2025 - Het rijkste jaar van mijn leven

Ze zeggen weleens dat je afwisselend door zeven goede én zeven slechte jaren gaat. Dit is een concept waar ik het afgelopen jaar veel aan heb gedacht; terwijl ik bijvoorbeeld wéér op een prachtig Australisch strand stond, een nieuw stuk van dit ongelooflijke continent ontdekte in mijn rode Mitsubishi Outlander of simpelweg een deel van mijn familie weer zag na veertien maanden door continenten en oceanen gescheiden te zijn. Dit jaar moet wel in het rijtje van de zeven goede jaren vallen, maar hoe veel beter zullen ze worden? Heb ik mijn geluk al verspeeld of is dit pas het begin? Een ding is zeker. Dit jaar zal ik koesteren tot in de lengte der dagen. Dit jaar ben ik mezelf leren waarderen, accepteren en bekritiseren.

2025 begon chaotisch. Na een BBQ op het balkon bij Hidde in Melbourne, waren we de stad in gegaan en vloog de tijd. Zodanig dat het opeens tien voor twaalf was, voor wij hier zelf erg in hadden. Bij een avondwinkel kochten we snel een aantal flessen bubbels en in een parkje, naast een groepje Australische politieagenten en een treinstation telden Miro, Just, Hidde, Pien en het groepje met wie we waren af tot het nieuwe jaar. Om twee over twaalf, terwijl het vuurwerk boven de stad nog bezig was, reed de trein het station binnen volgens de gebruikelijke dienstregeling. Een ding was zeker, dit jaar wacht niet op je. Ga mee of blijf achter.

Hoewel Miro, Just en ik op de derde dag van het jaar afscheid namen, om zo onze eigen reis door Australië te maken, zouden we elkaar door het hele land en zelfs daar buiten zien. Zo ging ik langs op hun boerderij in Zuid-Australië, spendeerden we een avond bij een motel in Marlborough in Queensland en zagen we elkaar meerdere keren in Airlie Beach, waar we vervolgens een aantal legendarische avonden uit meemaakten. In september kwamen de jongens inclusief Rob, Miro’s vader, langs Paronella Park waar ik op dat moment werkte. Begin december zag ik Miro weer in Bali, terwijl Just tijdelijk naar huis was, en de laatste dag van het jaar, spraken we op Koh Phangan in Thailand af om het jaar te beïndigen, zoals we waren begonnen. Ik voel me bevoorrecht om dit soort fantastische herinneringen te maken met een aantal van mijn beste vrienden. Terug naar het begin van 2025.

Januari markeert een maand van tegenstrijdige keuzes, of wellisch het gebrek aan keuzes. Ik was nu eenmaal, eerder dan verwacht, in Australië en wilde zo snel mogelijk een auto kopen. Na een korte roadtrip langs de Great Ocean Road met Jynthe, die ik eerder in Colombia ontmoette, kocht ik een rode Mitsubitshi Outlander uit 2006. Terwijl ik in een luxe Airbnb bij een gezin in Point Cook sliep, pimpte ik mijn auto tot een volwaardige kampeersetup. Eenmaal klaar om te gaan, maakte ik, op mijn eerste roadtrip met mijn auto, naar Yarra Valley, een onverwacht besluit. Ik kocht een vliegticket naar Thailand om Nikki te ontmoeten. Dit was tegenstrijdig met het recent kopen van een auto en ook financieel een van mijn minder goed doordachte beslissingen. Terwijl ik in Thailand van mijn laatste geld zou feesten, zou ik ondertussen naar werk zoeken in Australië. Op de dag van vertrek terug naar het land down under, hoorde ik dat ik was aangenomen als melker bij Cossack’s Dairy. Ik had geen idee wat mij te wachten stond.

Op zeventien februari, na een korte en vrij eenzame roadtrip door Zuid-Australië, reed ik binnen op de boerderij waar ik de komende elf weken zou wonen en werken. Ik kwam binnen in een schuur, waar Niels, Alexandrie, Samir en Selina tot die tijd verbleven. Ik verving de vlaamse Selina en zo was dit opeens mijn huis. Het ritme van een melkveehouder is behoorlijk anders dan ik gewend was. De wekker ging meerdere keren per week om kwart voor vier ‘s ochtends om een kwartier later de eerste koeien te melken. Natuurlijk hadden we machine waaraan we de koeien koppelden, maar het melken van bijna twaalfhonderd koeien is zowel mentaal als fysiek het zwaarste werk dat ik ooit heb verricht. De weken kropen voorbij en ik vraag me af of ik dit zonder de support van Niels en Samir, de andere Nederlanders op de boerderij had gekund. Ook de twee trips naar Miro en Just in Zuid-Australië hebben mijn tijd hier dragelijker gemaakt. Toch was de beloning voor dit harde werk enorm. De omgeving van de Great Ocean Road, waar ik drie maanden heb mogen wonen, is een van de mooiste die ik ooit heb gezien. Het gevoel waarmee ik begin mei, net na mijn verjaardag, de boerderij voorgoed verliet, was ook onbeschrijvelijk. Na een periode waarin AFL kijken in de Curdievale pub op donderdagavond het enige vermaak was, wachtte de oostkust van Australië.

De maanden mei en juni zaten vol hoogtepunten. Nu ik erop terugkijk, is het bizar dat dit een reis van maar twee maanden was, voor ik weer aan het werk ging. Via Thredbo en Mount Kosciusko reed ik binnen ongeveer een week naar Sydney, waar ik een aantal maanden eerder was geland in Australië. Omdat ik de stad toen niet had ontdekt, nam ik hier vijf dagen de tijd voor. Met de mensen uit het Wake Up hostel, feestten we vrijwel iedere dag. Het besef dat ik in Sydney was aangekomen, daalde langzaam in.

In mijn Rode Tank, zoals ik mijn auto inmiddels had genoemd, reed ik door via Shoal Bay naar Port Maqcuarie, waar ik vanwege het weer een week vast zat. Ik ontmoete Lottie, met wie ik in het Beachside Backpackers hostel een geweldige tijd had en nam twee gestrande zielen mee naar mijn volgende bestemming. De Ierse Daire en de Britse Amber reisden vervolgens langer dan gepland mee. Via Coffs Harbour, Byron Bay en Gold Coast reden we gezamelijk naar Brisbane, waar Amber helaas afscheid moest nemen. Hiervoor genoten we wel nog van een geweldig concert van Inhaler, waar ik in eerste instantie alleen heen zou gaan. Daire besloot ook na Brisbane mee te gaan en zo ontdekte we allemaal nog binnen die twee maanden ook Noosa, K’gari, Hervey Bay en Agnes Water. Vanaf K’gari werden we vergezeld door Michael, Dean en Jamie, drie Schotten die samen reisden. In convoy reden we naar Airlie Beach en later zelfs naar Cairns en Port Douglas in het noorden van Queensland. Na het legendarische Clipper zeilavontuur met Miro en Just naar de Whitsundays, was het zo langzaamerhand weer tijd om werk te zoeken. Uiteindelijk stelde ik dit uit tot nadat Daire en ik het Daintree Nationaal Park hadden bereikt. Dit was tenslotte het streefdoel van mijn trip langs de oostkust van Australië.

Na een zoektocht die slechts zes uur duurde, vond ik werk bij Paronella Park in het verre noorden van Queensland. Hoewel ik in eerste instantie dacht dat dit simpelweg een café was, kwam ik bedrogen uit, toen ik na mijn introductie direct een tourscript in mijn handen gedrukt kreeg. Het was een fantastische ervaring om vijf maanden lang mensen rond te mogen leiden, door een historisch park vol natuur en cultuur. Ik heb het hier mede door de mensen met wie ik werkte van begin tot eind naar mijn zin gehad. De Pink Pony Club, zoals de groep gidsen zichzelf noemde, was hecht en deed geregeld leuke activiteiten samen. Vooral met Sara had ik een geweldige tijd. Hoewel onze kortstondige relatie gedoemd was om te mislukken, aangezien we simpelweg afwijkende plannen hadden, hebben we vijf geweldige maanden gehad. We maakten roadtrips naar de Atherton Tablelands, Undara Vulcanic National Park en Cobbold Gorge en zorgden dat het leven in het park altijd prettig bleef.

Na vijf maanden, terwijl het regenseizoen in Queensland begon, was het voor mij tijd om als één na laatste van de groep ook te vertrekken. Na een logistieke operatie waar menig marinier trots op zou zijn, stalde ik mijn auto nabij Airlie Beach en vloog ik vanuit Cairns naar Bali, waar ik een week tot rust zou komen. Halverwege de maand zag ik na veertien maanden mijn moeder en Maurice weer, in de lobby van ons hotel in Bangkok. Alsof het niets was, stonden we binnen tien minuten in 7/11 en waren we zo opeens samen op reis.

Het afgelopen jaar is onvergetelijk gebleken, zonder vooraf iets te plannen. Ik ben trots dat dit project volledig van mij is. Natuurlijk ervaar ik de steun van vrienden en familie, maar dit is mijn reis en dat neemt niemand mij meer af. Toch is het delen van mooie momenten met vrienden en familie wat dit jaar van een gouden rand heeft voorzien. Zoals ik eerder al eens heb gezegd, wie kan zeggen dat hij of zij met al zijn beste vrienden op reis is geweest? Ik ben een rijk man. Op naar 2026.

In 2026 is het tien jaar geleden dat mijn vader overleed én dat ik met Miro, Julius en Tim begon met Crescent, later Inside Electron. Dit was altijd al meer dan een band. Het is een vriendschap en gedachtenproces die op een bepaalde manier, in combinatie met het overlijden van papa, mijn leven voorgoed heeft veranderd. Ik sluit dan ook niet uit dat het komende jaar een emotionele achtbaan zal worden, maar met telkens weer een stap in wat ik zie als de juiste richting, maak ik me geen moment zorgen. Na al die tijd voel ik me namelijk eindelijk vrij om te zijn wie ik ben. Ik ben niet meer alleen de zoon van en ook niet meer alleen de jongen wiens vader is overleden. Liever denkt je in 2026 aan mij als een man die altijd voor zijn eigen keuzes gaat, niet bang is om naar geluk te streven, altijd de creatieve oplossing zoekt en geïnteresseerd is wat er om de hoek ligt.

Gelukkig Nieuwjaar.