Busjes kijken en terug in een hostel!

Als ik net als de afgelopen week ook op vrijdag eerder wakker word dan Miro en Just, ga ik douchen voor ik begin met het inpakken van mijn tas. Het is vandaag namelijk de dag dat Miro en Just met z’n tweeën verder gaan en mij achterlaten in Melbourne. Dit klinkt veel zieliger dan het is, want ik vind het stiekem ook heerlijk om mijn eigen plan te trekken. Na het inpakken van onze spullen, rijden we naar het Roamer hostel, waar ik een bed heb geboekt voor de komende dagen.

Na een tripje met vrienden moet ik altijd weer in het sociale wereldje van backpackers komen. Zo ook nu. Ik loop na een ongemakkelijk afscheid door de vele bagage die ik heb, nog ongemakkelijker door de deur van het hostel. Het is vroeg maar daar sta ik om half tien ‘s-ochtends met mijn backpack, rugzak, cameratas, slaapzak, tent en kussen. Ik lach een beetje met de mensen achter de balie, check in en leg m’n spullen weg. Een zorg minder.

Ik kies ervoor te lunchen in de stad, een rondje te lopen en het een en ander te verkennen, voor ik om twaalf uur een afspraak heb in St. Kilda, om een busje te bekijken, die ik misschien wil gaan kopen. Ik vind dit best spannend, maar ga ervoor. Toch krijg ik al snel een beetje een slecht idee. De twee Britten die het busje verkopen zijn aardig maar óók te positief over wat ze verkopen. Zelf vind ik het busje, een Mitsubishi Express, een tikje aan de kleine kant. Tevens krijg ik hem lastig uit het parkeervak bij het proefritje die ik maak, waardoor ik hem niet verder meeneem dan een rondje over de parkeerplaats. Het busje is ook iets te duur voor mijn budget. Goed. Ik heb in ieder geval mijn eerste bezichtiging gehad. Later die dag heb ik er nog een, op dezelfde plek, zo’n half uur van mijn hostel.

Ik loop via het water bij het populaire St. Kilda Beach naar de pier en heb mijn volgende doelwit al in zicht. Ik wil naar het Formule 1 circuit van Albert Park, waar halverwege maart de eerste race van het nieuwe seizoen plaats zal vinden. Het is een wandeling van een klein half uur, maar ik heb alle tijd. Ik ben toch alleen. Ik luister naar het luisterboek van Jennette McCurdy, die je ook wel kunt kennen als Sam van iCarly. ‘I’m glad my mom died’ is een verrassend genoeg heel grappig geschreven boek over haar ervaringen als kindacteur waarbij haar moeder en anderen haar jeugd op een negatieve manier beïnvloeden. Ik vermaak me wel.

Het circuit lag er nog meer open bij dan ik dacht. De hoofdtribune staat al en zelfs de pithuisjes staan gewoon waar ze ook in maart zullen staat. Best logisch eigenlijk. Ik loop er doorheen en stuur foto’s naar al mijn Formule 1 liefhebbende vrienden. Ik besluit door te lopen door Albert Park richting mijn hostel. Ik geniet tenslotte van het boek dat ik luister.

Ik doe de rest van de middag even rustig aan, tot ik om zes uur de volgende afspraak heb op dezelfde plek. Weer neem ik een tram, dit keer w een andere, die mij richting St. Kilda Beach brengt. Het is de parkeerplaats om precies te zijn, waar ik heb afgesproken met een Duits stel om een Kia busje te inspecteren. Deze ziet er een stuk beter uit. Het busje, een Kia Pregio uit 2005, is weliswaar een stuk ouder dan de bus die ik ‘s-ochtends heb bekeken, maar hij is ruimer en beter ingericht. Deze heeft een echt tweepersoonsbed, mooie kastjes en veel ruimte om spullen op te slaan. Ook komt de bus met een kastje dat ik als bureau kan inrichten, betere stroompunten, een groter zonnepaneel en vertrouw ik de eigenaren meer. Als ik de bus dan ook nog eens moeiteloos uit het parkeervak kan rijden en deze ook op de weg fijn aanvoelt, ben ik bijna verkocht. De genadeklap komt op het moment dat ik er in de onderhandeling ook nog duizend dollar af weet te snoepen, waardoor ik de bus voor 11.500 Australische dollars mag overnemen, inclusief RWC (een Australische APK, die ze dit weekend zouden doen) en alle bijbehorende spullen.

Tevreden bel ik m’n moeder dat ik waarschijnlijk een auto heb gevonden, die ik graag wil hebben. Ik vind het ook spannend, maar ik zoek bevestiging. Altijd lastig, dit soort keuzes maken, maar soms moet je gewoon in het diepe springen toch? Ik neem de tram terug en doe de rest van de avond rustig aan, wat betekent dat ik de laatste aflevering van het tweede seizoen van Squid Game afkijk.

‘s-ochtends ben ik weer vroeg wakker maar doe ik rustig aan door te scrollen op mijn telefoon en eindeloos met Chat-GPT te praten over mijn eventueel nieuwe busje. Gaat mijn ‘vanlife’ dan echt beginnen?

Het is vandaag heet, wat betekent dat het zevenendertig graden en bewolkt is. Die bewolking ben ik blij mee, maar ik zie mijn huid ondanks alle lagen zonnebrand, schroeien. Ik zit welgeteld drie uur bij een ogenschijnlijk Parijs café waar ik koffie en off-brand cola drink, een croissant eet, schrijf en een boek lees. Een heerlijke ochtend op een dag dat ik niets gepland heb en ook niet veel zal uitvoeren. Ik ga naar een Bijenkorf achtig winkelcentrum om af te koelen en lunch voor nog geen twaalf euro bij een lopende band sushirestaurant. Een geslaagde ochtend. ‘S-middags lig ik weer op bed, denk ik na over of de auto die ik wil kopen een goed idee is. Meer nog denk ik na, over de gitaar, die ik een dag eerder tijdens mijn rondje door de stad heb gezien. Het was een prachtige gitaar van Australisch hout van het merk Maton. Tuurlijk is het geen goed idee, maar ik praat het goed door de koffer die ik erbij zou krijgen en de grote korting die de verkoper mij heeft beloofd, als ik hem koop. Het is nog even twijfelen geblazen.

Aan het begin van de avond drink ik een drankje in het hostel, wat blijkbaar van de keten Selina is, die je kunt kennen van mijn Centraal- en Zuid-Amerika verhalen. Ik loop even naar Chuckle Park Bar en klets even met Lara, die ik een paar dagen eerder met de jongens had ontmoet. Na een biertje en een cocktail besluit ik wat te gaan eten. Met Miro en Just had ik eerder al Koreaans gegeten, maar de Koreaanse BBQ bleef toen uit. De jongens hadden namelijk weinig zin om zelf te koken. Ik besloot dit in m’n eentje alsnog te doen, dus ik liep terug naar het restaurant waar we een dag paar dagen eerder voorbij liepen en ging naar binnen. Het eten was met ruim zeventig dollar ver boven mijn backpackbudget, maar erg lekker. Toch zat ik niet vol nadat ik de hele BBQ én bijgerechten had opgegeten. De Koreaanse Soju deed zijn werk, dus besloot ik naar huis te gaan. Vroeg het nestje in.

De volgende dag begon ik volgens traditie in Degraves Street met een Flat White en een Pain au Chocolat. Ik had die middag afgesproken met Jynthe, die ik vooral kende van de Lost City hike in Colombia. Ondanks dat we nog geen honderdvijftig kilometer van elkaar vandaag wonen in Nederland, is het de afgelopen anderhalf jaar niet gelukt nog een keer af te spreken. De laatste keer dat we elkaar, samen met Miro, Just en Tim overigens, zagen was dus in Santa Marta, Colombia. Des te leuker om weer even bij te kletsen en eventueel iets leuks te plannen voor de komende periode hier.

Jynthe en ik spraken af bij een ultrahip koffietentje in Collingwood, een van de velen buitenwijken van Melbourne. Omdat de temperatuur vandaag richting de veertig graden ging, bestelde ik wat ik in de zomer bij Bar Bea ook altijd voor mezelf maakte: een dopio met ijs. We aten een cakeje en spraken over onze aankomst in Australië, hoe gek het eigenlijk was dat we elkaar wel spraken maar nooit meer hebben gezien sinds Colombia en wat onze plannen waren voor de komende tijd. Ik gaf aan graag richting de great ocean road te willen gaan, wellicht nog naar Thailand af te reizen en verder te twijfelen of ik naar het oosten of het westen van Australië wilde. Na onze koffie liepen we door de hitte al zombielopend richting het CBD van de stad.

De prangende vraag van vandaag was wat men doet op een hete zomerdag in Melbourne? Het antwoord kwam al snel want de terrasjes waren gezellig gevuld met mensen met shrooners - Australisch voor nèt geen halve liters - bier. Omdat wij het niet vonden kunnen om al om half twee aan de Spa goud te gaan, wachtten we nog een half uurtje. Bij Section 8, die ik door Lara getipt had gekregen, zaten we best lang en praatten we gezellig door, voor we gingen eten bij een Chinees dumplings restaurant. Erg lekker en verrassend divers in smaak. Hierna wilde ik graag mijn tas droppen, waardoor we terecht kwamen bij de bar onder het hostel waarin ik sliep. Hoewel het hier erg donker was, draaide een DJ vinyl vanuit de bijbehorende platenzaak en was het erg gezellig. Na een espresso martini als laatste ronde (ik weet niet hoe verstandig dit was) was het tijd om richting bed te gaan.

De volgende ochtend werd ik wakker met slecht nieuws. De bus die mij was beloofd als ‘in topconditie’ had toch wat mankementen die ongeveer vijftienhonderd dollar zouden kosten om te repareren. Het zou tevens een week duren. Hier hadden mijn Duitse vrienden geen tijd voor, waardoor ze mij een aanbod deden om de bus voor negenduizendnegenhonderd dollar te verkopen, maar dan zonder Roadworthy Certificate. Met pijn in mijn hart heb ik moeten weigeren, waardoor mijn zoektocht naar een passend voertuig weer opnieuw kan beginnen. Een flinke tegenslag, maar eentje die ik snel kon vergeten door in mijn HKU webmail te kijken.

Tot mijn schrik kwam ik er namelijk achter dat de upload deadline voor mijn tentamen over drie weken, overmorgen al was. Het regende gelukkig, dus met mijn dagelijkse flat white, werkte ik ruim vier uur aan mijn studie. Ik vond het overigens wel leuk om weer actief met muziek en mijn studie bezig te zijn. Het bracht vragen naar boven waar ik de komende tijd graag oplossingen voor bedenk. Toch was een busje om vanuit te werken, toch lekker geweest.

De rest van de dag deed ik niet veel. Ik lag wat op bed, haalde lunch bij de KFC en kocht wat nodige producten als wax en deodorant. ‘s-middags deed ik een drankje op de rooftopbar, voor ik had afgesproken met Hidde. We gingen eerst een drankje doen bij Section 8, waarna we door gingen naar de wax bar onder mijn hostel, waar de jazzavond gaande was. De improvisatiejazz was oprecht best indrukwekkend en vermakelijk om naar te luisteren. Onze avond eindigde na een bezoekje aan Whitehart en Union Electric. Het was maandag dus we gingen relatief vroeg weer naar huis.

Ik knip het verhaal hier even af, want door de afgeketste deal met de Kia Van begint mijn jacht op een vervoersmiddel en alle bijbehorende problemen vanaf morgen weer opnieuw. Hopelijk lukt het om snel een mooie deal te vinden en de stad uit te gaan. Melbourne drukt namelijk behoorlijk op mijn budget, dat het het bijna waard zou zijn om een duurdere auto aan te schaffen, zodat ik de stad uit kan. Momenteel voelt iedere dag namelijk een beetje als groundhog day. Dat zeg ik, terwijl ik ook dit verhaal afschrijf onder het genot van een flat white in het straatje naast mijn hostel. Ik heb weer een verandering van omgeving nodig.