Een ellendig gevoel in Cairns

Het zal de reden zijn dat ik niet zo veel foto’s heb van mijn tijd in Cairns, maar hier voelde ik mezelf al vrij snel erg slecht. Dit heeft mijn beeld van de stad ook enorm gekleurd. Jullie moeten het dan ook maar doen met een aantal foto’s van de vogelopvang, een selfie met Niamh, een mugshot van Harrison en wat palmbomen in palm cove, tevens buiten de stad. Daar gaan we.

Na een hoop gezeur met overvolle campings en andere accommodatie opties, kwamen we laat aan bij little drifter, ons hostel voor de avond. Het was een fijn hostel in het centrum van Cairns, maar de kamers hadden geen wc’s of douches en-suite, dus was het weer een kwestie van halfnaakt over de gang rennen in de zoektocht naar een warme douche. In dit proces heb ik eventueel een handdoek gestolen van een veel te luid en irritant Israëlisch meisje. Toen ze vroeg of ik haar handdoek had gezien, was het antwoord natuurlijk nee.

De volgende dag, was het begin van mijn medische ongemak, toen ik me ‘s ochtends bij de koffie al niet goed begon te voelen, na het eten van McDonalds de vorige dag. Een vervelende steek rechts bovenin mijn buik. We laten het maar gaan en ik drink mijn koffie. Hierna besluiten we met Sam en Harrison, de Amerikanen, richting Palm Cove en Port Douglas te gaan, voor ik had afgesproken om met Niamh te gaan eten.

Palm Cove en Port Douglas was op de route naar Daintree National Park, maar dit zouden Daire en ik bewaren tot later in onze trip. Terwijl ik naar Palm Cove reed merkte ik dat mijn buikpijn steeds heftiger werd. Ik vertelde dit tegen Harrison die een medische achtergrond had en hij keek bezorgd. Wel zwom ik toch nog even lekker in de ietwat bruine zee aangezien ze ‘stinger nets’ en ‘crocodile watch’ hadden. Toch durfde ik niet volledig kopje onder te gaan in de zee bij Palm Cove. We reden door naar Port Douglas. Hier was ik volledig afgeleid door de pijn in mijn buik en de tijdstress om op tijd terug te zijn in Cairns, omdat ik natuurlijk met Niamh had afgesproken. Port Douglas was echter erg mooi en ik heb het gevoel dat ik hier nog eens moet terugkomen, zonder last van mijn buik.

Samen met Daire reed ik na een korte wandeling terug naar Cairns. Hij had zichzelf ingeboekt in een het summerhouse hostel en ikzelf had een kamer geboekt in mad monkeys, wat overigens een ander bedrijf is dan de mad monkeys hostels in de rest van Azië. Na mijn spullen te hebben gedropt, had ik afgesproken met Niamh, met wie ik naar een Japans restaurant liep. Niamh kende ik natuurlijk al vanuit Airlie Beach nadat ik haar eerder in Noosa had ontmoet bij de karaoke avond. Het was leuk elkaar weer eens te zien, maar mijn buikpijn werd alsmaar heftiger. Zodanig dat ik overwoog naar het ziekenhuis te gaan.

In plaats hiervan raadpleegde ik mijn persoonlijke arts Chat GPT die mij er de komende dagen doorheen zou proberen te helpen. De conclusie van het verhaal was echter niet geheel geruststellend, want mij grote vriend Chat GPT kwam al snel uit op het vermoeden dat het waarschijnlijk om een galblaasontsteking ging. Super! Ik zag mezelf al liggen in een ziekenhuisbed met naalden in mijn arm enen snel volgende terminale diagnose. Mijn hypochondrie speelde weer eens op.

De volgende dag werd dit niet veel beter, toen ik bij het ontbijt met Daire, Niamh, Sam en Harrison had afgesproken. De Amerikaanse influencers Chloe en Sierra waren er ook, net als Mia en Hannah. Iets meer mensen dan ik hoopte op dat moment. Ze ontbeten snel, aangezien Niamh en ik al naar Maccas waren geweest, voor we besloten met een kleiner groepje naar Kuranda te rijden voor een bezoek aan de butterfly- en koala gardens en de bird sanctuary. Eigenlijk wilden we naar de Kuranda railway, maar met een prijskaartje van ruim tweehonderd dollar, was dat net iets te veel voor mijn al enigszins uitgeknepen budget.

Binnen een uurtje reden we naar Kuranda om de eerste van drie activiteiten te bezoeken, maar in de rij voor de tickets begon ik me steeds slechter te voelen. Die galblaas waar ik met mijn persoonlijke arts Chat GPT over aan het kletsen was, speelde meer en meer op. Zodanig dat ik bijna het hele feestje wilde afblazen en toch naar het ziekenhuis in Cairns was gereden. Toch was mijn angst voor naalden sterker en liep ik de Koala Gardens in. We voeren Walibi’s, keken naar koala’s en smolten bij het zien van de wombats. In de vogeltuin, ook inbegrepen in de prijs, kreeg ik het vervolgens voor elkaar om twee papegaaien á la Jack Sparrow op mijn arm te krijgen. Deze dieren beten vervolgens de knoopjes van mijn ripped k-mart jasje af. Zonde.

Ondertussen voelde ik me met de minuut wel slechter en koos ik er voor om iets te doen wat totaal niet bij mij past, rust nemen. Nadat ik Niamh naar het vliegtuig had gebracht, spendeerde ik drie volle dagen in het hostel in Cairns met enkel een aantal uitstapjes naar Woolworths of het foodcourt voor wat te eten. Deze ervaring droeg overigens zeker bij aan mijn algehele ervaring in Cairns. Als je uit kan gaan is het al treurig genoeg, maar zodra ook dit van je is afgenomen, blijft er weinig over behalve dronken Aboriginals en uitgefeestte backpackers. Het was tevens het laatste deel van mijn trip en dus moest ik ook zeker op zoek naar werk, maar met een kutgevoel afscheid nemen. Absoluut niet! Dus besloten Daire en ik er nog een aantal dagen aan vast te plakken.