Een tijdelijk afscheid van Australië en mijn auto

Op de dag dat mijn reis officieel langer is dan die van vorig jaar, en dat ik ook exact een maand in Australië ben, schrijf ik dit stuk vanuit het vliegtuig naar Bangkok. ‘Bangkok?’ Zul je denken, terwijl er ergens een belletje gaat rinkelen. Inderdaad, de oplettende lezer, weet dat ik het er aan het begin van mijn reis over had dat Nikki naar Thailand zouden komen. Nu wil nou net het geval dat ik ooit had beloofd langs te komen, als dat het geval was, en dat nu zo is. Hoewel ik een dergelijke belofte best kan breken als het geld bijna op is, ik net een auto heb gekocht en het eigenlijk niet helemaal goed uitkomt, was dit niet een belofte die ik wilde breken, als het misschien wel de enige kans is om elkaar op korte termijn te zien. Het gevolg hiervan was, dat ik drie dagen geleden een ticket kocht en zo’n vier uur geleden het vliegtuig instapte om in negen uur heel Australië én Zuid-Oost Azië over te steken.

Nu klinkt dit natuurlijk alsof ik volledig onverantwoordelijk bezig ben met deze trip, maar dat valt dan ook wel weer mee. Tijdens mijn tijd in Thailand, ga ik namelijk te solliciteren voor werk in Australië, aangezien dit bij de meeste mensen nog wel even duurt. Tevens is het toch echt mijn reis en gaat juist deze trip om het maken van mijn eigen keuzes en doen waar ik zin in heb en dat is op dit moment deze u-turn naar Thailand! En vanuit jullie oogpunt, hoe goed is een verhaal zonder plottwists?

Voor het zover was, dat ik in het vliegtuig stapte naar Bangkok, had ik nog een leuke dag in Melbourne. Ik had op maandag mijn ticket gekocht, en dus reed ik de dag na mijn presentatie, op woensdag, vroeg richting Melbourne. Ik miste de stad alweer een beetje en had nog wat mensen die ik hier wilde zien. Ik had een nacht geboekt in een nieuw hostel, The Village, maar moest voor ik hierheen kon, eerst mijn auto parkeren op een plek waar deze minimaal twee weken stil kon staan. Na een rondje door de stad en het nodige gespeur op Google, werd dit de botanische tuin van St. Kilda, toevallig vlakbij waar ik de auto had gekocht. Om haar veilig achter te laten, moest ik behalve mijn tas inpakken, zorgen dat alles uit het zicht en in de achterbak lag. Ik deed een kleine schoonmaaksessie, pakte mijn tas zo licht mogelijk in en deed de houdinitruc met mijn kampeer gereedschap.

Na een emotioneel afscheid met mijn auto, die ik pas een week heb - nogmaals, vraag me niet naar de beredenering van mijn levenskeuzes - vertrok ik richting het hostel, dat in de CBD lag. Het hostel voelde wat onpersoonlijk aan doordat ik moest inchecken via een iPad en ik door niemand werd welkom geheten. Nu ben ik echt geen Koning Boudewijn, maar iets van een welkom is altijd wel prettig. Om de kamer te openen, moest ik een app downloaden, waarmee ik de deur kon openen. Handig, zou je denken, behalve als je telefoon leeg is natuurlijk. Iets waar ik later die avond nog wel achter zou komen.

Ik legde mijn spullen op mijn bed, dat dan weer prima was, en ging naar de keuken om de spullen uit mijn geleegde koelkast op te ruimen. Tot mijn directe ergernis, was er geen plek en was de keuken zowel smerig als vol. Het deed me denken aan de Obrechtstraat, waar Roos had gewoond. Hiervan zei ik altijd dat ik nog liever op straat zou wonen, dan daar. Omdat ik mijn spullen niet kwijt kon, besloot ik maar zwaar te lunchen en de kip, aardappelen en broccolini die ik over had van de dag ervoor, in een pan op te bakken met de bosui en sambal oelek die ik over had. Als voorgerechtje at ik mijn laatste restje bosvruchtenyoghurt. Het was geen sterrenmaaltijd, maar viel ook allesbehalve tegen voor de situatie waarin ik deze moest bereiden. Ik had in ieder geval weer een volle maag voor geen geld. Score!

Ik had ondertussen wat vrienden in Melbourne - ja ik heb vrienden in Melbourne, hoe leuk! - geappt, en zou met Taco, die ook mee was naar de Australian Open, afspreken in de botanische tuin van Melbourne. Ik ging hierheen met de tram, en was hier niet eerder geweest. Taco was met een gast die hij uit de ‘Dutchies in Australië’ whatsappgroep had gevist. We liepen een rondje door de tuinen en dronken een drankje, voor we een uber namen naar een andere bar met de naam ‘Naked for Satan’. Het was een prachtige rooftop bar met een eigen distilleerderij en goede happy hour deals. Toen we hier een drankje hadden gedaan, gingen we weer helemaal terug naar St. Kilda om de zonsondergang te bekijken en een laatste poging te wagen om de pinguïns te zien, die ik ook op Phillip Island gemist had. Helaas was ook deze poging tevergeefs, maar de zonsondergang was dan weer prachtig.

Omdat mijn telefoon bijna leeg was en ik had afgesproken om hierna nog een drankje te doen met Pien, die ook nog steeds in Melbourne zat, liep ik op gevoel vanaf het station naar Flinders Street, waar Afloat zat, de bar waar we hadden afgesproken. Ook Pien was met een vriendin en het was erg gezellig. Ik maakte het echter niet te laat, want de volgende ochtend was het tijd om te gaan vliegen! Thailand wacht. Spontaan of niet? Ik heb er zin in.

Inmiddels vlieg ik net over Indonesië heen en heb ik nog ongeveer drie uur te gaan. Ik heb deze vlucht wellicht een beetje onderschat, toen ik eraan dacht om hem te boeken, aangezien ik momenteel toch gewoon zevenduizend kilometer in de richting van Nederland vlieg. Het gaf me overigens ook wederom een realisatie van hoe groot Australië is. Het duurde ruim drieduizend kilometer en drie en een half uur om het land te doorkruisen, heel mooi weergegeven op het schermpje voor mij, alsof het een stuk fruit van Fruit Ninja was. Voor de boomers onder ons: zoek maar op en kijk naar het plaatje bij dit verhaal.

Tijdens de vlucht heb ik me vermaakt met het luisteren van de Broadway show van Bruce Springsteen, die behalve een fenomenale songwriter, ook een heel goed verhalenverteller is. Verder luisterde ik het laatste album van Florence and the Machine en een aantal voetbalpodcasts, voor ik het tweede seizoen van House of the Dragon afkeek. Hoewel het in flight entertainment system me een extra tien dollar kostte, was het aanbod erg goed.