Bonusaflevering! De Filipijnen recap!

Terwijl ik inmiddels ben aangekomen in Indonesië, het tweede land van mijn reis, wil ik nog een keer terugkijken op mijn afgelopen tijd in De Filipijnen.

Het eerste land van een grote reis zoals deze is altijd bijzonder. Omdat ik er zo lang naar uitkeek om uit Nederland te vertrekken, maar tegelijkertijd bang was dat het allemaal niet zou zijn, wat ik ervan had verwacht, stond er best wat op het spel. In Nederland moest ik de afgelopen tijd best wat situaties afsluiten om de volgende stap in mijn leven te kunnen zetten. Dat is op zichzelf al spannend genoeg, maar wanneer die volgende stap dan inhoudt dat ik mijn hele hebben en houwen achterlaat en vertrek, is dat des te spannender.

Waar ik vooraf bang was toch vrij snel terug te willen keren, voelt het op dit moment, na een maand reizen, écht alsof ik pas net bezig ben. Ik denk na over mijn vervolgstappen, de mensen die ik hier ga ontmoeten, het leven dat voor me ligt en eigenlijk alles dat eventueel zo kan zijn. Toch voelt het alsof er momenteel veel minder druk op mijn schouders ligt, dan toen ik nog in Den Haag was. Ik waardeer de mensen om me heen, weet wie en wat ik mis en waarom maar ben vooral enthousiast over de weg die ik heb ingeslagen. Ik voel mijn creativiteit bij wijze van spreken terugvloeien in mijn lichaam. Ik ben tenslotte een maker en een vertellen van verhalen, mocht dat nog niet duidelijk zijn.

De Filipijnen waren voor mij een fantastisch begin van mijn reis om meerdere redenen. Je hebt in mijn verhalen kunnen lezen dat ik niet afschrik van een spontaan avontuur. Zo zette ik een tattoo met Emmy, die ik nog geen vierentwintig uur kende en reed ik alleen een rondje van honderdvijfendertig kilometer over Siargao, waar ik vervolgens langer moest blijven, door mijn geannuleerde vlucht. Een reis in een land als de Filipijnen activeert mijn vermogen tot relativeren, omschakelen en accepteren. Toch zorg mijn impulsiviteit ook voor een bepaald soort onrust, die ik de komende tijd voor m’n eigen gemoedsrust zal moeten temmen.

De mensen die ik op de Filipijnen heb ontmoet, hebben mijn tijd daar tot een legendarisch niveau laten stijgen. Ik had het al over Emmy, die ik voor het eerst ontmoette in de shuttle vanaf het vliegveld in Coron naar Hop Hostel, maar ook onder andere Simone, Kyara, Rik, Marit, Gabor, Kyra, Tjebbe, Chiara, Tom en Jay hebben een fantastische stempel gedrukt op mijn tijd in de Filipijnen. Als het even moeilijk was, waren dat de mensen die ik direct kon bereiken en ook de meest gezellige momenten waren met hun. Ook mensen met wie ik minder heb gepraat, maar wel een leuke tijd mee heb gehad, zorgden voor de fantastische sfeer in de Filipijnen. Vooral de boottocht van Coron naar El Nido heeft hier een belangrijke rol in gespeeld. Ik kan iedereen die naar de Filipijnen gaat aanraden deze tour te doen. Buhay Isla, met wie ik de tour heb gedaan, is een te gek bedrijf met een prima level aan comfort voor een goede prijs. Mocht je iets meer luxe willen, is de Tao trip ook fantastisch. Hier betaal je helaas wel bijna het dubbele bedrag voor. Zoals gezegd hebben ook alle korte interacties een positieve invloed gehad op mijn reis. Zo sprak ik nadat mijn vlucht vanuit Siargao was gecanceld even met drie Nederlandse zusjes, die ik in El Nido een keer had gezien. Hierdoor kwamen we allemaal tot rust en waren we in staat de situatie te accepteren. Ook het gesprek vol contrasten met Amerikaanse republikein, wiens verjaardag ik die avond nog heb gevierd, was er een om zeker te waarderen. Sta open voor anderen en meningen die niet je eigen zijn, om zo je eigen positie in de wereld te kunnen weerleggen, bevestigen of aanpassen. Een gesprek kan hierin nooit kwaad.

Dan nog even over de Filipijnen als reisbestemming. De archipel, die bestaat uit 7641 eilanden, heeft absoluut een aantal sterke en zwakke punten. Ten eerste zijn de eilanden stuk voor stuk prachtig. Zeker toen ik over de verschillende kleine en grotere eilanden heen vloog, keek ik soms met mijn bek vol tanden door het vliegtuigraam naar beneden. Keer op keer probeerde ik deze pracht en praal vast te leggen met mijn telefoon, maar iedere keer opnieuw was ik teleurgesteld met de foto’s. Het is toch lastig om zoiets goed vast te leggen. Het feit dat vrijwel ieder eiland zo mooi is, zorgt er ook voor dat het vrij snel normaal is om op ‘de mooiste plek van de wereld’ rond te lopen. Het ene witte strand is helaas niet altijd mooier dan het andere witte strand. Een ander probleem dat de Filipijnen en al haar eilanden opleveren, is het feit dat het vele vliegen een hoop weg neemt van de spontaniteit van een reis. Doordat deze vluchten zeker niet altijd goedkoop waren, heb ik regelmatig mijn plan van te voren moeten maken, in plaats van dat ik mijn flexibiliteit zou behouden. Op de momenten dat mijn vluchten werden geannuleerd, was het dan ook vrij omslachtig en duur om een alternatief te bedenken. In ruim drie weken in de Filipijnen heb ik maar liefst acht keer moeten vliegen, om overal van en naartoe te komen. Ondanks dat er veel is dat ik nog niet heb gezien in De Filipijnen, had ik toen ik gisteren vertrok, toch ook echt behoefte aan een nieuw land. Ik wil hier zeker terugkomen wanneer Nikki en Martika hier in februari heen gaan, maar vond het voor nu wel even mooi geweest.

Een van de grootste pluspunten van de Filipijnen zijn de mensen die er wonen. De zijn vriendelijk, beleefd en zullen alles doen om je op je gemak te laten voelen. Af en toe ging dit zelfs zo ver, dat ik me er niet meer helemaal op mijn gemak bij voelde. Dat de kracht van de lokale inwoners ook hun zwakte is, bleek ook uit het feit dat iedereen Engels sprak. Het is fijn om op een normale manier met de locals te kunnen communiceren, maar dit nam ook veel weg van de cultuur die de Filipijnen ooit wellicht had. Ik merkte heel duidelijk dat de kinderen in de Filipijnen meer Engels dan Tagalog - of een van de andere talen op de Filipijnen - spraken. Zo worden ze echt opgevoed om wereldburgers te zijn, wat ongetwijfeld deuren voor ze zal openen in de toekomst. Het gebrek aan eigen cultuur was wel het meest negatieve punt dat ik voelde bij de Filipijnen. Een groot deel van de Filipijnse keuken bestond uit gefrituurde kip, rijst en gravy. De overige gerechten, de gevreesde Balut en de verschillende satestokjes met ingewanden, hersenen en ander restvlees, waren niet heel toegankelijk voor een westerse maag. De gerechten die wel lekker waren, zoals we deze op de boottrip van Coron naar El Nido kregen, waren schaarst en moeilijk te vinden. Behalve op de boottrip, was alleen het lokale eten bij Derecho echt heel goed.

Als ik het over mijn eigen gezondheid heb ik de Filipijnen, heb ik ook niet de meest gelukkige tijd gehad, hoewel ik me hier niet enorm door heb laten lijden. Alleen de dag dat mijn hoornvlies scheurde, had ik het gevoel dat ik misschien naar huis zou moeten. Wonder boven wonder deed de antibiotica zijn werk en ging dit een dag later al veel beter. De infectie in mijn keel is momenteel nog steeds aan het herstellen, maar ook dat gaat de goede kant op. De Filipijnen is echt een vakantieland, waardoor ook het drankniveau bovengemiddeld hoog ligt. Hoewel dit altijd een keuze is, zijn sommige plekken er zodanig op gebouwd, dat het onlogisch en simpelweg minder leuk is, wannee je niet mee gaat in deze sfeer.

Al met al heb ik een fantastische tijd gehad in de Filipijnen, ondanks de vele dingen die niet gingen zoals ik ze vooraf bedacht of gepland had. Wel zou ik een volgende keer toch meer tijd steken, in het vooraf plannen van mijn trip door de Filipijnen, omdat dit toch makkelijk honderden euro’s kan schelen, die ik net zo goed aan andere dingen kan besteden. Ik heb hierdoor ook meer geld uitgegeven in de Filipijnen, dan ik vooraf had gepland. In de eerste maand van mijn reis had ik een dagbudget van ongeveer 110 euro. Dit is alles wat ik de afgelopen maand, behalve mijn Nederlandse huur, heb uitgegeven. Dit budget is veel te hoog en moet de komende weken echt naar beneden. Toch heb ik mezelf ook voorgenomen niet te veel over geld na te denken. Ik heb hard gewerkt en ga ook in Australië werken, waardoor ik de komende maanden echt wel door ga komen.

Hopelijk heb je genoten van mijn verhalen uit de Filipijnen en kan ik deze lijn samen met jullie doorzetten in Indonesië, een van de landen waar ik het meeste naar heb uitgekeken. Ik kan niet wachten om je ook hier mee te nemen op mijn avonturen.