Eilandhoppen en naar de dokter op Siargao (deel 1)

Siargao is na de ‘island hopping tour’ tussen Coron en El Nido de meest bejubelde bezienswaardigheid in de Filipijnen. Het eiland is een perfecte afsluiter van bijna een maand in het Aziatische land. Je kan er surfen, uitgaan, rondrijden op een scooter, uitrusten en veel meer, zonder de drukte van de vele grote tours en andere massale toeristische activiteiten. Het eiland is klein, maar groot genoeg om echt te kunnen ontdekken en relaxed, maar levendig genoeg om je zeker niet te vervelen. Ik kan me daarom ook goed voorstellen waarom men regelmatig besluit hier meerdere weken, in plaats van een paar dagen door te brengen. Zelf zit ik hier nu vier dagen en dacht ik, halverwege mijn tijd in Siargao, waar ik ook even gas terug neem, vast een update te geven. Niet zo gedetailleerd als altijd, maar wel op een manier die het leven hier probeert te vatten.

Na het debacle dat het mij kostte om überhaupt op Siargao te komen, kwam ik op woensdag alsnog aan op het eiland. Ik had in eerste instantie twee nachten in het Mad Monkey hostel geboekt - voor de kenners is dit een beetje het Selina van Zuid-Oost Azië - maar hield hier door mijn geannuleerde vlucht maar een nacht van over. Het hostel ligt net als het grootste deel in General Luna, de toeristische hotspot van het eiland, vlakbij Cloud 9, de grootste surfspot. Nu ben ik zelf niet zo’n surfer, maar vind ik de sfeer rondom een surfdorp wel heel fijn. De mensen zijn relaxed, feestjes zijn er wel, maar duren hier bijvoorbeeld gewoon tot twaalf uur ‘s-avonds en het eten in de restaurantjes is hip, gezond en gevarieerd.

Op de eerste avond in Siargao zou ik wat gaan drinken met Katherina, mijn lotgenoot uit Duitsland, en raakte ik aan de praat met een man uit Georgia in de Verenigde Staten. De man was het stereotype Trump stemmer en republikeinse Amerikaan, maar was ook vooral jarig en alleen in de Filipijnen. Ik besloot hem een drankje te geven en uit te nodigen om ‘s-avonds mee te gaan naar de beachclub, waar Katherina en ik de zonsondergang zouden gaan kijken. We praatten over de Amerikaanse politiek en de verschillen tussen Nederland en de VS. Ik durf te zeggen dat zowel hij als ikzelf iets nieuws leerden tijdens het gesprek en ook dat, net als met die jongens uit Urk, vooroordelen niet altijd bevorderlijk zijn voor het gesprek. Tuurlijk was de man zeer anti abortus, vond hij dat vrouwen niet per definitie zouden moeten werken en dat het belachelijk zou zijn als hij zijn wapens moest inleveren, maar al met al kwamen zijn meningen - in mijn bevooroordeelde ogen kortzichtig en bizar - vanuit een goed hart. De man was aardig, fatsoenlijk en vooral tegen Katherina erg galant.

Bij de beachclub, die niet uit meer bestond dan een bar en wat plastic stoelen, was een meisje gitaar aan het spelen. Ze was echter zo zenuwachtig dat ze vroeg of er iemand anders wilde spelen. Deze kans liet ik niet voorbij gaan en zo speelde ik ruim drie kwartier aan eigen nummers en covers van onder andere Coldplay, Keane en Oasis.

Voor de volgende dag hadden Katherina en ik ons ingeschreven voor de Island Hopping Booze Cruise, die zo fout was als dat deze klonk. Na me natuurlijk te hebben verslapen, werd ik wakker gemaakt met de mededeling dat het ontbijt, dat inbegrepen was bij de tour, nog vijf minuten duurde, waarna we zouden vertrekken. Ik zal niet liegen en was best brak, waardoor de stapel van drie pancakes lastig mijn keel in gleden. Na mijn scooter, die ik de vorige dag had gehuurd, te hebben ingeleverd, vertrokken we snel. Dit is ook waar mijn ervaring een verkeerde wending nam.

Toen ik eenmaal wakker was, merkte ik dat er wat vast zat in mijn oog. Een gevoel dat jullie allemaal vast wel eens hebben gehad, maar ook een gevoel dat normaalgesproken binnen een paar minuten weer voorbij is. In dit geval duurde het langer en langer. Toen we op de boot zaten en ik door de felle zon en de pijn aan mijn oog niet veel kon zien, was het ook ineens lastig om te genieten van de tour. Ik drink wel mee met de mysterieuze drankjes die vanaf half tien(!) ‘s-ochtends al werden uitgeschonken. Maar had het allesbehalve naar mijn zin. Iedere keer dat ik met mijn ogen knipperde, voelde het alsof mij oogbal een kras opliep. Dit gevoel bleek later te kloppen, maar daar zijn we nog niet.

Ik gaf zelfs aan na de lunch het liefst naar het hoofdeiland terug te willen, maar dit zou mij dan persoonlijk duizend peso’s kosten, ongeveer zeventien euro. Bovenop de vijfentwintig honderd die ik al voor de tour had betaald. Ik besloot te blijven. Gelukkig hielp Michelle, een Nederlands meisje die ik daar had ontmoet, me af en toe met het spoelen van mijn oog en gaf onze tourguide, die zelf inmiddels ook flink in de olie zat, me af en toe een lekkere Red Horse, het sterke bier van de Filipijnen. De dag duurde lang, maar was opzich wel gezellig. Ik voelde me als een blinde op de mooiste plek van de wereld. Ik kon er om lachen, maar een van de twee Australische meisjes gaf aan dat ik hiermee toch echt naar de dokter moest. Ze had dit zelf ook gehad, zei ze, en begon direct met de horrorscenario’s waarin ik mijn oog kon verliezen. Dat zijn geen grappen die je moet maken, op het moment dat je er nog even niets aan kan doen. Ik besloot toch naar de dokter te gaan bij terugkomst. Een komisch detail van de boottocht was dat ik waarschijnlijk niet de slechtste dag had van iedereen. Een jongen uit Florida had namelijk besloten om zichzelf binnen de eerste twee uur van de tour al helemaal van de kaart te zuipen, waardoor hij vervolgens ruim vier uur over zijn nek is gegaan en op de rand van de boot heeft gelegen. Vervelend, ongemakkelijk en ronduit gênant. Het ultieme hoogtepunt kwam toen hij na afloop van de tour via een loopplank boven het water de boot af moest lopen. Dit lukte, maar zag er zo grappig uit dat ik het niet kon weerstaan om te filmen.

Na de tour besloot ik mijn spullen te halen bij het Mad Monkey hostel en via de medische kliniek naar Sunlit te vertrekken, waar ik twee nachten had geboekt. Met een tuktuk en een inmiddels erg pijnlijk en ontstoken oog vertrok ik naar de dokter die zichzelf Larry noemde. Larry was een overduidelijk homoseksuele, Filipijnse man die zich maar al te graag persoonlijk aan mij voorstelde. Gelukkig wist hij wel raad met mijn oog, want waar ik dacht er met een paar oogdruppels vanaf te komen, wilde hij toch wat extra onderzoekjes doen.

Na het steriel uitspoelen van mijn oog, wat een beetje voelde als een lichte variant van waterboarden, kwam het interessante, maar nog minder prettige gedeelte. De assistente kwam aan met een lang wattenstaafje, waarvan ik direct vroeg, dat die toch niet in mijn oog ging. Gelukkig niet, maar wat volgde was ook niet fantastisch. Om te controleren of mijn hoornvlies oké was, zouden ze een kleurtest uitvoeren. Door een in kleurstof gedrenkt papiertje op mijn oog te leggen, zouden ze kunnen zien of de kleurstof in mijn oog zou komen, of enkel op mijn hoornvlies zou blijven. De vrouw hield mijn oog open en propte het papiertje zo onder mijn onderste ooglid, waardoor het om mijn oogbal heen vouwde. Hoewel het vrij snel ging, deed ze hierna mijn oog dicht en zei dat ik zo moest blijven liggen tot ze terugkwam. Het voelde alsof ze schuurpapier op mijn oog had gelegd. Toen ze samen met dokter Larry terugkwam om de uitslag te bekijken, was het nieuws dat ik kreeg niet positief. Mijn hoornvlies was gescheurd. In Nederland zouden ze je hiervoor direct naar het ziekenhuis sturen, maar hier was dit toch wat lastiger. De arts legde het goed uit en schreef een behandeling voor van twee soorten antibiotica en pijnstillers. Ook wilde hij mij over vier dagen graag terug zien. In totaal kostte dit grapje ook bijna honderd euro. Wat ik hiervoor terug kreeg, was behalve een inmiddels volledig geïrriteerd en ontstoken oog en medicijnen, ook het persoonlijke nummer van dokter Larry. Als er iets was, mocht ik altijd appen.

Ik reed met de tuktuk naar Sunlit hostel, een relatief nieuw hostel met een Nederlandse eigenaar. Hier werd ik opgewacht door niemand minder dan Tattoogenoot Emmy en Tjebbe, die ik nog niet had ontmoet maar over wie ik wel al veel had gehoord. We dronken een drankjes het hostel, maar ik besloot niet met ze mee uit te gaan, vanwege de inmiddels zeer stekende pijn aan mijn oog. Ik ging rond tien uur naar bed en hoopte dat het de dag erna al wat beter zou gaan.