El Nido = het mooie Albu van De Filipijnen

Na onze aankomst in het noorden van Palawan - meermaals uitgeroepen tot mooiste eiland ter wereld - reden werd de groep van Buhay Isla, met wie we de laatste dagen de Palawan Strait waren overgestoken, opgesplitst en per minivan naar El Nido gebracht. Voor de eerste twee nachten had ik een bed geboekt in een vierpersoonskamer in het Spin Designer Hostel. Het leek op de foto’s namelijk net wat luxer dan een gemiddeld hostel. Dit was iets wat ik best goed kon gebruiken, na vier dagen op zee, zonder normale douche en wc en zelfs zonder normaal bed. Ik stonk en ging direct douchen zodra ik was ingecheckt. Ik sliep ik kamer 27, naast de douches en tegenover kamer 26, waar Simone en Kyara lagen.

Nadat ik uiteindelijk vrij snel was gesetteld, appte ik Gabor, met wie ik vast een drankje zou doen. We zouden met een grote groep van onze tour gaan eten bij El Nido Boutique Artcafé, een lokaal restaurant aan zee. Terwijl ik El Nido doorliep, merkte ik vrij snel dat het een hectisch en vooral op toerisme gefocust stadje is. Overal zitten hippe koffietentjes, westerse restaurants, wasserettes, motor verhuurbedrijven, souvenirwinkels en duikscholen. In willekeurige volgorde wisselen deze winkels elkaar af.

Met een vrij grote groep en ietwat chaotisch aten we bij het restaurant. De reservering die Marinus had gemaakt was voor tweeëntwintig, maar uiteindelijk waren we denk ik met een man of vijftien. Het was zo gezellig, dat we met een kleiner groepje besloten uit te gaan op onze eerste avond in El Nido, iets wat door het toeristische karakter van de strip überhaupt een thema is hier. We liepen naar een karaokebar en herhaalden onze kunstjes van een avond eerder tijdens de bonte avond van onze Buhay Isla trip op het strand. Zo zong ik Boulevard of Broken Dreams met Rik, Marinus en Daniël en deden we met een grotere groep, mensen die we daarna nooit meer zagen een versie van In The End van Linkin Park. Het hoogtepunt kwam echter vanuit onverwachte hoek, toen een Britse gast een zowat perfecte versie van Feeling Good van Michael Bublé - een artiest die ik helaas wel per definitie haat - deed. Hij kreeg heel de zaak mee en het was mooi om te zien. Omdat je niet echt kon praten óf dansen in de karaokebar besloten we een deurtje verder te gaan, naar Amigos, een club aan het strand. Dat was ook wat het was, geen beachclub, maar wel een club met een deur naar achteren waardoor je direct op het strand staat. Het was zo’n typische bar van westerse muziek, binnen roken en een mannetje die naast een koelkast met bier staat om je op de dansvloer nog te serveren. Omdat we al een beetje aangeschoten waren, ging het allemaal vanzelf in de club. De combinatie van mensen was echter opmerkelijk, Sanne en Rik, twee politieagenten in Den Bosch en Deventer, Sanne’s zus, de twee losgeslagen Urkers en ikzelf. En dat allemaal in een club in het Albufeira van de Filipijnen. Een flinke willekeur van aspecten.

De avond kwam tot zijn einde en ik sliep rustig in mijn fijne anderhalf persoonsbed. Omdat de airco wat koud stond, werd ik de ochtend hierna alleen wakker met kauwgomballen van amandelen. De keelpijn hiervan duurde helaas twee dagen.

Op mijn eerste hele dag in El Nido besloot ik rustig aan te doen en het stadje verder te verkennen. Iets wat ik ook de dagen erna nog zou doen. Het toeristische deel van El Nido bestaat eigenlijk uit een lange strook lang de kustlijn en kan inderdaad het beste worden vergeleken met een mix tussen Scheveningen - of eerder het oude Kijkduin - en Albufeira, maar dan in een Aziatische stijl. Ik besloot te brunchen bij Café Athena, een Grieks restaurantje met een fantastisch uitzicht op de baai van El Nido, zoals bijna iedere zaak hier wel heeft. Een aspect waardoor ik begrijp dat er zoveel toeristen op het stadje afkomen, zelfs wanneer ieder schrijntje lokaliteit er hierdoor helaas vanaf is. Het uitzicht is schitterend en de huisgemaakte pita kipgyros is ook erg lekker! Friet bakken is helaas wel iets wat tot nog toe in mijn ervaring niet aan de Filipijnen besteed is. Een mangosmoothie en een Polarsteps marathon later, loop ik door, een klein stukje uit het toeristische gedeelte wat je de strip mag noemen. Direct zie ik vier varkens op een ietwat goor stukje strand, waarvan ik denk dat het de haven is voor de vele dagtours die ze hier aanbieden, maar waar ik door mijn lange boottocht van vier dagen geen zin in heb.

Ik bel even met mijn moeder en loop verder door El Nido. Mam is vroeg wakker vanwege haar werk, waardoor ik haar nog terwijl het licht is kan bellen. Omdat ik nog goed gesloopt ben door de boottocht van de afgelopen dagen én het uitgaan van de dag ervoor er ook in had gekickt, besloot ik weer even naar het hostel te gaan om wat foto’s te editen, van de trip naar El Nido. Ik lag zo’n twee uur op bed, toen Kyara en Simone mij appten dat ze die avond wat gingen eten vanwege de verjaardag van Kyara. Stan, Gabor en Kyra zouden ook aansluiten. Later zouden we met een grotere groep uitgaan.

We aten bij de Mexicaanse restobar, Patron, en gingen vrijwel direct aan de tequila. Een goed idee, want Kyara was dus jarig. Na het eten, een Corona en nog een tequila, belde ik voor het restaurant even met Martika. Het was een leuk maar kort gesprekje over de plannen die Tiek heeft om zelf in januari richting De Filipijnen te komen. Ik liet haar via mijn telefoon de straat zien, en direct werd ze, wederom via mijn telefoon versierd door een gulzige straatverkoper die vond dat ik een specifieke haaientanden ketting moest geven. Na een leuk spelletje afdingen, van 1500 naar 500 peso’s - nog steeds bijna een tientje - kocht ik de ketting. Ik besloot hem niet aan Martika te geven, want dat zou betekenen dat ik deze nog drie maanden bij me zou moeten houden, maar dat dit mijn verjaardagscadeau was voor Kyara, die boven met een inmiddels grotere groep, nog steeds aan tafel zat. Ze was hier gelukkig blij mee en accepteerde mijn gebaar.

We gingen naar nog een bar, waar ik net als eerder bij het inchecken werd versierd door de mannelijke host van Spin Hostel. Dit ging in het hostel zodanig ver dat toen hij mijn kamer binnenkwam met een nieuwe gast, alle aandacht voor haar verloor en mij indringend aanstaarde terwijl ik op bed lag. Niet geheel prettig, maar dat terzijde. Volgens Simone had hij haar ook gevraagd naar mij en reageerde hij toen zij zei dat ik op vrouwen viel, dat ze dat nog wel zouden zien. Het was verder een aardige vent, maar zijn aanwezigheid heeft mij nodige toiletbezoek in de bar toch zeker met een uur uitgesteld. Hoewel het idee was om nog naar een club te gaan, vond ik het wel welletjes en besloot ik, samen met Kyara en Simone naar het hostel terug te lopen. We spraken af om de dag erna te gaan ziplinen aan de rand van de stad en daarna richting Nacpan Beach, het mooiste strand in de omgeving, te rijden.

De ochtend erna moest ik echter uitchecken uit Spin Hostel, omdat ik mijn laatste twee dagen in El Nido bij Frendz Hostel had geboekt, een partyhostel in het kleine centrum met een zwembad bovenop het dakterras en veel sociale activiteiten. Ik had mijn spullen achtergelaten bij de receptie, gebeld met Nikki en een Crèpe gegeten in een hipstercafé in het stadje, toen ik met een tuktuk richting de zipline vertrok. De heenweg was lekker, maar toen ik er daar achter kwam dat ze vanaf elf uur met lunchpauze zijn tot één en ik anders nog anderhalf uur moest wachten, besloot ik toch maar terug te gaan. Omdat er maar een tuktuk stond en meerdere mensen terug wilden naar het drukste deel van El Nido, werd ik geforceerd om gebukt op de achterkant van de motorfiets te gaan zitten. Telkens stootte ik mijn hoofd en dacht ik, als we nu een ongeluk krijgen, ben ik er geweest. Een gevoel dat op reis wel vaker ontstaat in bepaalde verkeerssituaties.

Ik besloot met mijn spullen naar Frendz te gaan, deed een halve check in omdat mijn kamer nog niet klaar was voor gebruik, het was tenslotte pas twaalf uur geweest. Hierom pakte ik mijn daybag, die inmiddels echt al wat vlekken heeft, in en huurde ik bij de activiteitenbalie een scooter. Ik moet er wel bij zeggen dat het verschil tussen een scooter en een motor hier niet bestaat. Zelfs als ze vragen of ik een foto van mijn (internationale) rijbewijs wil opsturen ter controle en blijkt dat ik geen motorrijbewijs heb, is er niets aan de hand. Zo krijg ik ‘gewoon’ een 113CC motor mee - ik had ook nog de keuze voor 125CC - om de komende vierentwintig uur te gebruiken. Met mijn nieuwe Yamaha bakbeest rij ik binnen een ruim half uur over kronkelwegen richting Nacpan Beach. Het is een fijne route om de motors in Azië te leren kennen. Niet te druk, een aantal langere stukken maar vooral veel bochten. Waar ik de motor in het eerste deel van de rit nog echt moest leren kennen, geef ik toe hem op een langer recht stuk wel even tot zijn max heb gepusht. Omdat het stuk te kort was, haalde ik, met mijn korte broek en korte mouwen shirt op dat stuk ruim 95 kilometer per uur. Ik denk dat die snelheid hoger had gelegen als ik geen angst had voor gaten in de weg en het rechte stuk wat langer was. Ik ben geen advocaat voor stoerdoenerij, maar het blijft mooi speelgoed, wat je wanneer het voor handen licht vraagt om uitgetest te worden. De komende ritten zal ik echter voorzichtiger maar niet angstig rijden.

We hadden afgesproken om bij Angkla Beach Club te gaan zitten, een resort met lekkere ligstoelen, goed eten en een zwembad aan zee. Wel fijn, want ik had helemaal geen zin meer om in zout water te moeten zwemmen. Bij aankomst zag ik Gabor, Kyra, Simone en Kyara al liggen. Ook Olivia, uit Australië, en Liv en Beanie waren er, maar gingen naar een andere strandtent verderop om een massage te krijgen. Samen met de Nederlanders had ik dus een heerlijk lui dagje aan het strand. Voor 300 peso’s kreeg ik een strandbedje toegewezen die een werknemer van het resort ook nog naar mijn vrienden toe tilde. Ik denk dat ik hier oprecht heel de middag op heb gelegen met een huisgemaakte ijsthee en later een bord Spaghetti Bolognese, die me zeker niet tegenviel. Af en toe sprong ik, met Bor of Kyara even het zwembad in om af te koelen, waarna ik me weer rustig terugwerkte naar mijn strandbed. Een weinig enerverende middag, maar erg gezellig en lekker. Rond een uur of half zes, net na zonsondergang, liepen we terug om met onze motoren terug te rijden naar El Nido. In het donker was het wel een andere klus om te rijden over de wegen van Palawan. Als snel merkte ik dat dit niet het moment was om de snelheidsduivel uit te hangen, dus reden we rustig maar in een prima tempo terug naar het hostel. Onderweg kwamen we nog wel een ongeluk tegen, waarbij ik slecht kon inschatten wat er was gebeurd, maar het was nogmaals een herinnering dat een motorongeluk in dit soort landen in een klein hoekje kan zitten. Als met al ging het goed en moeten jullie je nu ook niet perse zorgen gaan maken, want het risico hoort erbij, maar mijn intuïtie is op dit vlak denk ik best goed afgesteld.

Terug in het hostel kozen Gabor en ik ervoor om boven nog even het zwembad in te duiken met een drankje. Omdat we ons welkomsdrankje nog niet hadden gehad, deden we ook mee aan de dagelijkse meetup om acht uur. Een happening die mij iets te intens was, aangezien je werd geforceerd door middel van een kaartspelletje anderen aan dezelfde tafel te leren kennen. Ik kies liever zelf met wie ik praat, maar goed, je moet iets overhebben voor een gratis cocktail. We speelden dus een spelletje met vragen als “Wel of geen ananas op pizza?”, “Als je je naam mocht veranderen, hoe zou je dan heetten?” En “Hoe ziet je ideale dag eruit?” De ene vraag was leuker dan de ander, maar het leverde leuke gesprekken op met onder andere een Duits meisje en een gast uit Den Haag, die ik al kende omdat hij goed bevriend is met vrienden uit de Haagse muziekwereld. Na het introductiespel en een vrijwillig potje Jenga om een shotje, waarbij ik gelukkig niet verloor, gingen we toch nog maar even het stadje in met de mensen die we net hadden ontmoet. Helaas was dit ook weinig enerverend, behalve dat de DJ in Amigos, de club waar ik inmiddels een hekel aan had gecreëerd, extreem op Pitbull leek. Ik deed een ouderwetse Houdini act en verdween geruisloos richting mijn bed.

Omdat de zipline een dag eerder gesloten was, op het moment dat ik daar aankwam had ik op mijn laatste dag in El Nido met de tweeling Gabor en Kyra afgesproken om het vroeg in de ochtend weer te proberen. Het uitzicht zag er namelijk fantastisch uit. We hadden onze motoren nog en reden in een goed tempo - we kenden de weg inmiddels - naar de voet van de heuvel vanaf waar de zipline naar beneden ging. Het laatste stuk ging redelijk stijl naar boven, maar was weer een nieuwe geslaagde test voor mijn onofficiële motorrijbewijs.

Voor de zipline zelf stond een lange rij, waardoor we ons hadden voorbereid op meer dan een uur wachten. Voor 800 peso’s mocht ik als Superman naar beneden. Ik snap niet helemaal waarom dat duurder was dan zittend, want behalve een extra tuigje, koste het voor de werknemers daar niet veel meer moeite, maar ik heb tijdens mijn afgelopen reizen geleerd dat je niet altijd vragen moet stellen bij hoe dingen gaan. Uiteindelijk waren we binnen een kleine drie kwartier aan de beurt. Het was een mooie ervaring met werkelijk een schitterend uitzicht. Vanwege de harde wind aan de overkant, op het schiereiland waar ik naartoe schoot, ging het alleen wat minder langzaam dan ik had gehoopt en kwam ik zelfs vlak voor het einde al tot een volledige stop. Hierdoor moest ik ‘gered’ worden maar had ik wel langer de tijd om te genieten van het uitzicht. Aan de overkant stond een fotograaf - hoewel die term wellicht te veel is voor zijn vakkennis en apparatuur - die voor 150 peso’s de foto’s naar me zou appen. Een beetje een toeristenval, maar voor een soloreiziger als ikzelf best handig, dat er iemand foto’s maakt.

Vanaf het einde van de zipline liepen we terug via een trap naar beneden, waar een hele groep kleine aapjes op ons wachtten. De eerste apen van deze reis op een plek waar ik ze niet had verwacht, was al ruimschoots het geld van de zipline waard. We liepen terug via het water en moesten onze weg omhoog even zoeken. Na wat vragen en uiteindelijk een bloedhete tocht naar boven, kwamen we weer aan bij onze motoren, waarmee we weer naar het hostel reden.

De rest van de middag deed ik rustig aan. Ik keek het boksgevecht tussen Mike Tyson en Jake Paul in een lokale brouwerij en ging lunchen bij een Thais restaurant, waar ik garnalen loempia’s en mijn favoriete Beef Masaman curry at en ik belde even met Floris, die vanuit de Haagse binnenstad onderweg was naar huis. Hierna wilde ik iets doen wat ik nog nooit had gedaan. Ik liep naar de best beoordeelde massagesalon en vroeg om een rug, nek en hoofdmassage van een half uur. Voor 500 peso’s kwam ik een half uur lang volledig tot rust onder het genot van de knedende handen van een Filipijnse vrouw, die tot mijn verbazing geen moeite had om direct te beginnen bij m’n kont. De rest van de massage was een stuk minder sensueel, maar daardoor zeker niet minder prettig. De volgende keer ga ik toch maar voor een uur, want dit ging toch echt te snel voorbij.

Na de massage ging ik eten bij een Japans restaurant die op trip advisor heel hoog stond aangeschreven. Helaas viel dit in mijn ervaring behoorlijk tegen. De vis van mijn pokebowl had weinig smaak en ik irriteerde me aan de gefrituurde, maar ragfijne, uitjes die eroverheen zaten. Het was een prima maaltijd voor de prijs, maar ook niet veel beter dan dat. Ik liep terug naar het hostel en ging op bed liggen om mezelf op te laden voor de Full Moon Party die The Beach Shack organiseerde.

Samen met Olivia nam ik een tricycle naar Vanilla Beach, waar de beachclub zich bevond. Toen we daar aankwamen was de rest, met wie we een dag eerder ook naar Nacpan Beach waren gegaan, er ook al. Het wachten op een drankje duurde alleen zo lang dat we nog voor we iets onze hand hadden al geïrriteerd waren. Het voelde direct als een cashgrab. Het drinken was duur en de bediening en bar wist niet wat ze aan het doen waren. Mensen die mij een beetje kennen, weten ook dat ik me behoorlijk kan ergeren wanneer een horecazaak niet functioneert. Ze hadden te veel, te moeilijke cocktails en en het personeel wees telkens naar elkaar als iets te lang duurde. De muziek stond absurd hard en als ze zeiden dat ze een drankje kwamen brengen, kwamen ze vervolgens niet omdat ze ons niet konden vinden.

Al met al was het een leuke avond, vanwege de mensen met wie ik was. Zo hadden we nog een laatste avond met onze groep. Toen we uiteindelijk nog een afzakkertje gingen doen in El Nido - dit keer niet bij Amigos, de club die we inmiddels hadden afgezworen - bestelden we allemaal spa rood of vruchtensap. De volgende dag moest ik tenslotte vroeg op voor de shuttle naar Port Barton, maar daarover later meer.