Chiang Mai - Marktjes en watervallen

Na Bangkok was Chiang Mai de tweede plek in Thailand waar ik al eens eerder was geweest. Vorig jaar, toen ik met Nikki, een vriendin uit Nederland, op reis was. Weer koos ik ervoor om het stuk naar Chiang Mai te vliegen, hoewel ik me vorig jaar nog wel voornam de volgende keer de trein te nemen. Het lijkt me ook nu nog een geweldige ervaring.

Heini en ik vlogen dit keer vanuit Krabi. Omdat we in Surat Thani, zo’n drie uur verderop sliepen, was het dus een behoorlijke reisdag. De vlucht duurde zo’n anderhalf uur en snoepte zo dus vijfentwintig minuten af van de oorspronkelijke aankomsttijd. Toch had het weinig gescheeld, of we hadden onze vlucht helemaal niet gered. Niet omdat we te laat waren, maar omdat ik voor het eerst in mijn leven werd omgeroepen omdat er iets in mijn bagage was gevonden. Natuurlijk schrok ik mijn dood. Ik dacht terug aan de talloze afleveringen van ‘Locked Up Abroad’ die ik had gezien en bedacht me al of er toch niet iets illegaals in mijn tas had kunnen zitten. Er schoot mij niets te binnen. In een achterkamertje werd ik gevraagd mijn tas te openen, waarop zich binnen een minuut een verdwaalde aansteker onthulde, die ‘gelukkig’ het probleem was. Omringt door vier beveiligers werd deze weggegooid, waarna mijn tas weer door de scanner mocht. We mochten vliegen.

Toen we na een lange reisdag aankwamen in Chiang Mai, hadden we heel de dag nauwelijks gegeten, waar we een ongezonde gewoonte van hadden gemaakt. Met honger als een paard bestelden we beide een volledige rack spareribs inclusief bijgerechten. Na een klein rondje door het oude centrum van de stad, gingen we naar bed.

Ik wilde graag andere activiteiten ondernemen dan ik exact een jaar geleden al had gedaan, toen ik in Chiang Mai was. Hierom huurde ik in de ochtend een motor om de omgeving rondom de stad wat beter te leren kennen. We reden naar de Buathong Waterfalls, beter bekend als de sticky waterfalls bij toeristen. Deze door mensen gecreëerde attractie kon je beklimmen met touwen. Het was een leuke activiteit en het was er erg druk. De route hierheen en terug naar de stad duurde in totaal tweeënhalf uur. Het was voor mij de eerste keer dat ik op de Thaise snelweg reed met een motor en voor op hoge snelheid voelde het rijden goed. Toch ben ik met mijn rijbewijs niet verzekerd bij ongevallen en zal ik dit hierom niet veel vaker doen. Gaaf was het wel, want zoals ik al vaker aangaf, voel ik me zelden vrijer dan wanneer ik op een motor zit op reis.

Omdat de rit vrij lang duurde stopten we op de terugweg bij een aantal marktjes waar ze vooral meuk en eten verkochten. Zo aten we Pad Thai voor zeventig baht, kocht Heini nog een mini capybara voor haar collectie en sloten we af met nog wat sushi, waarvan we ons afvroegen of we dit konden eten, zonder ziek te worden. Dit liep goed af. We waren wederom moe en rustten dus eerst uit in onze kamer, voor we ‘s avonds toch besloten uit te gaan. Zoë in Yellow is een complex met verschillende barretjes en de enige plek deze passage van Chiang Mai, waar ik vorig jaar al eens ben geweest. We dronken cocktails bij de raggae bar en ik zong karaoke bij de kroeg hiernaast. Ik heb besloten een lijstje bij te houden van mijn optredens van Somewhere Only We Know van Keane en dus ging ook deze op het lijstje. Om af te sluiten speelden we nog een potje bierpong, die ik dit keer won, voor we eten haalde bij het foodcourt én hierna zelfs nog McDonald‘s bestelden.

Op onze derde en laatste dag in Chiang Mai ontbeten we bij een zaakje net buiten het oude centrum van de stad. Mijn pancake stack was echter zo groot en overgoten met chocolade, dat ik deze maar voor de helft op kreeg. Heini wilde heel graag ringen maken en dus waande ik me een uurtje na het ontbijt als een ware juwelier. Hoewel het maar vijftig baht was per sieraad, kun je beter zeggen dat dit de prijs is per poging. Vol vertrouwen begonnen we aan onze projecten, maar al snel kwamen we tot de conclusie dat onze eerste stukjes metaal mislukt waren. Met verschillende vormpjes, letters en een hamer gaf ik uiteindelijk vorm aan twee ringen met de tekst, ‘life is for living’, een songtekst van Tom Smith’s soloalbum. Het was erg leuk om te doen en we spendeerden hier zeker twee uur.

Na het maken van de ringen reden we weer naar een marktje, dat dit keer in het teken stond van kunst, gemaakt door studenten van de Chiang Mai University, in de buurt. Dit moet dan ook dezelfde wijk geweest zijn, waar ik bijna een jaar eerder met Nikki verbleef.

Inmiddels had ik weer honger, maar wilde Heini niets liever dan haar nagels laten doen. Ze ging haar gang en ik at de lokale specialiteit Khao Soi, een curry met kip en gefrituurde noodles. Toen Heini klaar was, aten we samen nog meer eten bij een Japans yakitori restaurant. Als dessert haalden we Churos op de markt, voor we de laatste Hunger Games film keken en alweer een einde maakte aan een drukke dag op reis. Dit waren alweer drie dagen in Chiang Mai. De volgende stop, die ik ook van vorig jaar kende, wachtte.