Da Lat - Doolhoven en naaldbomen

Hoewel het maar een rit van drie uur was, ging de reis naar Da Lat niet zonder slag of stoot. Zo had ik ten eerste de verkeerde vertreklocatie doorgekregen van 12GO, waar ik de bus had geboekt. Toen ik eenmaal in de bus zat en we ongeveer anderhalf uur voor aankomst zaten, stopte deze spontaan terwijl er rook uit de motorkap kwam. De buis die de koelvloeistof naar de motor verplaatst was gebarsten en dus gaan lekken op het motorblok en het asfalt. De chauffeur was druk aan het bellen, verschillende busjes stopten om te kijken wat er gaande was, maar niemand kwam helpen.

Na ongeveer een half uur, zag ik onze chauffeur met een plastic waterflesje over het asfalt schuren om deze in tweeen te scheuren. Met mijn telefoon en Google vertalen liep ik naar hem toe. Ik vroeg of hij een schaar nodig had. Ik had tenslotte mijn zakmes mee. Toen ik vervolgens tape voor hem had, veerde de chauffeur op en was het probleem binnen tien minuten opgelost. Een aantal flesjes water in de koelvloeistof tank en we konden onze weg vervolgen. Ik vraag me af hoe lang dit had geduurd, zonder mijn schaar en tape.

Rond het einde van de middag kwam ik uiteindelijk aan in Da Lat, waar het zo’n tiend graden koeler was dan in Nha Trang, waar ik vandaan kwam. De vegetatie was ook volledig anders. In het midden van de stad lag een meer, alsof het Oostenrijk had kunnen zijn. Heini vond het meer op Finland lijken, zei ze later. De heuvels rondom de stad waren bebost met naaldbomen. Het voelde allemaal erg Europees.

Na aankomst ontmoet ik Heini en na een kop rundersoep besloten we naar Crazy House te gaan, een absurdistisch complex met wandelroutes die je over daken, door tuinen en gebouwen leiden. Hoewel het vooral leuk was voor Instagram, was het een apart concept dat af en toe verbazing en dus een lach opwekte. We ontmoeten hier twee Finse jongens, Casper en Janne. Later zouden we ze in het hostel weer zien.

Het hostel in Da Lat was wellicht nog het beste onderdeel van deze reislocatie. Ik werd verwelkomd als familie, door familie. Een knuffel bij binnenkomst, iedereen die mijn naam kent en ruime bedden. Om zeven uur was er ook hier een familiediner met lokaal Vietnamees eten en hierna zongen we met heel het hostel karaoke, was er een proostmoment en speelden we pool. Hierna regelde het hostel een gratis taxi naar de Maze Bar, de meest surrealistische ervaring in Da Lat, vergelijkbaar met maar tegelijkertijd compleet anders dan Crazy House.

Bij Maze Bar koop je aan de ingang een drankje, voor je via een trap naar beneden een doolhof inloopt. Het doel van dit doolhof is het vinden van de uitgang van de bar, de meest relaxte chillspots en een aantal aparte en krappe doorgangen. Wij speelden verstoppertje terwijl we van een Vodka Red Bull genoten. In het doolhof kwamen we tegelijkertijd tallozen reizigers tegen die we overal in Vietnam hadden ontmoet.

Na de Maze Bar was de avond nog niet voorbij aangezien we met een busje bij een andere club om de hoek werden afgezet. Hoewel het rustig was, vermaakten we ons en dansten we de avond weg. Heini was in een goede bui en dat maakte mij ook relaxed. De avond eindigde in een klein barretje, die wat weghad van een woonkamer. We speelden gitaar, zongen en luisterden met een grote groep tot vroeg in de ochtend. Het was een geweldige avond.

De volgende dag waren zowel Heini als ik niets waard. We verlieten het hostel niet, maar boekten wel een na het bij. We hadden namelijk nog een aantal activiteiten die we wilden ondernemen. De eerste hiervan was namelijk het beroemde Mario Karten. Beroemd en berucht aangezien TikTok en Instagram vol staan met video’s van ongelukken. Het concept is simpel. In een skelter, met simpelweg twee fietsremmen ga je over een circuit naar beneden, terwijl je anderen probeert in te halen en vooral op de weg probeert te blijven.

We namen allebei een scooter terwijl er was donkere wolken ontstonden. Zonder hier te veel van je kostbare tijd aan te verspillen, kan ik je vertellen dat zowel Heini als ikzelf nat aankwamen. Ik had echter nog het geluk dat mijn chauffeur langs de weg stopte om een poncho te kopen. Het karten was dan wel weer erg leuk. Hoewel het niet zo hard ging als ik had verwacht, lukte het me hierom juist om de kart op de weg te houden en nog steeds á la Max Verstappen bochten af te snijden en een aantal inhaal acties te maken.

Op onze laatste dag in Da Lat besloten we te gaan canyonnen. Hoewel het heldhaftig klinkt, bestond deze dag veel uit wachten, aangezien we blijkbaar te laat waren en alle andere groepen dus voor ons zaten. Desalniettemin was het gaaf en een mooie ervaring. Abseilend van watervallen naar beneden voelt wel als het echte leven, omdat dit het misschien ook is. Heini had alleen erg veel kritiek om het materiaal dat ons bedrijf gebruikte, aangezien ze zelf in een avonturenpark werkte. Vooral de laatste twee watervallen waren gaaf en af en toe best lastig. Spannend werd het echter nooit echt.

Diezelfde avond was het tijd om Da Lat alweer te verlaten en in te ruilen voor mijn laatste bestemming in Vietnam.