Daintree: Het oudste regenwoud op aarde

Toen ik me na het weekend eindelijk weer wat beter voelde, besloten Daire en ik om onze roadtrip langs de noord-oostkust van Australië nog een keer te verlengen. Het is best bijzonder, dat je iemand oppikt in Port Macquarie omdat de bus niet gaat en vervolgens zes weken samen op reis bent, kosten deelt, een tent deelt en geweldige avonturen beleeft. Maar ook hiervan is de vergankelijkheid weer duidelijk. Uiteindelijk gaat Daire straks zijn eigen weg en moet ik weer aan het werk. Het is zijn plan om naar de Filipijnen te gaan in jacht op ‘birds’ Ierse slang voor vrouwen, of specifieker één vriendin voor zijn tijd daar, die af en toe in zijn ‘condo’ kan langskomen. Ondertussen zal hij weer gaan pokeren, omdat het daar een stuk beter te doen is als professioneel pokerspeler dan hier in Australië. Nu ik het zo opsom zouden Daire en ik op het eerste oog helemaal niet zo snel vrienden worden. Dat was het ook niet. Het was een gunst die ik deed uit nood geboren, maar met Amber erbij werd het zo gezellig dat ik ze niet weg wilde sturen, ook toen zij vertrok vanuit Brisbane. Samen reizen was tenslotte iets wat ik nog niet eerder had gedaan!

Vanuit Cairns vertrokken Daire en ik dus in de richting van Daintree National Park, maar voor we hier aankwamen maakten we een korte stop in Port Douglas voor een ijsje, waarna we doorreden naar Mossman Gorge, een prachtige plek middenin het regenwoud. Om er te komen moesten Daire en ik echter een shuttlebus nemen van ongeveer een kwartier, die ons door een Aboriginal gemeenschap richting het nationaal park bracht. De lokale gemeenschap wilde namelijk niet dat alle toeristen door het dorp zouden lopen, tevens was het een makkelijke manier om extra belastinggeld te innen bij alle bezoekers. We namen het voor lief.

Mossman Gorge was zelf erg mooi en bood een wandeling van ongeveer twee uur en een overduidelijke zwemspot waarvan ze je vooral bang probeerde te maken dat er regelmatig mensen doodgingen. Maar zoals bij ieder gevaar, trokken Australische toeristen zich hier weinig van aan. De wandeling door het regenwoud was een rondje met als hoogtepunt een mooi beekje en het zien van een wroetend wild zwijn. Omdat we wilden overnachten in Daintree National Park en dat nog anderhalf uur rijden was, besloten we de zwemspot over te slaan. Had ik al gezegd dat Daire niet kon zwemmen? Dat was een andere reden.

Na een rit van ongeveer een uur kwamen we aan bij de veerboot over de Daintree, de gelijknamige rivier die je moet oversteken om in het nationaal park te belanden. Deze rivier zit vol krokodillen en dus vielen de bordjes met waarschuwingen ook zeker op. Los van deze bordjes waren er natuurlijk ook verschillende cruises die je kon ondernemen om de machtige dieren zelf te zien, maar dat bewaarden wij voor later. We reden door naar de veerpont, waar Daire online al tickets voor had geboekt, terwijl ik de camping regelde. De rivier zag er op het oog rustig en veilig uit, ik moet toegeven het was gewoon een rivier, maar de kennis van een tot twee grote krokodillen per kilometer, gaf een bijzonder gevoel. Eenmaal over de rivier voelde ik een euforie die ik lang niet had gevoeld omdat ik mijn doel had bereikt. Ik wilde graag naar Daintree toen ik op de boerderij aan het werk was, en nu was ik er. Eindelijk.

We reden door tot aan de camping nabij Cape Tribulation, om de volgende dag het nationaal park te ontdekken. ‘Cape Trib’ is eigenlijk het belangrijkste onderdeel van een bezoekje aan Daintree en voor veel mensen een hoogtepunt, maar omdat de zon al onder ging, besloten wij alleen nog een kleine wandeling te maken naar het strand. Het was tropisch, vol mangrove en ook wel een beetje angstaanjagend, we liepen dichtbij het water langs een bord dat zei: “A crocodile has been spotted in this area in the last seven days.”

Toch weerhield dit ons er niet van om door te lopen. We waren er nu toch en het was prachtig. Na onze strandwandeling liepen we in het donker terug naar de auto, om hier een vreselijke maaltijd van pasta, pesto en bliktonijn klaar te maken. Niet wat je zou hopen van het paradijs dat Cape Trib is.

De volgende dag besloten we eerst door te rijden naar het strand van Cape Tribulation, nadat ik natuurlijk mijn koffietje had gehaald. We liepen de Kulki Boardwalk en keken even bij Myall Beach, waarna we besloten een stuk van de Bloomfield track te rijden. Dit was een offroad weg die alleen geschikt is voor vierwielaandrijving. Mijn auto is dit technisch gezien, dus probeerden we het maar. We reden niet helemaal tot aan Cooktown maar staken wel over bij Emmagen Creek, een rivier die je met de auto kan oversteken. Dit voelde wel als ultieme vrijheid met de nodige spanning. Maar een paar honderd meter verderop moest ik snel op mijn rem omdat er opeens een grote Casowarry voor onze auto stond. De euforie kon niet op. Wat een machtig beest is dat. Het lijkt wel een Dinosaurus. Ze staan er ook daadwerkelijk om bekend om mensen te kunnen aanvallen met hun klauwen.

Omdat we Cowie Beach niet konden vinden, besloten we dat het tijd was om om te keren. We wisten op dit moment niet dat we al bijna heel de Bloomfield track hadden gereden en het moeilijkste punt daadwerkelijk achter ons lag. We reden terug over Emmagen Creek, langs Cape Trib en via Coconut- en Noah Beach richting de Marja Boardwalk. Dit was een boardwalk over de mangroves met prachtige bomen en planten. Het bracht ons alles wat je van Daintree mocht hopen, inclusief onze eerste krokodil. En hoe gaaf was dat. In de verte lag hij te zonnen op een meter of vijftien afstand. Wat een gezicht. Krokodillen kunnen hun bek met een enorme kracht dichtslaan maar openen is een stuk lastiger voor ze. Deze lag er vredig bij.

Onze laatste stop in het regenwoud was Cow Bay. Hoewel ik een klein dorpje had verwacht was het niet veel meer dan een klein dorpje met een mooi strand. Het slingertouw, een beekje dat daar in zee kwam en natuurlijk een fantastisch uitzicht op het rif was adembenemend. We liepen wat over het strand voor de honger toesloeg en we besloten te lunchen bij een van de drie restaurants in het nationaal park.

Na de lunch reden we terug richting de boot, maar niet voor we een kijkje hadden genomen bij de Mount Alexandra Lookout. Een prachtig uitzichtpunt over de rivier, een aantal eilanden het Groot Barrièrerif en Daintree National Park. Het was een geweldige plek.

Het werd al wat later en dus was het laatste wat we wilden doen, voor we weer richting Cairns vertrokken, een krokodillen cruise. Tot onze verbazing waren we de enige en was het dus een privé tour. Niet slecht voor nog geen veertig dollar. We voeren snel langs de oevers van de rivier en onze gids wist binnen drie minuten een enorme krokodil te vinden van wel vier meter lang. ‘Scarface’ was maar liefst zeventig jaar oud en was erg territoriaal, dus lag hij regelmatig op deze plek. We kwamen erg dichtbij en konden makkelijk mooie foto’s en video’s nemen voor we doorvoeren naar andere plekken om meer krokodillen te spotten. Het waren er echt heel veel in verschillende maten. Van zo klein als mijn hand tot meters lang. Van ongeveer zes maanden oud tot ver in de tachtig. Het was erg bijzonder en gaf ons zeker een klein gevoel.

Na de tour reden we voldaan maar ook moe terug naar Cairns, waar we wederom incheckte in Gilligans, het party hostel van de stad. Groter kon het contrast niet zijn.