Bonusaflevering: de Oostkust van Australië

Ik schrijf dit stuk vanuit de trein richting Innisfail vanuit Proserpine, een rit van ruim acht uur, die ik maakte, nadat ik mijn auto net voor de komende maanden heb geparkeerd. De komende maanden ga ik dan ook weer écht als backpacker reizen. Het was dan ook een enorme opgave om mijn volledige inboedel te comprimeren tot een lichte setup die in één rugzak paste. Een bonusaflevering zoals deze is inmiddels eventjes geleden, aangezien ik de afgelopen tien maanden in Australië heb gespendeerd. Eventjes wat statistieken. Zo reed ik meer dan zevenentwintigduizend kilometer in mijn auto door Victoria, New South Wales, Australian Capital Teritory en Queensland, en werkte in totaal drieendertig weken voor twee werkgevers: Cossack Dairy en Paronella Park.

De afgelopen maanden speelden zich af in het tropische noorden van Queensland. Australië werd steeds meer mijn thuis en zo voelen plekken als Mena Creek en Innisfail dan ook tegenwoordig. Ik leerden de laatste maanden dat ik niet zo zeer de stadse jongen ben, die ik dacht te zijn. Ook ben ik de Australische en vooral de Queenslandse cultuur steeds meer gaan begrijpen en onderschrijven. Roadtrips, kamperen, footy en stubbyhouders vormen de basis van een over het algemeen gemoedelijke cultuur. In Australië houden ze niet van drama en zijn ze over het algemeen conservatief, iets wat ik nooit eerder begreep als stadse linkse jongen in Den Haag. Toch begrijp ik het beeld van de Queenslander die in zijn of haar stuk land hoort en regels opgelegd krijgt vanuit steden als Brisbane. Australië en dus ook zeker Queensland legt veel regels op aan hun burgers. Regels die met enige regelmaat aan de laars gelapt worden. Toch is het hier niet zo slecht. Belastingen op producten zoals voedsel, technologie en andere levensmiddelen zijn laag. De lonen zijn goed voor minimaal werk en een groot deel van de bevolking leeft een goed leven met veel vrijheid. Toch valt het Aboriginal verleden van Australië en zeker Queensland niet te vergeten. Het feit dat deze oorspronkelijke bevolking in aanraking is gekomen met drugs en alcohol, heeft een hoop pijnlijke gevolgen. De kloof tussen de oorspronkelijke bevolking en de ‘Australiër’ is dan ook enorm op vrijwel ieder vlak.

De vrijheid die dit land voor backpackers zoals mijzelf biedt is echter ongekend. Vanaf het eerste moment heb ik me welkom gevoeld en zijn Australiërs vrijwel altijd behulpzaam geweest. Als je hier met de juiste intenties bent en hard wilt werken, zal het leven je hier toelachen, zoals het mij meerdere maanden heeft gedaan. De beste avontuur je in de buitenlucht en het weer is regelmatig fantastisch. Als het onder de twintig graden is, spreken we van een koude dag. In het noorden van Queensland geldt dit al vanaf vijfentwintig graden. Australië is ook minder duur dan ik vooraf had gedacht. Regelmatig is kamperen gratis of voor een minimaal bedrag. De wisselkoers van de euro naar de Australische dollar is gunstig en de relatieve kwaliteit van leven is goed, zeker buiten de steden. Hoewel ze benzine hier duur zullen noemen, is het een fractie van wat je zult betalen in Nederland. Ongeveer een euro per liter, op het moment van schrijven.

De natuur van Australië is echter al maanden de grote ster van de show en mede waarom de leukste avonturen in het land goed te betalen zijn. Als je wilt zwemmen rijdt je naar een van de mooiste watervallen die je ooit hebt gezien. Op de hike hier naartoe zie je regelmatig de mooiste uitzichten. Omdat Australië zo afgelegen ligt van de rest van de wereld, is ook het dierenrijk letterlijk rijk aan variatie. Alle koala’s, kangoeroes, krokodillen, emu’s, causowarissen en talloze andere vogels zorgen regelmatig voor speciale momenten. Hoewel je ze zeker tegenkomt, zal het niet elke dag zijn dat je in Australië tegen een dodelijke spin of slang aanloopt. De keren dat dit in mijn geval gebeurde, schrok ik me echter te pletter.

Hoewel ik Australië iets minder dan een jaar na mijn aankomst verlaat, weet ik dat Australië nog niet klaar is met mij en dat ik nog niet klaar ben met Australië. In 2026 is mijn plan om het noorden en westen van het land te verkennen. Een gedeelte waar ik alleen maar goede dingen over heb gehoord. Voor nu begin ik morgen met een nieuw avontuur, waar ik je dan ook alles over zal vertellen.

Vlak voor ik dit stuk definitief post, zit ik met een laatste ‘white fish’, full strength biertje, op het vliegveld van Cairns. Ik heb net mijn bagage afgegeven en ticket opgehaald. Daarna liep ik door de douane als bevestiging dat ik Australië ga verlaten. Ik ga veel missen hier. De taal, want het is zeker geen gewoon Engels, de cultuur, want daar hebben ze hier toch echt genoeg van, snacks, vooral Tim Tams, Barbie, Fish and Chips en koffie, want die is altijd goed. Toch zijn het vooral de mensen die het ook hier onvergetelijk hebben gemaakt. Vanochtend kon ik niet slapen en werd ik dus wakker om vier uur. Ik was zowaar weer nerveus om te gaan reizen. Het is weer even geleden. Ik zou bijna zeggen dat dit mijn grootste reis gaat worden sinds de allereerste die ik in mei 2023 begon. We gaan ervoor!