Bonusaflevering: Het leven als melkboer

Het is weer tijd voor een bonusaflevering die geheel in het teken staat van hoe ik mijn tijd op de boerderij heb ervaren én wat ik de komende tijd ga doen. Veel plezier!

Hoewel ik me vooraf wel een voorstelling had gemaakt van het leven als (melk)boer ben ik nooit eerder zo dichtbij gekomen als het echte werk. Sterker nog, toen ik laatst tegen mijn collega’s zei dat wat we aan het doen waren ons nét echte boeren maakte, kreeg ik de reactie terug dat we echte boeren zijn. Deze jongen uit de stad, was dus opeens een échte boer.

Toen ik voor het eerst naar de dairy ging en Samir mij hier een rondleiding gaf en voorstelde aan een aantal collega’s, kon ik mijn neus wel dichtknijpen door de stank. “Je went eraan.” Zei Samir, waarna ik twijfelend naar hem keek. Nu drie maanden later, weet ik wat hij bedoelde. Koeienstront is simpelweg een verwerkte combinatie van gras en water, die overal terecht kan komen. Na het werk even douchen en er is niets aan de hand. Het wennen was ook fysiek noodzakelijk. De eerste maand had ik bijvoorbeeld veel last van mijn linkerhand, door het op een zeer specifieke manier vasthouden van de cups. Dit trok weg en hierna heb ik hier nooit meer last van gehad. Hoewel slapen ook na drie maanden nog een issue was, leerde ik al snel niet te zeuren over de absurde tijd van vier uur ‘s-ochtends. Het melken moest nou eenmaal twee keer per dag gebeuren en als jij niet ging, naaide je je collega’s. Natuurlijk blijft het casual werk en kon ik dus op ieder moment opzeggen en vertrekken, maar op die manier werk ik liever niet. Hoewel ik echt geen zin meer had, gaf ik ruim twee weken van tevoren aan dat ik wilde vertrekken en sprak ik dit af met Selina, die mij zowel voorging als zou opvolgen.

Dat werken op de boerderij niet zomaar werk is, viel mij ook snel al op. De vatwash (jargon voor het systeem dat het melkvat wast) die om elf uur ‘s-avonds nog moest worden aangezet omdat de melktruck te vroeg was of de hele dairy die om twaalf uur ‘s-avonds nog moest worden gewassen omdat het water na een hete dag simpelweg op was. Andere voorbeelden waren het kalf dat Niels en ik eveneens ‘s-avonds langs de weg vonden en ‘moesten’ meenemen en de weides die op een gegeven moment met de tractor moesten worden bijgewerkt. Het lijkt op moeten, maar het is voor een groot gedeelte gewoon onderdeel van het leven wat je leeft.

Wat ik hiervoor terugkreeg was bijvoorbeeld de afstand tot de buitenwereld en een hechte maar kleine kring. Ik had constant drie huisgenoten en was dus nooit écht alleen, maar naar de stad gaan om een biertje te drinken of even snel wat te kopen, kon ook niet zo makkelijk. Eén keer per Week reed ik naar Warrnambool om boodschappen te doen, vijfenveertig minuten verderop. Naar de pub ging ik op donderdag met Jim en Samir om AFL te kijken. Jim haalde ons op met de auto en bracht ons ‘s-avonds laat met de auto, na een aantal biertjes, weer terug. Hoewel het officieel niet mag om met alcohol op te rijden, is er geen andere optie. Het dichtstbijzijnde dorp is tien minuten rijden en de pub is ruim een kwartier verderop. Ook dat hoort erbij. De mensen die ik hier ontmoette waren wel stuk voor stuk fantastisch en behulpzaam. Mocht ik in het vervolg een baan zoeken op een boerderij, ga ik wel gewoon de pub in om AFL te kijken.

Hoewel het gedistantieerde leven mij ergens ook wel beviel, miste ik niet alleen het reizen, maar ook al mijn sociale contacten die ik hiervoor nog wel had. Meerdere mensen met wie ik in de eerste maanden van mijn reis nog wel praatte, verdwenen van de radar toen ik op de boerderij aankwam. Omdat ik niet meer constant op de been was, had ik ook niet meer zoveel te vertellen. De koeienverhalen blijven ook maar zo lang leuk natuurlijk. Ik heb ermee leren leven en heb dan wel weer veel nieuwe inspiratie opgedaan. Ik kocht een gitaar, schreef liedjes en verhalen en ben simpelweg weer enorm blij om op pad te gaan.

Hoewel het werk op een gegeven moment écht saai werd, vind ik het boerenleven toch zo erg nog niet. Met een beetje meer variatie en af en toe de kans om naar de stad te gaan, zou ik dit de volgende keer langer volhouden. Toch ben ik blij met iedereen die ik heb ontmoet en de ervaringen die ik heb opgedaan in de afgelopen maanden.

Nu richt ik mezelf op een reis die meerdere duizenden kilometers gaat zijn richting het noorden van Queensland. Hoe ver, hoe snel en waar ik terecht ga komen weet ik nog niet, maar dat ik er naar uitkijk om weer onderweg te zijn, staat vast. Ook voor jullie, mijn trouwe en nieuwe volgers, zal het de komende tijd drukker worden, aangezien ik meer verhalen ga posten dan tijdens mijn tijd op de boerderij. Ik blijf bij mijn standpunt van minimaal één verhaal per slaapplek. Hoewel ik nooit deel wat ik in het vervolg ga doen, geef ik nu een kleine hint. Via een oude bekende naar de bergen en naar de oostkust, waar mijn Australië avontuur begon.