Bonusaflevering: Indonesië recap!

De afgelopen twintig dagen heb ik besteed op twee plekken in Indonesië. Met een bezoek aan Bali en Noord-Sulawesi ben ik me ervan bewust dat dit allesbehalve een volledig beeld van het land kan opleveren, maar dat is wellicht ook niet het doel van deze reis. Toch weet ik zeker dat ik ook na deze ervaring graag terug wil komen om bijvoorbeeld Java, Sumatra, Papua, Lombok en Flores te ontdekken. Als ik één ding heb geleerd de afgelopen weken, is het dat Indonesië groot en divers is. Manado is simpelweg niet met Canggu te vergelijken.

Canggu heeft het zwaar te voortduren gehad in mijn stukjes tekst, maar er moet altijd een dieptepunt zijn, om hoogtepunten te kunnen voelen. Dit betekent niet dat ik het hier niet naar m’n zin heb gehad, maar gewoon dat de locatie specifiek geen meerwaarde had, ten opzichte van de situatie.

Net als in De Filipijnen heb ik ook in Indonesië weer leuke mensen ontmoet, dit alleen wel aanzienlijk minder, aangezien ik voor een groot gedeelte met vrienden was, waardoor het ontmoeten van anderen niet zo essentieel is. Ook was Noord-Sulawesi geen toeristische hotspot, waardoor de paar connecties die we hier hebben gemaakt ook bleven plakken. Laurien, onze Kupu Kupu Malam en Barbara, onze duikinstructrice, waren wel erg gezellig om tijd mee door te brengen. Heini, Lois, Viraj en Romy waren ook erg gezellig, maar de grote sterren van de show waren de afgelopen weken natuurlijk Laurens en Julius.

Een andere ster van de show in Indonesië was weldegelijk het eten. Mijn favorieten zijn de zo goedkoop mogelijke Nasi Campur, Rendang en natuurlijk Mie Goreng. Dan heb ik het nog niet gehad over de verschillende saté, sambal en krupuk. Koken kunnen ze hier wel en daar heb ik enorm van genoten. Op reis kan ik goed van maaltijd tot maaltijd leven.

Hoewel ik het samen reizen met vrienden leuk vind en ik ook enorm veel zin heb in het gedeelte met Just en Miro, ben ik ook wel gesteld op mijn vrijheid. Zeker na al een maand alleen gereisd te hebben, is dit absoluut voelbaar. Ik zal er wel weer een manier in vinden, maar geniet momenteel vooral van mijn eenzame vlucht naar Australië. Zo heb ik eindelijk weer even tijd om zonder haast te schrijven, muziek te luisteren en wat te kijken en lezen.

Wat betreft muziek en andere media heb ik afgelopen week toegegeven aan de Sabrina Carpenter hype, nadat ik haar fenomenale Tiny Desk performance zag. Ook ben ik weer eens in een true crime en bodycam footage periode beland, wat dat ook mag betekenen. Nog steeds luister ik veel naar het nieuwe Linkin Park nummer en zojuist ben ik tijdens mijn vlucht een beetje gaan mixen op mijn laptop. Mijn voornaamste conclusie is dat ik de komende tijd echt moet kijken of ik behalve een auto ook een gitaar kan aanschaffen.

Voor nu ga ik nog even genieten van de, boven de lege vlaktes van Australië opkomende zon. Het is werkelijk prachtig. Ook deze aankomende verhalen lees je de komende tijd hier en zoals jullie waarschijnlijk weten, is slapen in het vliegtuig, of welk vervoersmiddel dan ook, een onmogelijke klus.