Een jaar lang op reis

Het is zeven november 2025 wanneer ik aan dit stuk begin. Exact een jaar geleden, kwam ik aan in Manila op de Filipijnen. Dat niet alleen ik hieraan terugdenk, blijkt wanneer ik ‘s-ochtends opsta en op mijn telefoon zie dat Emmy mij via WhatsApp een bericht heeft gestuurd: “Just so you know. 1 jaar geleden stapte we een Chinees vliegtuig in. Een jaar vol veranderingen en een tattoo rijker volgde haha!” Ja die tattoo was natuurlijk zo’n klassiek reisverhaal, waarvan ik er inmiddels zoveel heb. Dronken in een bar in Coron volledig worden meegenomen in het exacte businessmodel van die tattooshop. Toch zijn het die persoonlijke connecties, domme fouten en simpelweg grappige omstandigheden die het reizen zo bijzonder maken. Zoals ik later ook met Lottie, Daire en Amber, Niels en Samir, Sara en de rest van mijn collega’s van Paronella Park meemaakte; Ook kortstondige connecties zijn regelmatig de moeite waard en soms zelfs wel waardevoller. Doordat ik in deze gevallen geen waarde hecht aan eeuwige relaties, vriendschappen en vasthouden tegen beter weten in, volgt regelmatig een connectie die anders is dan wanneer je deze thuis zou opbouwen. Sterker nog, ik ga eerder om met mensen die ik thuis waarschijnlijk nieteens zou tegenkomen.

Überhaupt is deze reis gegroeit tot een aaneenschakeling van activiteiten die ik nooit eerder had ondernomen. Van kleine dingen als het kopen van een eigen auto tot koeien melken op een boerderij en mensen rondleiden door een toeristisch park, wat mijn public speaking skills ten goede kwam. Ik nam nooit eerder zoveel foto’s, die ik dan achteraf ook bewerkte in Adobe Lightroom. Ook heb ik nog nooit zo veel geschreven als in het afgelopen jaar. Een masterscriptie waardoor ik nu de titel Master of Music mag dragen en al mijn reisverslagen. Met dit stuk erbij nader ik hiermee de tweehonderd pagina’s op A4 formaat, waarvoor ik jou als lezer nu ook bedank. De komende tijd is het idee om deze verhalen uit te werken tot een professioneler concept, zodat ik uiteindelijk mijn reizen kan bekostigen met het maken van verhalen die andere dromers met een introspectieve blik aanspreken.

Waar ik Nederland verliet met een hoop twijfel over de keuze die ik zou maken, zit ik hier nu vol ideeëen, trots en hoop. De stap vanuit mijn eigen bubbel in Den Haag, naar die backpackers bubbel hier aan de andere kant van de wereld, is er een die op meerdere manieren kon uitpakken. Ik herinner me de tranen in mijn ogen toen ik, een dag voor vertrek, na het ophangen van kerstballen op mijn oude werk, niet kon bevatten waaraan ik begonnen was. Ik voelde de verandering aankomen, maar wist nog amper hoe deze uit zou pakken. Ik voelde me schuldig voor het achterlaten van mijn vrienden, familie en collega’s. Ik was bang dat ik, na alweer een mislukte relatie, simpelweg wegrende van alles dat mij aan haar koppelde. Hoewel dit laatste wellicht niet volledig onwaar was, was het met haar dat ik op de dag van vertrek, nog een rugzak en een portemonnee voor mijn reis kocht. Inmiddels hebben we al bijna een jaar niet meer gesproken. Het is goed zo.

Ook mijn vriendenkring in Nederland is het afgelopen jaar flink uitgedunt. Iets wat ik vooraf zwaar had onderschat en wat van mijn kant ook absoluut niet bewust is gegaan. Een aantal van hen spreek ik niet of nauwelijks meer omdat alles wat ons bond gewoonweg in Nederland bestond. Een ander gedeelte van mijn vrienden zijn zelf net als ik een andere richting op gedaan. Iets wat ik niemand kwalijk neem, maar wat met vlagen wel lastig is geweest. Toch heb ik met mijn beste vrienden nog altijd een goede band. Ook wij spreken elkaar met vlagen minder, maar geen moment heb ik het gevoel dat zij er niet zouden zijn, wanneer dit echt nodig is. Dit geldt hopelijk ook andersom. Tegelijkertijd is mijn band met mijn directe familie beter geworden omdat je nu eenmaal beter je best moet doen om contact te onderhouden. Ik kan dan ook niet wachten om mijn moeder en haar man over ongeveer een maand te zien in Thailand, wanneer we elkaar voor de eerste keer in ruim een jaar weer zullen zien. Toch doet het af en toe pijn om het zoontje van mijn zus te zien groeien en hier niet bij te kunnen zijn. Hij is dan ook een van de voornaamste redenen dat ik deze stukken schrijf. Zelf heb ik weinig geschreven werk, spraakopnames, video’s of zelfs foto’s van mijn vader, die in 2016 op vijftig jarige leeftijd overleed. Mocht mij op enig moment wat overkomen, hoop ik dat dit document, aan een ieder die hierin interesse heeft, een inzicht geeft in wie ik als persoon ben geweest.