dagen, te gaan douchen.

Mijn chagrijn verdween direct toen ik buiten onze bus stond en keer naar de prachtige omgeving van IJsland. Ik wil niets liever dan reizen. Dat komt met een hoge prijs. Financieel en sociaal. Ik nam mijn momentje en werd er, net als de avond ervoor, emotioneel van. Het is niet huilen, maar echt nadenken, afwegen, reflecteren en pijnzen. Wat gaat mijn volgende project worden. Ik denk het te weten, maar ik moet doorzetten.

De douche was heerlijk. Het was fijn om me weer eens meer dan 3% schoon te voelen. Die thermoshirts gaan er ook niet beter van ruiken als je ze vijf dagen op rij draagt.

Vandaag zouden we naar huis vliegen. Ik vond het mooi geweest, maar voor we deze reis konden afsluiten, wilden we nog een paar dingen zien. Ten eerste zouden we het Thingvellir National Park verder ontdekken. We reden naar twee verschillende uitzichtpunten en liepen wat rond. Wederom was er een winkeltje voor souvenirs, die mij toch echt te prijzig waren en zagen we een mooie waterval. We haalden een koffietje en Laurens speelde wat met zijn drone. Toen hij op een gegeven moment over een gladde ijslaag uitgleed brak het scherm van zijn controller. Helemaal kut natuurlijk. Typisch verzekeringswerk, maar toch. Het was ook net zo typisch voor zo’n laatste dag van een reis. Alles is nog steeds even mooi, maar de instelling is anders. We gaan naar huis en dat is het project. De nieuwsgierigheid maakt plaats voor pragmatische keuzes om de reis soepel te laten verlopen.

Voor we toch echt naar het vliegveld gingen, reden we toch nog even langs de hoofdstad, Reykjavik, die we tot dit moment strategisch hadden vermeden. Goede keuze, blijkt achteraf. We keken even bij de kerk, die je vast kent van de plaatjes. Wat een lelijk ding eigenlijk. Het heeft wel wat, maar is ook vrij saai. Ach, binnen vijf minuten zaten we weer in de bus en reden we toch echt naar de plek waar onze reis met Bilal begon. Liefde voor de bus, maar zoals Julius zei: “ik ga hem toch echt niet zo missen zoals ik mijn eigen bed heb gemist!”

We moesten nog tanken, koken en schoonmaken. Eigenlijk te veel voor de tijd die we nog hadden. Om zes uur leverden we de bus in en maakte we nog even ruzie met de verhuurders, vanwege de discutabele vulling van de eerdere gastank. Deze hoefden we uiteindelijk niet te betalen. Terecht. Van al het eten wat we nog over hadden, kookte miro nog een keer een sterrenmaaltijd, in de vorm van een eenpansgerecht. Toen was het klaar. Iets later dan gepland, maar nog steeds ruim op tijd, kwamen we aan op het vliegveld van Keflavik. We kochten nog een koffietje en gingen geruisloos en soepel door de douane. Dat was het dan. In het vliegtuig hadden Miro en ik een rij voor onszelf, wat heel fijn was. We dronken een biertje en ik luisterde naar het nieuwe album van Froukje, ik werd weer emotioneel.

IJsland heeft me precies gegeven wat ik deze week nodig had. Het landschap was in iedere hoek prachtig en het IJlandleven is iets waar ik altijd van heb gehouden. Hoewel heel anders dan Centraal-Amerika, heeft deze reis mij veel gedaan. Het is de bevestiging van wat ik wil. Het laat zien waar ik op dit moment écht gelukkig van word. Ik hou ervan. What’s next? Ik weet het niet, maar het komt vanzelf.

Deze reis voelt ondanks de korte duur als een direct gevolg op mijn tijd in Centraal Amerika. Het is ook een directe confrontatie met alles wat er sinds mijn terugkomst is gebeurd. Heftig, pijnlijk, mooi en lelijk. Een ding is zeker. Tot snel!