Ao Nang - Een luxe resort in Krabi ter afsluiting

Het busje bracht ons binnen iets minder dan drie uur van Khao Sok in de provincie Surat Thani naar Ao Nang in de provincie Krabi. Onderweg reden we langs de mooiste rotsformaties en talloze palmolieplantages. Mijn moeder, Maurice en ik waren vooral blij dat de zee steeds dichterbij kwam. We stopten twee keer. Allereerst omdat onze chauffeur behoefte had aan een kop koffie, die ik, zoals dat gaat, voor hem betaalde. De tweede stop was een korte pauze voor een toiletbezoek en wat snacks bij 7/11.

Voor we het wisten, kwamen we aan bij het Ao Nang Hill Resort, een prachtige plek die normaal gesproken niet voor backpackers is weggelegd, maar ik deed er mijn voordeel mee. Mama, Maurice en ikzelf checkten in terwijl Heini naar haar hostel liep. In eerste instantie had ze namelijk twee nachten geboekt bij een hostel in de buurt, maar uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat het logischer was dat ze ook hier zou aanhaken. Mama en Maurice vonden het alleen maar gezellig en hadden geregeld ook even tijd nodig om uit te rusten, terwijl de kinderen dan buitenspelen.

Het resort was prachtig, niet te groot en de ontvangst was super. Zo werd onze bagage naar de kamer gedragen, werd ik ontvangen met een heerlijk sapje en had mijn eigen kamer natuurlijk een kingsize bed, een badkuip en een heerlijk terras. Niets om over te klagen dus. Na een flinke rit, besloten mama, Maurice en ik allereerst te gaan lunchen, bij wat ons vaste tentje zou worden. Dichtbij het resort zit een restaurantje waar ze de lekkerste kip cashew serveerden. Mijn moeder en Maurice waren nog maar net van hun koffie afgekickt, maar raakten al snel verslaafd aan de verschillende shakes die ze hier hadden. Vooral de watermeloen shake was zeer populair.

Na de lunch deden de ouderen eventjes rustig aan terwijl ik al snel weer met Heini afspreekte voor een wandeling over de Monkey Trial. Het strand van Ao Nang was mooi, hoewel het niet echt een zwemstrand was. Aan de oostkant liep een pad, dat bekend stond om alle apen die hier rondliepen en regelmatig voorbijgangers aanvallen. Wij waagden de wandeling. Om eerlijk te zijn was ik zelf banger voor de gaten die er tussen de houten treden zaten en alle werkers die met allerlei apparatuur en benodigdheden voorbij liepen vanaf de andere kant, dan de apen die het pad bewoonden. Toch duurde het niet lang voordat ik doelwit werd van een apenaanval. De aap in kwestie, liep over mijn schouders en bleef hier zitten, terwijl zijn staart om mijn gezicht krulde. Wat ik niet zag, was dat de aap inmiddels probeerde mijn rugzak te openen. Helaas voor de aap, was hier Heini, die met gevaar voor eigen leven de aap van mijn schouder jaagde. De aap keek boos, liet zijn tanden zien, maar vertrok wel. Wij liepen het pad af.

Na onze wandeling, herenigden we met mijn moeder en Maurice voor een lekker drankje en onze eerste Thaise zonsondergang. Het was nog niet wat het moest zijn, maar we zaten lekker. We aten wat kleins en gingen weer even terug naar het resort. ‘S-avonds had ik bij Heini’s hostel afgesproken met Gijs, die ik nog kende van mijn opleiding Muziek en Technologie aan HKU. Hij was ook door Azië aan het reizen met zijn Ierse vriendin Shelly en we hadden hierom contact gehouden en besloten, wanneer dit kon, af te spreken. Met een groepje gingen we uit en volgden we de pubcrawl van het hostel. De eerste twee stops waren leuk, er was een vuurshow, gratis shots en het was gezellig. Toch was de pubcrawl ons iets te druk. We besloten onze eigen richting te kiezen en kwamen terecht bij een bar met live muziek. Dit was erg gezellig, we dronken wat biertjes en af en toe hield de zanger een microfoon voor onze mond, wat tot hilarische situaties leidde. Mijn beste moment van de avond was, op die per ongeluk genuttigde lachgasballon vroeg in de pubcrawl na, mijn onderhandeling met drie proppers bij onze laatste stop. In hoog tempo kwamen ze naar ons toe, in de hoop onze harten te veroveren met drank en een goed aanbod. Ik luisterde aandachtig en liet ze tegen elkaar opbieden. Uiteindelijk was de deal die ik sloot als volgt: drie mojito’s en negen shots voor driehonderd Baht, zo’n acht euro totaal. Na een potje pool en wat gedans, was het tijd om terug te gaan richting het resort. Heini ging mee, maar niet voordat we onze ware behoeftes hadden verhoord bij McDonald's. Ze hadden hier namelijk dezelfde McSpicy kipburger, waar ik in Australië zo verslaafd aan was geraakt, maar dan met een stuk gefrituurde kip, twee keer zo dik. Het was fantastisch.

De volgende twee dagen waren rustig en speelden zich vooraf aan het zwembad, bij ons favoriete lunchplekje en aan het strand. Op dag drie huurden Heini en ik een scooter en reden we een aantal strandjes af langs talloze olifanten. Hoewel ze allemaal onderdeel waren van opvangcentra met verschillende standaarden op het gebied van ethiek, bleef het gaaf om die machtige beesten te zien. Bij het laatste strandje kleedden we ons om en zwommen we wat in het ondiepe water, voor we ons weer naar het resort begaven. Hier werden we niet veel later, en na de kortste zwembaddip ooit, opgepikt om met z’n allen richting een kookschool te rijden. Ik wilde graag met mijn moeder en Maurice een Thaise kookcursus doen. Binnen ongeveer vier uur kookten we talloze gerechten, curry’s en loempia’s. Vooral de massaman curry was fantastisch. De hele activiteit was een leuke ervaring.

Hoewel we voor de laatste avond hadden gepland om naar Railay Beach te gaan, voelde Maurice zich niet goed, en besloten we er toch maar weer een rustig dagje van te maken. Als laatste avondmaal at ik met mijn moeder en Heini bij een Mexicaans restaurant na de mooiste zonsondergang die ik in tijden had gezien. Ik dronk een Coronarita, een margarita met een omgekeerd flesje Corona. Niet het beste drankje, maar een grappig concept. Na het eten gingen we nog langs een aantal winkeltjes en kocht ik met mama’s financiële steun een heerlijk vest van ripcurl. Toch een mooi aandenken. We liepen nog een keer terug naar het resort en ik realiseerde me dat het de volgende ochtend alweer tijd was om afscheid te nemen van mijn moeder en Maurice. Een verdrietig gevoel kwam naar boven, want in tegenstelling tot vorig jaar, toen ik niet wist waaraan ik begon en hoe lang ik zou wegblijven, weet ik nu dat ik voorlopig nog niet terug zal komen. Het gemis zal dan ook groot zijn, maar wat ben ik blij dat ik dit met mijn familie heb kunnen delen. Het was een mooie tijd en naast mijn familie zal ik ook de luxe van het resort nog wel gaan missen.