Afscheid nemen en vooruit kijken

Na ontelbaar mooie momenten in het verre noorden van Queensland, zit ik hier nu, een aantal dagen voor ook ik vertrek bij Paronella Park. Het is inmiddels meer dan een maand geleden dat Sara en iets later ook Gilles vertrokken. De afgelopen weken waren een flinke uitdaging en ondertekenen het moeilijkste aspect van de levensstijl die ik bij vertrek in november vorig jaar heb gekozen. Het snel kunnen opbouwen van vriendschappen, relaties en een gevoel van thuis is natuurlijk prachtig, maar de keerzijde hiervan is uiteraard, dat deze tijdelijkheden ook met een sneltreinvaart weer kunnen verdwijnen. Dit begon in deze situatie met het afscheid van Sara.

Na een fijne roadtrip richting Undara en Cobbold Gorge, had Sara niet geheel onverwacht, toch nog een extra week nodig, om haar busje klaar te maken voor vertrek. Het resultaat hiervan was nog een allerlaatste korte trip die wij samen maakten naar Cairns en de Atherton Tablelands. Omdat ik deze plekken al uitvoerig heb beschreven, zal ik hier geen aandacht aan besteden in dit verhaal. Het resultaat van deze roadtrip, die we onheilspellend genoeg al met twee auto’s deden, was echter een daadwerkelijk afscheid. We zwommen nog even in Lake Eacham en maakten hamburgers voor lunch bij de hierbij horende picknickplaats, voor het moment daar was. Omdat ik een scheur in mijn auto’s voorruit had, besloot ik via Cairns terug naar huis te rijden en hier afscheid te nemen. En zo kan zo’n moment erg snel gaan. Ik gaf Sara een knuffel en draaide me om. Dit alles voor ik daadwerkelijk in huilen uit zou barsten. Ik ben niet goed met afscheid nemen en dat is exact waarom ik deze reis ben gaan maken. Deze reis gaat om mij en dat ik sterker word op mezelf en de tijdelijkheid van het leven leer accepteren. Dat gaat met vallen en opstaan.

Hoewel ik mijn autoruit pas later kon repareren, omdat deze helemaal vanuit Townsville moest komen, kom ik die middag thuis met een gek gevoel van opluchting en verdriet. Ik ben niet zo zeer verdrietig door het afscheid an sich, maar voornamelijk dat er alweer een mooie periode voorbij is. Hoewel ik op een later moment nog op een grotere schaal zal reflecteren, begon dit reflectieproces op dit moment in mijn hoofd. Het zou vervolgens nog een week duren voor met Gilles ook mijn laatste collega tour gids zou vertrekken. Ik bracht hem na onze shift, in zijn auto naar Cairns. Hier had Gilles een motel geboekt met twee bedden en dus dronken we nog een drankje in de stad, voor hij de volgende ochtend via Brisbane, Perth en Dubai naar Parijs zou vliegen. Voor iedereen die zich nog afvraagt, waarom ik het afgelopen jaar niet naar Nederland ben gekomen, ligt daar je antwoord. Wat een reis. Goedkoop is het ook niet. Hoewel Gilles maar tijdelijk naar zijn famillie in Straatsburg gaat en dus ook terugkomt naar Paronella Park, voelt het toch als een afscheid. Niet alleen ben ik, nadat ik hem heb afgezet, onderweg naar vrijwel een leeg huis. Wanneer Gilles terug komt naar Australië, vertrek ik het land uit. Dit brengt mij bij de grote logistieke operatie, die ik de afgelopen weken heb voorbereid.

Omdat mijn eerste visum in Australië eind december afloopt, moest ik de afgelopen weken voorzichtig kijken naar een plan voor de toekomst. Hiervoor had ik een aantal overwegingen. Ik wilde nog niet naar huis, aangezien ik het gevoel heb recent te zijn begonnen met dit grote avontuur. Aangezien ik de afgelopen negen maanden in Australië ben geweest, waarvan ik er zeven full-time heb gewerkt, kom ik ruim in aanmerking voor een tweede visum. Toch wilde ik graag een tijdje naar het buitenland en ontstond er de afgelopen maanden een idee van mijn moeder en haar man Maurice om mij te komen opzoeken in Thailand, zo halverwege tussen Australië en Nederland in. In mijn hoofd was ik inmiddels al verder met het smeden van plannen om een deel van Azië te verkennen, waar ik nog nooit eerder was geweest. Ik boekte een vlucht naar Bali voor begin december, aangezien dit de goedkoopste buitenlandse vlucht is vanuit Cairns. Ruim een week later vlieg ik door naar Bangkok, waar ik een dag later eindelijk mijn moeder en Maurice zou zien. Vanuit daar zal ik, als een echte backpacker betaamd, wel weer verder kijken. Een plan waar ik weer enthousiast van werd, met een aantal haken en ogen.

Zo is mijn plan voor na deze reis van zo’n vier tot zes maanden om weer terug te keren naar Australië. Ik wil mijn auto hierom dan ook behouden, aangezien ik inmiddels een volledige inboedel heb opgespaard. Wanneer ik hier echter vertrek, begint het regenseizoen met tevens de aanzienlijke kans op zwarte tropische stormen en zelfs cyclonen. Een veilige plek voor mijn auto is dan ook essentieel, als ik deze niet vol roest en schimmel óf uberhaupt wil terugvinden. Via Miro en Just hoor ik dat ik mijn auto dan ook gewoon bij die van hun neer kan zetten, waar deze in dat geval in ieder geval overdekt staan. Alles wat ik hiervoor hoef te doen, is mijn auto voor ik vertrek, naar Anthony nabij Airlie Beach te rijden en de sleutel door de brievenbus te gooien. Deze rit, die ik eerder heb gemaakt, is op zich niet zo spannend. De vraag was echter, hoe ik na een reis van zes uur naar het zuiden, weer terug zou komen in Innisfail en op het vliegveld van Cairns. Ik kwam er, na een beetje onderzoek, achter dat Queensland een zeer betrouwbare en betaalbare trein heeft, die zowel in Prosserpine en Innisfail stopt. Dit zou alleen wel betekenen, dat ik de dag na mijn rit van zes uur, een bus moet nemen om zes uur ‘s-ochtends en dan nogmaals acht uur in de trein moet zitten. In Innisfail zou ik dan opgehaald moeten worden om vervolgens de volgende dag, in Gilles auto, binnen anderhalf uur naar Cairns te moeten rijden en op mijn zes uur durende vlucht naar Bali in Indonesië te stappen. Omslachtig en niet goedkoop, maar een plan is een plan. Alles zodat ik mijn auto niet over een half jaar in puin aantref.

Aan de vooravond van dit voorlopig laatste avontuur in Queensland en Australië, kan ik alleen maar concluderen dat deze laatste maand ongelooflijk hard is gegaan. Ik vertaalde, in ruil voor extra uren, de audiotour naar het Nederlands. Ik deed een aantal laatste roadtrips naar Herberton en Tully Gorge. Ik begon fanatiek met sporten en stopte hier een week later weer mee, aangezien de stijgende tempratuur niet meehielp. Hoewel ik grotendeels alleen doorbracht, ontmoette ik zelfs een aantal nieuwe mensen in deze laatste weken in Paronella Park. Op mijn tour ontmoette ik twee Nederlandse meiden met wie ik ging zwemmen in Josephine Falls, Ik dook de Mena Creek pub in met een Belg en in de week voor ik vertrok dronk ik een kopje koffie en ging ik naar het strand met een Braziliaanse die een half uur verderop in Kurrimine woonde. Ondertussen belde ik veel met de jongens en haalde ik een aantal contacten met thuis aan. Zo langzamerhand kroop ik uit de bubbel die Paronella Park de afgelopen vijf maanden is geweest.