Canggu - Max Verstappen, sociaal contact en lemon

Na het kluizenaarsschap van Ubud, was het eindelijk tijd om mezelf onder de mensen te begeven. Ik ruilde mijn Airbnb in voor het Layday Hostel, waar ik vorig jaar al eens met Laurens en Julius had gezeten en nam een grab taxi naar Canggu. Canggu staat bekend als zo’n locatie in Bali die je haat, of waar je compleet in gedijt. Vorig jaar hoorde ik bij de eerste groep, maar toch wilde ik het deze keer een tweede kans geven.

Er waren een aantal aspecten die dit maal ten gunste van Canggu spraken. Niet alleen was het die eerste avond de ontknoping van het Formule 1 seizoen, waar Max Verstappen zijn vijfde wereldtitel kon pakken, ook zou Miro vanuit Australië overvliegen. Na België, Portugal, Colombia, IJsland en Australië, zouden wij elkaar dus ook nu in Indonesië zien. Toch bijzonder.

Omdat daadwerkelijk backpacken inmiddels makkelijk is, zat ik na het inchecken in het hostel binnen een uur met drie andere Nederlanders in een mexicaans restaurant te eten. Zo simpel is dat. Het is deze vorm van sociaal contact die ik enorm heb gemist de afgelopen maanden en zelfs de afgelopen dagen in Ubud. Puck en Klaas, twee van de anderen kwamen net terug kwamen van de ‘East Java Tour’, een logische tour op de indonesië route, waar ik nog niet van had gehoord. Hierom waren zij na het eten zodanig uitgeteld, dat ik toch alleen naar Bench reed op een grab scooter. Hier zouden ze op grote schermen de laatste Formule 1 race van 2025 uitzenden.

Voor de sportsbar stond een rij en mondjesmaat werden alle enthousiaste F1-fans toegelaten en naar een tafel gebracht. Omdat ik net als een hoop anderen alleen was, kwam ik terecht aan een grote biertafel met een aantal andere Nederlandse jongens en een Russisch meisje. Net als in 2021, toen Max Verstappen na een miraculeuze beslissing van de wedstrijdleiding en een hieropvolgende tactische meesterzet voor het eerst wereldkampioen werd, nam de spanning binnenin toe. Ik moet zeggen dat ik Formule 1 altijd heb gevolgd, tot ik eind vorig jaar richting Australië vertrok. Ik was met die twee Nederlanders naast mij zeker niet de enige Max Verstappen supporter in de zaal. Dit werd merkbaar toen bij de start van de race de complete zaal ontplofte. Iedere actie tern voordelen van Verstappen werd ontvangen met groot gejuich. Wanneer Lando Norris een actie maakte, die hem richting de titel bewoog, werd het stiller. Uiteindelijk won Max de race, maar verloor hij het titelgevecht met Lando Norris op een minimale twee punten. De sfeer was echter goed en werd beter toen mijn Indonesische vriend Nasrul opeens aan kwam zetten. Nasrul, afkomstig van Sumatra, had ik een jaar eerder ontmoet in het Layday hostel, waar hij werkzaam was. Hij is dan wel volledig Indonesisch, maar spreekt redelijk vloeiend Nederlands. We dronken wat en ik speelde met Masha, het Russische meisje een potje pool, waarna we naar het strand wandelde. Hier was ik ook eenmaal eerder geweest, toen ik met Julius en Laurens op Bali was. Deze eerste dag in Canggu was dan ook een feest der herkenning.

De volgende ochtend was het tijd om met Miro en Sky af te spreken, voor een goed ontbijt bij een lokale warung. Een typisch Indonesisch ontbijt bestaat uit nasi- of mie goreng met krupuk, sambal en een gebakken ei. We deden er eigenlijk lang over om bij Warung Home, zoals het restaurantje temidden van twee tempels heette, te vertrekken. Hierna was het tijd voor een aantal kernactiviteiten in het backpackersschap: Uitchecken, verplaatsen, pinnen, inchecken, bier halen en zwemmen. De kans dat deze activiteiten de basis vormen van onze komende dagen, is erg groot. Miro en Sky verbleven in een ander hostel de volgende dag, maar hierbij zat een mooi zwembad, waar we flink wat uurtjes besteden. Het was tenslotte vakantie. Zo voelde dit gedeelte van onze gedeelde Bali trip in ieder geval. Aan het eind van de middag spraken we af met Mia, die in een nabijgelegen hostel werkte. Zowel Mia als Sky hadden Miro en ik ontmoet op de Clipper, de boottrip naar de Whitsunday eilanden in Australië. De belangrijkste activiteit van de dag lag voor Miro en mij een paar honderd meter voorbij het café waar we hadden afgresproken met Mia. Ik was er namelijk achter gekomen dat er zoveel Nederlanders en Belgen op het eiland leven, dat er zowaar een snackbar op het eiland zat. We bestelden twee frikandel speciaal, twee kipkorn en twee mexicano. Hoewel de frikandellen als enige accuraat smaakten, was het voor ons een prettig weerzien met thuis. Die avond gingen we uit en belanden we, na een Vietnamese maaltijd, uiteindelijk in Luigi’s, een pizzarestaurant dat één dag per week wordt omgetoverd tot club. In de club komen we Puck, Klaas en de rest van het Layday hostel tegen. Erg gezellig, maar onze uitgaansavond wordt ruw verstoord door het sluiten van Luigi’s om twaalf uur exact. Niet alleen erg vroeg, maar tevens problematisch aangezien de hemel inmiddels is opengebarsten door een onweersbui die van geen ophouden weet. Een aantal hevige knallen, wit TL-licht en heel veel regen verder, komen we er na een half uur wachten op neer, dat onze uitgaansavond er vroegtijdig op zit. We besluiten allemaal een taxi te bestellen en terug naar onze hostels te gaan.

De volgende en laatste dag in Canggu ziet er voor een groot deel hetzelfde uit, op een detail na. Na een lekker ontbijt bij Warung Jaba, liepen we deze ochtend door de straten van Canggu met een zoektocht naar een plan. Niet veel later, kwamen we uit bij een tattoo shop, Social Ink House Bali. Miro en ik liepen al geruime tijd met het idee om een tattoo te laten zetten van een citroen. Waarom, vraag je je waarschijnlijk af. U2 heeft een nummer genaamd Lemon en Miro en ik zijn tot op zodanig punt fan van de band, dat we zelfs deze obscure single uit 1993 te gek vinden. Vooral de liveversie in Sydney uit 1993 is een van de vele voorbeelden van hoe deze band ons als bandleden, vrienden en als individuen heeft beïnvloed. Wellicht is het ook gewoon een voorbeeld van de verschillende willekeurigheden die onze vriendschap definiëren. Hierom was het moment na vele maanden balletjes op en over gooien, toch plotseling, eindelijk daar. Miro had op zijn iPad een design ontworpen en ik vertrouwde hem blindelings. De tattoo artiest nam het ontwerp over en maakte een aantal kleine tweaks en voor je het wist, stonden er zo twee citroenen op onze armen. Links bij mij, rechts bij Miro. Bij dezen direct mijn verontschuldiging aan iedere betrokken partij die het niet eens is met deze beslissing. Met een tattoo op onze bovenarm liepen we door naar de lokale brouwerij, waar we doorgingen met onze uiterst belangrijke Balinese dagbesteding: het drinken van bier, lekker eten en vooral erg weinig nuttigs uitvoeren. Bali werd, zeker met Miro en Sky erbij, steeds meer een lekkere vakantie. Na een heerlijk dinner bij een aziatisch fusion restaurant, was het alweer tijd voor de laatste nacht in Canggu.

Waar ik vorig jaar een ongelooflijke hekel had aan Canggu, begon ik nu in te zien waar deze plek goed voor is: Vakantie. Het leven op Bali is ideaal wanneer je eventjes niet over geld nadenkt, jezelf laat verwennen en het er vooral van neemt. Balinezen zijn de liefste, accomoderende mensen die ik op reis heb ontmoet. Op straat ben jij als toerist de ‘boss’ en als je iets wilt, hoef je het alleen maar te vragen. Alles binnen een redelijk kader valt te regelen. En wanneer je niet op een extreem backpackersbudget leeft, is alles ook zeer goed te betalen en is de kwaliteit van leven gewoon heel erg hoog.