Falls, lakes and beaches

Ik realiseer me inmiddels dat ik behoorlijk achterloop als het gaat om deze Polarsteps, maar de komende tijd zal ik proberen mijn opgelopen schade bij te werken. Wellicht alleen iets minder uitgebreid dan jullie van mij gewend zijn.

Terwijl ik me inmiddels iets beter begon te voelen, namen Daire en ik vroeg de boot terug naar Townsville, waar we wederom met de Schotten zouden afspreken om onze weg te vervolgen richting Cairns. Na de jongens te hebben ontmoet op hun kampeerplek en tevens een gefaalde poging om de grote rots van Townsville op te rijden - ze waren een deel van de berg in de fik aan het zetten, waardoor de weg gesloten was -, reden we binnen tweeëneenhalf uur richting Wallaman Falls.

Wallaman Falls is de hoogste waterval van Australië met een enkele afdaling van 268 meter en een bad van ruim twintig meter diep aan de voet. De waterval is bijna twee uur uit de route, maar de rit volledig waard. Eenmaal hier was het alleen zo warm dat we besloten niet de wandeling naar beneden te maken. De foto’s van bovenaf waren indrukwekkend genoeg. Vooral toen er opeens een enorme chinook legerhelikopter de gleuf in dook en enorm dichtbij de waterval ging zweven. Later kwamen we erachter dat het een van de vliegers hun laatste vlucht was en hierom dus een soort ereronde. Hoe we dit wisten? Zijn vriendin begon ons allemaal berichten te sturen op Instagram naar aanleiding van onze video’s. Al met al was het een bijzonder bezoek aan een indrukwekkende waterval. De volgende keer maak ik de afdaling naar beneden maar al te graag.

Na Wallaman Falls reden we door naar de Cardwell Spa Pools, voor een heerlijke duik in water dat daadwerkelijk aanvoelt alsof je een spa binnenstapt. Het water heeft een bepaald mineraal dat je huid enorm zacht maakt. Wel was het water hier wat troebel, wat vooral Michael doodsbang maakte voor eventuele krokodillen. Gelukkig kan ik dit verhaal navertellen en waren er ook dit weer geen krokodillen te bekennen. Het werd inmiddels al een beetje laat, waardoor we besloten onze weg te vervolgen richting de laatste stop van de dag: Mission Beach.

Mission Beach had een prachtig strand en ook de camping mocht er wezen. Deze lagen namelijk direct aan elkaar en dus liep ik van mijn daktent, die ik weer eens deelde met Daire, binnen een minuut het prachtige tropische strand op. Mission Beach is onderdeel van de regio ‘Casowarry Coast’ en dus openden we onze jacht op het spotten van alweer een prachtig Australisch dier. Helaas, hadden we hier vandaag nog geen geluk mee. Onze zoektocht ging door.

De volgende ochtend was het plan om onze weg dan echt te vervolgen richting Cairns, zo’n twee uur verderop. In onze welbekende stijl zouden we hier alleen de hele dag over doen. We hadden de tip gekregen om te ontbijten bij Bingil Bay Café in, natuurlijk, Bingil Bay, zo’n tien kilometer verderop. Eerder die ochtend hadden we van een zeer aardige man al een krat bier gekregen omdat hij binnen een aantal dagen naar Perth zou vliegen. Dat gaat ook lastig in je handbagage natuurlijk.

Na een obesitaswaardig ontbijt van wafels en caramel vervolgden we, via Innisfail, onze weg richting Etty Bay, een strand zonder telefoonbereik en met waarschuwingen voor krokodillen en cassowarries. Ja ook cassowarries kunnen gevaarlijk zijn. Zo zijn er verhalen dat ze ribbenkasten kunnen openbreken met hun scherpe dinoklauwen. In Australië wil echt alles je dood hebben, leren we nogmaals. Het was een mooi strand voor onze ochtendwandeling, waarna we het warm hadden en zin hadden om te zwemmen. Onze volgende stop was hierom Josephine Falls, een van de bekendste watervallen van de omgeving en ook echt een van mijn favorieten. Geheel toevallig ook zeer dichtbij mijn huidige werk (spoiler alert).

Josephine Falls heeft namelijk niet alleen lekker water om in te zwemmen, maar beschikt zelfs over natuurlijke schommels van lianen en een net zo natuurlijke glijbaan in de vorm van een van haar watervallen. Wel moet hierbij vermeld worden dat al het moois met een prijs komt, want ook deze waterval neemt af en toe een mensenleven. Zo wordt je onderweg naar het zwemgedeelte gewaarschuwd dat hier maar liefst vijftien mensen zijn omgekomen.

Bij Josephine Falls ontmoeten we Luana, een Braziliaans meisje die na een leuk gesprek aansluit bij ons convoy. We gaan hierna namelijk richting het dorpje waar ze woonde en ze was anders ook maar alleen. Gezellig! De volgende stop is Millaa Millaa falls, alweer een waterval met een zwemgedeelte. Omdat het al een beetje afkoelt, is dit een korte stop maar direct een introductie tot de Atherton Tablelands, die ik later zal behandelen. Een prachtig gebied!

Als laatste rijden we nog een half uurtje door naar Lake Eachem. Dit is een prachtig meer, waar je wederom kunt zwemmen, maar waar wij vooral een stukje wandelen, voor we in het gras neerploffen. Het was een lange dag en we zijn doodop. Het schijnt dat er een zoetwaterkrokodil in de water zwemt hier, dus we vinden het nogal gedurfd dat een moeder haar zesjarige kind van de ene kant naar de andere kant van het meer laat zwemmen. Ook dat is Australië.

We nemen voorlopig afscheid van Luana en rijden via de bergen binnen anderhalf uur naar Cairns. Dit zou de komende tijd de uitvalsbasis zijn van mijn laatste avonturen met Daire, de Schotten en iedereen die ik de afgelopen maanden heb ontmoet. Maar dat is een verhaal voor de volgende keer.