Airlie Beach Boys 2.0

Hoewel ik mijn collega’s net had ontmoet en mijn script en naamplaatje net had ontvangen, had voor het eerste weekend alweer plannen. Zo zou ik de jongens gaan opzoeken in Airlie Beach en zouden we er weer een heerlijk mannenweekend van maken. Ik had tenslotte niet verwacht zo snel een baan te vinden, gaf ik ook tijdens mijn sollicitatie aan bij Mark en Judy die mij net hadden aangenomen. Het weekend weg ging dus door.

Op donderdagavond reed ik na mijn eerste werkdagen binnen zo’n drie uur richting Townsville. Hier had ik namelijk als tussenstop afgesproken met Pia, die je nog kunt kennen van mij eerdere avonturen op Fraser Island en jawel, Airlie Beach. Destijds was ze aan het reizen met een ander Duits meisje, maar toen al merkt ik een sterke interesse van en in haar. Het vervolg kwam dus snel toen ik er in Townsville achter kwam dat Pia weer met een ander meisje aan het reizen was, Theresa. Het duo zat op het strand en zou voor mij een kampeerplek regelen. Ze hadden dit echter zodanig verprutst dat ik voor een gesloten receptie op de parkeerplaats stond, te laat om nog een alternatief te regelen. We besloten het maar te negeren en alvast op een zuipen te zetten. Ik had tenslotte een fles wijn mee en de Duitse dames hadden alvast wat pilsjes meegenomen naar het strand. Vervolgens werden we vergezeld door twee andere Duitse gasten die in de buurt aan het werk waren, toen het opeens ging regenen. Omdat ons reactievermogen niet up to date was, waren we binnen no time nat, nog voor we onderdak konden zoeken bij een pagode naast het strand. Hier schoten zo’n twee minuten later ook opeens de sproeiers aan. Hoewel hilarisch, niet bevorderlijk voor droge kleding. De combinatie van onze toch al natte kleding, het gebrek aan een slaapplek voor mij, onhandige omstandigheden en die fles wijn van zojuist zorgde voor een ‘fuck-it’ houding die zijn weerga niet kende. Het duurde dan ook niet lang voordat iemand voorstelde om half naakt het zwembad van de camping in te springen. We waren immers toch al nat.

Met een fles wijn in de hand, al onze ontblote bovenlichamen liepen we naar de camping. We klommen over het hekje van het zwembad dat toch expres dicht zat en het door ons gewicht nog bijna begaf ook. Niets stond ons nog in de weg om het water in te duiken en dus lagen we daar, met vijf man in het zwembad, ver na sluitingstijd. Ik denk dat het ongeveer tien minuten duurde voor er boven de receptie een licht aanging en er een jongen van onze leeftijd naar beneden kwam. “Ik moet jullie vragen uit het zwembad te gaan.” We reageerden beleefd en excuseerden ons. “You’re alright!” Was het antwoord op z’n Australisch. Dit land heet namelijk regels voor alles, maar de confrontatie aangaan, ho maar!

We namen allemaal een douche. De meiden gingen natuurlijk samen en dit duurde niet geheel verrassend lang. Dit was ze echter al snel vergeven toen Pia en Theresa hierna naar mij toe kwamen lopen en met een vol Duits accent zeiden dat ik die avond wel bij hun in het busje mocht slapen. Dat liet ik me natuurlijk maar een keer vertellen. Wat er vervolgens ontstond was een aparte situatie die je je vooral zelf mag inbeelden. Alles wat ik hierover zal zeggen is dat het verdelen van aandacht een gekke gewaarwording is. Zeker als het meisje met wie ik nauwelijks een woord heb gewisseld alle aandacht opeist die degene met wie ik eigenlijk had afgesproken zou willen hebben. Maar goed, er bestaat een eerste keer voor alles in het leven. De volgende ochtend was het na een beleefd koffietje tijd voor mij om weer snel door te reizen naar Airlie Beach om over mijn levenskeuzes na te denken en deze direct weer te vergeten.

Omdat de jongens de rest van de dag nog moesten werken, had ik eerst afgesproken met Sophia, die op de Hamilton Island, voor de kust van Airlie Beach, werkte. Sophia is een vriendin die ik ken van mijn tijd bij Bar Bea omdat zij natuurlijk bij Tommy’s & Zuurveen werkte. We dronken een drankje en praatten wat bij, voor zij weer terug ging naar het resort waar ze werkte. Ik checkte in bij het hostel en wachtte op de jongens. Hoewel mijn boevenpad al was begonnen, was Airlie Beach hiervoor gemaakt. Levensgevaarlijk zou je het kunnen noemen. We waren hiervan zeer bewust.

De reünie met Miro en Just was zoals altijd zeer normaal. We hebben elkaar al zo vaak en op verschillende plekken gezien, dat we niet meer staan te kijken van het feit dat we allebei honderden kilometers rijden voor een paar avondjes uit. Als je erover nadenkt doen we dit al sinds Colombia in 2023, toen Tim en ik aansloten voor een paar weken boevenpad. De jongens kwamen aan, we dronken een biertje uit de koelkast van de auto voor we richting Magnums vertrokken. Magnums’, Paddy’s, Mama Africa, het zijn allemaal bars in Airlie Beach om je stevig te misdragen. Je mag er niet trots op zijn, maar zo af en toe is het wel leuk. De eerste avond ging zoals elke andere in Airlie Beach. Het begon met een pitcher bij Magnums en eindigde met een entree weigering bij Paddy’s. Als dit het geval is, weet je zeker dat het tijd is voor een lekkere kebab en een hostelbed.

De volgende ochtend vroeg Anthony, de jongens’ werkgever, of we konden helpen met het verhuizen van wat spulletjes. Prima, doen we. In realiteit ging het met meer tegenzin, maar goed, we reden naar Cannonville en deden onze morele plicht. In werkelijkheid was het best leuk. We hielpen een paar minuten, dronken een biertje (Anthony is fan van light bier, kun je prima mee rijden, eigenlijk niet lekker) en reden onder andere een kappersstoel naar zijn huis. Detail is dat ik in de kappersstoel zat, terwijl Anthony deze (en mij) op een trailer naar zijn huis reed, zodat deze niet omviel. Een paar tegeltjes naar binnen en klaar is kees. We dronken nog een paar light pilsjes en hadden een prima middag.

‘S-avonds was het weer het zelfde riedeltje. We aten wat, gingen naar de bar bij het hostel en daarna richting Magnums. Dit keer veranderde de avond toen ik ineens een berichtje van Pia kreeg, die zei ook in Airlie Beach te zijn. Alleen dit keer, aangezien ze Theresa had achtergelaten bij de twee Duitse gasten. Het duurde dus niet lang voor ook Pia aan tafel zat bij ons in Magnums. En zo eindigde dit weekend zoals het begon. In het busje van Pia, dit maal op de parkeerplaats van de esplanade van Airlie Beach. Je zou kunnen zeggen dat het zonde was van het hostel dat ik had geboekt, maar ach. Dat nam ik op de koop toe. De jongens gingen nog even door terwijl ik al op één oor lag. ‘S-ochtends namen we afscheid, Pia ging naar het zuiden van Queensland om te werken op een gemberboerderij en ik haalde de jongens op in een luxe wijk in Cannonville. Het was weer een heerlijk weekend in Airlie Beach. Zo legendarisch dat ik niet wil spreken over de terugweg van ruim zes uur naar Paronella Park, waar het werkende leven weer op mij wachtte.