Chiang Mai - De karaokescam

Wat eigenlijk een zeer gewone, wellicht zelfs saaie avond uit moest worden in Chiang Mai, mondde uiteindelijk uit tot een heftig en dramatisch verhaal met een belangrijke les.

Na het inleveren van onze motoren bij Aya in Chiang Mai, en hiermee de afronding van onze Mae Hong Son loop, keken Just, Miro en ikzelf naar naar een ding uit. We zouden deze avond uitgaan bij Zoë in Yellow, waar ik eerder over vertelde. Nog een avondje in ‘de Zoë’ voor we Thailand achter ons zouden laten en naar onze volgende bestemming zouden afreizen.

En dus zaten we, na het afleveren van onze was al vroeg klaar met ons eerste drankje op het terras. Twee grote Chang, drie glazen en een potje maccen. Omdat ik dubbel een gooide was ik snel de ridder, waardoor het drankspel zich ook versnelde. Kenners zullen weten hoe snel dit kan gaan. We dronken nog een aantal drankjes, voor we de verstandige keuze maakten om onze telefoons aan de oplader te leggen en een hapje te gaan eten en een bodem voor de avond te leggen. Wellicht was het hier al te laat voor, maar geen eten zou al helemaal een slecht idee zijn.

Met onze opgeladen telefoons gingen we daarna snel terug naar Zoë In Yellow en ontmoeten we een koppel uit Buffalo, New York. Het was gezellig en nadat de jongen, zijn pas getrouwde vrouw naar huis had gebracht, liepen we naar de karaokebar. Dit is echter nog niet waar het verhaal een andere wending nam. So far, so good. Wel zou je deze periode kunnen zie als voedingsbodem voor wat komen zou. We zongen liedjes - zelfs Miro deed een fantastische vertolking van Welcome To The Black Parade met zijn Amerikaanse vriend - en dronken maar door, zoals je van een avond uit mag verwachten.

Toen we vervolgens buiten stonden en alles wat vager begon te worden, duurde het niet lang voor Just en ik Miro kwijt raakten. Ook dit was niets nieuws, maar wel vaak een aankondiging dat het vanaf dit moment ieder voor zich is. Nadat ik tactisch een kebabwrap had gegeten en met een groepje stond te praten, werd ik ineens aangesproken door een Thaise meid. Ze leek aardig en het was wederom onschuldig. Omdat we toch al buiten stonden, vroeg ze of ik naar een andere karaokebar wilde. Ik zei ja en zo stapten we binnen een minuut in een tuktuk naar een andere bar.

Ik geef toe, dit klinkt als de eerste van meerdere rode vlaggen die ik niet had moeten negeren, maar de avond was al even bezig en de tijd van nuchtere keuzes was voorbij. Toen we vervolgens aankwamen bij de bar, werden we naar een kamer gebracht, waar de karaokemuziek al aanstond en een groepje meiden op de bank zat. Ze droegen allemaal hetzelfde roze topje, waardoor ik wel kon inschatten dat ze onderdeel van de bar waren. Vervolgens moest ik binnen rap tempo bepalen wat we gingen drinken. Met mijn dronken kop bestelde ik een fles whiskey. Toen ik deze direct moest afrekenen, zag ik echter dat deze ruim tachtig euro kostte. Er was alleen geen weg meer terug. Tot daaraan toe, dacht ik. Toch werd het allemaal gekker, toen ik even later Just belde, hij aankwam en er opeens een hele stoet dames de kamer binnenliepen, waaruit wij mochten - zeg maar gerust moesten - kiezen. Nadat we dit weigerden, kwamen er alsnog twee bij ons op de bank zitten. We zongen karaoke, dronken whiskey met cola - die constant werd bijgevuld - en de tijd ging voorbij.

Het moet een uur later zijn geweest ten opzichten van toen ik aankwam, maar ineens ging het licht aan en alles ging heel snel. De dames, inclusief het meisje dat mij naar de bar had geleid, verlieten de ruimte, maar daarvoor in de plaats kwamen er tien gasten en een dame de kamer binnen met een papiertje wat de bon had moeten zijn. “Hour is over, pay now!” Schreeuwde ze, vrij agressief. Het was nog niets bij wat er zou volgen. Ik vroeg het bedrag dat we moesten betalen en ze gaf aan dat het tweeëntwintig duizend baht was, omgerekend zo’n zeshonderd euro. Ik had echter al voor de drank betaald, dus ik schrok me dood. De vrouw die mij hierheen had geleid, had eerder namelijk gezegd dat de kamer gratis was voor een uur en we hadden de dames hun diensten duidelijk geweigerd. De schreeuwlelijk ging hier echter niet in mee.

Naast Just zat een jongen die vanaf het begin alles aan het filmen was, waardoor hij dacht: dit kan ik ook. Vervolgens escaleerde de boel snel. Just pakte zijn telefoon, welke vervolgens werd afgepakt. Op dit moment wilde ik Miro bellen en pakte ik die van mij. De grote gast die naast mij zat, greep hierop niet alleen mijn telefoon uit mijn handen, maar legde zijn arm om mijn hoofd voor een serieuze nekklem. Ruim dertig seconde probeerde ik mezelf lost te wrikken vanuit zijn armen, terwijl ik langzaamaan in paniek raakte en kracht probeerde te verliezen. Ik smeekte hem en kon in een oogopslag zien dat Just ook niets voor me kon doen, behalve schreeuwen dat ze mij los moesten laten. Toen hij me uiteindelijk losliet, wisten Just en ik dat we alleen maar konden betalen om hieruit te komen. Het was klaar. We waren er klaar mee.

Ik onderhandelde met de vrouw, die duidelijk de baas was en alle controle over haar agressieve minions had, en besloot uiteindelijk nog tienduizend baht af te rekenen. Wat ik gek vond is dat ik dit gewoon kon pinnen en dat dit voor het bedrijf dus niet uitmaakte. Na betaald te hebben, rende Just en ik, geschrokken maar relatief ongeschonden, het pand uit. We belde Miro, die natuurlijk op eenzelfde manier schrok.

Samen liepen we naar de politie, maar aangezien het al bijna zes uur ‘s-ochtends was, was er geen Engelstalige agent die ons kon helpen. Of we eventjes om negen uur konden terugkomen. Volgens mij zag de politie de ernst van de situatie niet in, maar wij waren natuurlijk ook aangeschoten. We gingen naar het hostel en waren de volgende dag nog steeds geschrokken, brak en moe van alles wat was voorgevallen. We waren klaar met Thailand en dit was de druppel.

Omdat we ook van hostel moesten switchen voor onze laatste nacht in Thailand, kwamen we er uiteindelijk niet meer aantoe om een officiële aangifte te doen. Ik vraag me echter ook af, wat ze hiermee zouden doen, mochten we dit wel gedaan hebben. Ik kreeg sterk het gevoel dat de politie weet wie het is, aangezien deze scam een zeer bekende is in Chiang Mai. Zowel op Google als via andere online media vond ik meerdere soortgelijke verhalen.

Goed wat hebben we hiervan geleerd? Ga nooit mee met een local, ook als ze niemand kwaad lijkt te doen. Zoek even de lokale scams op, voor je ergens uitgaat. Je leven is het niet waard. Dat geld is vervelend, maar kan me in dit geval, vrij letterlijk, gestolen worden.