Duiken, snorkelen en kajakken op Nusa Lembongan

Omdat Juul inmiddels veilig was aangekomen en wij in Canggu niet veel meer te zoeken hadden, vertrokken we met z’n vieren naar de haven van Sanur, waar we de boot zouden nemen naar Nusa Lembongan, het kleinere maar sfeervolle zusje van Nusa Penida. Waar ik had verwacht een krakkemikkige steiger op te lopen om met gevaar voor eigen leven en al mijn spullen een boot op te stappen, viel dit eigenlijk reuze mee. De bootterminal, zoals ik deze wel echt wil noemen, had zowaar een aankomst- als vertrekhal, met schermen met vertrek en aankomsttijden. Na het inchecken werden we naar een speedboot gebracht die qua stoelen iets weg had van een Boeing 737. De overtocht duurde ook maar een half uur. Volgens Laurens was dit een flinke upgrade ten opzichte van acht jaar geleden, toen hij hier nog anderhalf uur over deed.

De aankomst op Nusa Lembongan was een stuk meer idyllisch en zoals ik op eilandstaten zoals Indonesië gewend ben. De boot meerde aan in de ondiepe zee voor het strand en de laatste meters moesten toch echt door de brekende golven gelopen worden. Het was een sfeer die na twee dagen in het overvolle Canggu zeer welkom was.

We hadden twee nachten geboekt bij Nitya, een homestay dat toch meer weg had van een hotel. Het waren simpele maar effectieve kamers met een leuke binnenplaats met een klein zwembad, waar we uiteindelijk geen moment gebruik van hebben gemaakt. We kozen ervoor om te gaan lunchen dichtbij het hotel en liepen in de regen terug. Laurens en ik hadden vandaag alleen nog de taak voor onszelf om een goede duikschool uit te zoeken, waarmee we de dag erna mee zouden gaan! Uiteindelijk kwamen we terecht bij Dive Concepts, waar Laurens acht jaar eerder zijn Open Water certificaat heeft gehaald. Na de inschrijving en het ondertekenen van alle documenten gingen we weer terug naar het hotel om ons klaar te maken voor het diner van de avond. We wilden eten bij een Thais restaurant, maar werden daar doorgestuurd naar een strandtent. De reden hiervoor begreep ik niet helemaal, maar het was prima. Het eten was erg goed en we kregen zowat op alle gerechten en drankjes korting. Ook de reden hiervoor bleef een raadsel. Die avond gingen we vroeg naar bed, want het was alweer een lange reisdag geweest.

De volgende ochtend moesten Laurens en ik vroeg op en zaten we om zeven uur aan het ontbijt, dat bestond uit bananen pannenkoeken, voor we richting Dive Concepts liepen voor de briefing van onze twee ochtend duiken. Met onze slippers door de plassen liepen we via de linker kant van de weg richting het strand, waar de duikschool zich bevond. Hier ontmoetten we Ramsey, een Nederlands-Amerikaanse jongen en onze gids, wiens naam mij helaas is ontschoten. De gids kwam uit Sulawesi, dus Lau en ik vertelden trots over onze avonturen in Lembeh terwijl we op de boot zaten naar onze eerste duiklocatie. Op de boot zagen we binnen een klein kwartier al de eerste groep dolfijnen langszwemmen. Een goed begin van een mooie ochtend.

De eerste duiklocatie was Manta Point en zoals de naam al verklapt, staat de locatie bekend om de hoeveelheid Manta roggen die zich hier laten schoonmaken rondom een grote rots in het water. Ondanks het feit dat ik veel moeite had met het klaren van mijn oren, was het een prachtige duik. Er waren wel veel duikers, waardoor het leek op een kunstmatig aquarium. Desondanks was het een ongelooflijk beeld om de metersbrede manta’s voor het eerst te zien. Een ander geluk was het feit dat Ramsey, de Amerikaan, een GoPro mee had en ook nog eens wist hoe hij zijn foto’s moest editen, waardoor we terugkwamen met een mooi aantal fantastische plaatjes. Na een surface interval van een uur, was onze tweede duik een drift dive. Dit was niet het plan, maar door slechte omstandigheden bij Crystal Bay gingen we door naar een andere locatie.

Een drift dive betekent vooral dat je door de stroming vrijwel niet hoeft te zwemmen en met een rotvaart door het water beweegt. Op deze manier legden we dus tijdens deze tweede duik kilometers af langs een muur van koraal. Het was hierdoor wat lastiger om dieren te spotten, maar gelukkig waren er genoeg grote scholen vis, die even hallo kwamen zeggen. Na het duiken kregen we een klein bananenblad met rijst en boontjes als minilunch, voor we zelf met Julius en Heini gingen lunchen bij het restaurant waar we de avond ervoor ook hadden gegeten. ‘s avonds deden we niet veel meer dan chillen op de kamer en muziek luisteren, voor we na ons diner bij Warung Bambu net als eerder, vroeg gingen slapen. Het diner was overigens erg gezellig en het eten super lekker. De veel te goedkope regenboogshots, waarvan er een stuk of twintig op tafel kwamen, droegen hier ook aan bij. Er zat niet veel drank in, maar ze hadden wel leuke kleurtjes.

De volgende dag zouden we eigenlijk een dagtrip maken naar Nusa Penida, maar werden we vroeg ‘s-ochtends allemaal wakker door een behoorlijke onweersbui, die de komende zes uur niet zou stoppen. We besloten nog een dag langer te blijven omdat we na het ontbijt pas het een en ander konden doen. We huurden scooters en besloten naar de mangroves te rijden om hier te gaan kajakken. De regen was iets minder geworden, maar niet gestopt. Geen grote ramp, want in een kajak wordt je toch nat.

Voor nog geen vijftien euro huurden we twee boten en voeren we bijna twee uur door de mangroves van Lembongan. Het was een mooi gezicht en werd er af en toe ook echt best smal! Op een gegeven moment zag ik op een boot een ruim meter lang beest zitten en in het water springen. Het leek op een reptiel. Was het een caiman? We hadden het erover maar wisten het niet zeker. Pas later, toen we een tweede dier zagen, wisten we hem te identificeren als een varaan. Geen Komodovaraan van drie meter, maar deze waren toch ook ruim zestig centimeter groot. Het was een leuk tochtje door de mangroves, die je niet iedere dag ziet.

Na het kajakken, reden we nog even langs een blowhole aan de andere kant van het eiland waar het zeewater met grote kracht de baai in stroomde, waardoor dit opspoot en hoge golven veroorzaakte. Het was een mooi uitzicht en een indrukwekkend stukje natuur. Hierna was het tijd om Heini richting de haven te brengen, omdat ze weer haar eigen weg zou gaan, richting Singapore en daarna haar huis in Finland. Met de jongens besloot ik om een stuk te scooter en richting Nusa Ceningan, het schiereiland van Lembongan.

De toch duurde ruim drie kwartier en bracht ons via Yellow Bridge naar het schiereiland. Hier aten we rendang en zochten we naar een mooie plek voor de zonsondergang. Deze vonden we al snel, waarna we ruim een uur in het gras aan zee zaten, terwijl we naar de hoge golven op zee staarden. We reden weer terug en hadden allemaal een luie avond voor onszelf.

Op onze laatste dag in Nusa Lembongan hadden we een trip gepland met Legend Diving, waar onze buurman Alex werkte. Omdat mijn oor nog wat moeilijk deed en duiken een dure hobby is, besloot ik mee te gaan om te snorkelen met Juul, terwijl Lau ging duiken. Het duiken scheen weer gaaf geweest te zijn, en ik voelde me ook zeker gedowngrade, maar het was nu eenmaal zo. Ik heb niet zo veel met snorkelen en vind het onnodig veel moeite kosten, voor wat je uiteindelijk allemaal ziet. Geef mij maar een BCD, een regulator en een zuurstoftank. Het grootste deel van de trip heb ik dan ook gebruikt om met Julius heerlijk op de boot te chillen, voor we na onze inbegrepen lunch weer terug gingen richting Sanur. De volgende (en laatste) stop in Bali keek ik enorm naar uit!