Advanced Open Water cursus in Lembeh

Na de wildernis van Tangkoko en de lokale ervaring in Manado was het tijd voor een op papier luxeverblijf op Lembeh. Laurens had namelijk vier nachten geboekt in het Bastiano’s Dive Resort. Dit verblijf is volledig gericht op duikers en van alle gemakken voorzien. Zo heeft het resort een eigen duikschool, comfortabele bungalows, een mooi zwembad en zijn drie maaltijden per dag inbegrepen.

Vanaf het moment dat we de pier opliepen, was de service - voor Indonesische standaarden - geweldig. We gaven onze tassen aan een porter, die deze voor de deur van onze bungalow zou neerzetten, terwijl wij zouden inchecken. Na een bootritje van een kwartier kwamen we aan bij ‘Froggies’ zoals het resort vroeger heette. We werden opgewacht door Barabara, de drieëntwintigjarige, Duitse manager van het duikcentrum én instructeur met wie we onze cursusen zouden gaan doen. Ik zou gaan voor mijn Advanced Open Water certificering en Laurens, die hier al eens eerder was geweest, voor zijn Rescue Diver certificering.

Barbara, over wie ik van Laurens al het een en ander had gehoord, was duidelijk blij dat we er waren, aangezien het de afgelopen tijd erg rustig was in het resort. Onze cursussen zouden de eerste zijn die ze hier kon geven. Mag ik gezegd hebben, dat het zeer bijzonder is dat ze op haar negentiende al duikinstructrice was. Andere duikers kunnen beamen dat het speciaal is om op je drieëntwintigste al klaar te zijn met je Open Water, Advanced Open Water, Rescue Diver, Divemaster en Instructor cursus én al les te hebben gegeven in de Malediven, Thailand en Indonesië. Barbera Butz, mijn ‘BB’ alliteratiegenoot, vloog overigens niet en was vanuit Duitsland naar het noorden van Sulawesi gereisd met onder andere de trein door Rusland, China en Thailand en vrachtschepen vanuit Maleisië en Indonesië.

Omdat Laurens en ik onder leiding van Barbara allebei een andere cursus zouden volgen, hadden we de komende vier dagen een druk programma. Na te zijn gesetteld in onze gratis opgewaardeerde bungalow, was het tijd voor de eerste briefing, waarna we aan de slag konden met onze e-learning. Er moest namelijk, buiten het praktische gedeelte wat vooral uit duiken bestaat, ook gestudeerd worden. Via de online portal van duikorganisatie PADI moesten we allebei de nodige theoretische stof doornemen en toetsen. Dit was allemaal wel te doen, maar zeker niet ons favoriete gedeelte van deze cursus. De eerste avond was het dan ook wel een behoorlijke uitdaging om onszelf te motiveren, om aan de verworven stof te gaan zitten. Het lukte wel en zo waren we na de eerste avond al bijna halverwege met onze theoretische stof.

De ochtend van de tweede dag bij Bastiano’s begon het echte werk. We zouden twee duiken afleggen. De eerste van de twee draaide voor mij om het bereiken van ultieme ‘boyency’ wat zich vertaalt naar drijfbaarheid. Het was een goede uitdaging om, na een jaar niet gedoken te hebben, weer in te komen en mezelf goed in het water te positioneren. Ik zou mezelf absoluut geen motorisch supertalent noemen, maar na een aantal oefeningen, ging het toch best aardig en ging de rest van de duik erg goed.

De straat van Lembeh staat bekend als een van de beste plekken ter wereld om te ‘muckdiven’, wat betekent dat je duikt op plekken waar vooral zand te vinden is. Er zijn wel stukken koraal, maar het grootste gedeelte van de divesites bestaat uit zwakke hellingen met hierop planten, exotische - vaak kleine - dieren, stukken vuil die op gegaan zijn in de natuur, anemonen en andere organismen. Het is bijvoorbeeld bizar hoe groot de variatie is aan levende wezens in dit kleine stuk zee. Je ziet hier bijvoorbeeld nudibranch, zeepaardjes, lionfish, frogfish, ultragiftige steenvissen, octopussen, krabben en verschillende soorten vissen. Wat mij vooral opviel in mijn tijd in Lembeh is dat je heel duidelijk de interactie tussen de verschillende organismen kan zien. Wist je bijvoorbeeld dat Nemo helemaal geen leuke vis is? De clownvissen in de straat van Lembeh zijn bijzonder agressief en kwamen dat met liefde uitten, wanneer je iets te dichtbij hun anemoon komt. Ze zwommen met gemak tegen mijn duikbril of vinnen aan en er zijn zelfs verhalen dat mensen door de kleine visjes met hun scherpe tanden werden gebeten.

De andere duiken die we maakten draaiden voor mij om navigatie met behulp van een kompas en duikcomputer, nachtduiken, het identificeren van vissen met behulp van een encyclopedie en het maken van een diepteduik. Vooral dit laatste en de nachtduik waren heel gaaf. We doken naar ongeveer dertig meter diepte en speelden, zoals op een van de video’s hier te zien is, UNO onderwater. Vanwege de hoge druk, die bijna vier keer de luchtdruk aan het oppervlak is, kan je op deze diepte het gevoel krijgen dat je high bent. Hier merkte ik niet heel veel van, behalve dat het nadenken over mijn volgende zet wel een stuk langer duurde dan normaal. Op zichzelf ook niet zo gek als je ongeveer tien verdiepingen onder water zit.

De nachtduik was ook een bijzondere ervaring die ik snel zal willen herhalen. Zo was mijn oriëntatie hier af en toe helemaal weg en moest ik af en toe echt even zoeken waar mijn buddies Laurens en Barbara waren. Rond de schemering, waarin wij doken, verandert ook de hele onderwaterwereld. Zo zagen we een krab die met veel geweld een zee egel probeerde op te eten en werden ook de blauw gestipte pijlstaartroggen wakker om zichzelf van een maaltijd te voorzien. Andere bijzondere dieren die we tijdens onze duiken zagen, waren onder andere de pigmy seahorse, een klein wit zeepaardje met rode stippen, die alleen in een bepaald soort koraal zitten. Ze zijn maar vijf millimeter groot en zijn dus erg moeilijk te spotten. Ook zagen we een elektrisch schelpdier, die een optische illusie uitstraalde alsof hij schokken afgaf, een enorme zeeslak van meer dan dertig centimeter en grote hoeveelheden pipefish en trumpetfish.

Het duiken was fantastisch en de cursussen heel leuk om te volgen. Ook in de lessen van Laurens had ik een belangrijke rol. Ik was namelijk telkens het slachtoffer, waardoor ik onder andere bewusteloos boven- als onderwater moest spelen, waarna hij mij kon redden en zelfs mond op mond beademing moest geven. Het was vaak een hilarische ervaring, waarin ik vaak bijna verdronk van het lachen en mezelf moest redden.

Hoewel het resort comfortabel was, was niet alles perfect. Zo betaalden we prijzen die eigenlijk absoluut niet binnen mijn backpackers budget vielen en was de echte gezelligheid ver te zoeken. We waren voor het grootste gedeelte namelijk de enige gasten, samen met twee Zwitserse duikers en een Deense familie, met wie we eigenlijk niet hebben gesproken. Op de laatste dag waren we zelfs helemaal alleen. Dit leverde dan wel weer wat grappige situaties op. Zo werd het volledige ontbijtbuffet voor ons opgetakeld en zaten de barman, de receptioniste en de medewerker bij het zwembad heel de dag te wachten op onze komst. Ze wisten onze namen en bleven vrolijk. Barbara, die wel af en toe met ons kwam praten en vooral met Laurens een innige band opbouwde, at zowat elke maaltijd met ons mee. Het gebeurde tenslotte niet elke week dat er leeftijdsgenoten in het resort zaten.

Op de laatste dag was het, na het volledig afronden en certificeren van onze cursussen, tijd om terug te gaan naar Manado. Hier had echter al bijna drie dagen een stroomstoring plaatsgevonden, waardoor het telefoonbereik nog steeds minimaal was. Barbara ging met ons mee omdat ze de dag erna een gesprek had met haar Indonesische baas. Het zag er naar uit dat dit geen goed nieuws zou betekenen. We gingen nog een keer samen uit eten in de Megamall en deden een drankje in Carpe Diem, waar Laurens en ik voor onze duikcursus al eens waren geweest. Dit keer was het echter een stuk drukker. We kochten in de mall allemaal een stuk kerstversiering voor op onze hoofd en droegen deze diadeem met trots. Het trok de aandacht van het personeel en de andere gasten en het bleef nog lang gezellig. Ik mocht zelfs nog een stukje de liveband mixen, toen ik binnenliep bij de geluidsman en aangaf een engineer te zijn uit Nederland. Met een uurtje slaap vertrokken we om vier uur ‘s-nachts naar het vliegveld van Manado, om onze vlucht te pakken naar Bali, waar we niemand minder dan Julius morgen zouden ontmoeten!