Fort Santiago, Privé Walking Tour en uit in Makati

Nadat ik na mijn aankomst in het hostel en wat drankjes met Chibas en Kelly, de gasten van het hostel wiens namen ik nu wel heb onthouden, ben gaan slapen, werd ik op mijn eerste ochtend in Manila wakker om half 11. Een mooie tijd als je mijn jetlag in gedachten houdt!

Mijn plan voor de eerste volle dag van mijn reis was om eerst op eigen houtje het oude gedeelte van Manila te ontdekken en daarna mee te doen aan de ‘Free Walking Tour’ van het hostel om 16:30.

Zonder te hebben ontbeten, bestelde ik via de Grab app, nogmaals de Uber van Azië, een taxi naar Fort Santiago. Dit kostte ongeveer 5 euro, maar met het idee dat de rit ruim drie kwartier duurde en dat ik zowel op de heen als terugweg veel van de stad zag en een leuk gesprek had met de chauffeur, was het een goedkoop ritje. Later hoorde ik dat het nog goedkoper kan als je een motortaxi neemt in plaats van de auto. Dit is dan wel met gevaar voor eigen leven, want het verkeer in Manila is hectisch. Toch vinden het locals het doodnormaal om hun jonge kinderen zonder helm achterop de motor te zetten en over de vijfbaans hoofdweg te rijden. Met mijn chauffeur had ik het over de Taal vulkaan, twee uur rijden ten zuiden van Manila, die bekend staat als een van de meest gevaarlijke vulkanen ter wereld vanwege zijn ligging midden in het Taal meer. Met veel dorpen rondom het meer en de hoofdstad Manila op zo’n kleine afstand kan een nieuwe uitbarsting levensgevaarlijk zijn. Het is ook hierom dat het reisadvies van buitenlandse zaken voor dit gebied negatief is.

Toen ik aankwam bij het fort, zag ik direct de Spaanse invloeden waaraan de Filipijnen niet alleen haar naam leent - Koning Filips II van Spanje heeft niet alleen in de Nederlanden zijn invloed uitgeoefend - maar ook een deel van hun cultuur en architectuur. Het Europees ogende fort had net zo goed in Nederland, België of Noord-Frankrijk kunnen staan. Best indrukwekkend, als je beseft dat dit fort op 10.000 km afstand vanaf 1571 gebouwd is vanuit dezelfde invloedssfeer.

Het fort is mooi en ruim opgezet, maar heel veel meer dan wat bordjes om te lezen en wandelen was er niet te doen. Ik was dan ook binnen een uurtje klaar om de rest van de omgeving te verkennen. Het contrast tussen de antieke bouwwerken, overigens gemaakt met vulkanisch gesteente en de grote Chinese bouwprojecten hierachter vond ik wel mooi om te zien.

Na Fort Santiago te hebben bewonderd, liep ik binnen een kleine vijf minuten naar de kathedraal van Manila. Hier zag ik het mooiste glas in loodwerk dat ik ooit had gezien. Ik heb wel het vermoeden dat het vrij nieuw was, omdat ik een aantal verwijzingen zag naar de huidige Paus Fransiscus, die hier in 2018 nog is geweest.

Omdat ik, zoals ik eerder zei, nog niet had ontbeten, had ik inmiddels best wat trek. Terwijl ik door het oude centrum van Manila liep viel me op dat het gros van de restaurants van grote fastfoodketens was. Tot nu toe heb ik de nodige moeite gehad om hoogwaardig lokaal eten te vinden, iets waarvoor ik door anderen al ben gewaarschuwd, voor ik naar de Filipijnen kwam. Hierom en omdat het mijn traditie is om dit in ieder land te doen, ben ik uiteindelijk toch bij McDonalds beland. Niet alleen omdat een Big Mac eigenlijk een prima ontbijtbroodje is, maar ook om het lokale menu te inspecteren. Eén greep uit het aanbod: Spaghetti, rijst met gefrituurde kip en gravy of bijvoorbeeld cola met slagroom en chocoladesaus. Dan ga ik toch liever voor een Big Mac, medium friet met ketchup en mayo en een ijskoffie.

Ik liep nog een klein stukje langs de muur van Manila, waarin ook een aantal eet- en drinktentjes gehuisvest waren, voor ik mijn taxi terug naar het hostel bestelde. Tijdens deze rit had ik met mijn chauffeur over de verschillen tussen de Filipijnen en Nederland. Een onderwerp waar je een hele rondreis door de Filipijnen over zou kunnen praten. Hij gaf bijvoorbeeld aan dat het gemiddelde salaris in de Filipijnen rond de 15.000 pesos ligt, zo’n 240 euro. Op zijn vraag hoe dat in Nederland zat, reageerde ik dan ook met enige schaamte.

Terug in het hostel had ik nog een uurtje voor de ‘Free Walking Tour’ begon dus besloot ik even een momentje te nemen en op bed wat foto’s van mijn camera over te zetten. Dit was dan ook direct het moment dat ik merkte nog niet helemaal gewend te zijn aan de tijdzone waarin ik leefde, maar met de nodige moeite bleef ik wakker.

Om 16:30 liep ik naar de lobby beneden waar ik verder helaas niemand aantrof, toen ik vroeg naar de tour, hoorde ik iemand aanlopen die me vervolgens zei dat het een privétour zou worden. Niet helemaal waar ik op gerekend had, maar prima. Gwen nam me mee door Poblacion, het armere gedeelte van Makati. We liepen naar een klein kerkje, waar ze direct foto’s van mij begon te maken en maar bleef herhalen hoe mooi ze mijn blonde haren vond. Ze wond er geen doekjes om en haar intentie was duidelijk. Iets waar ik vooraf al op voorbereid en voor gewaarschuwd was. We liepen verder langs een school, waar de kinderen een dans aan het voorbereiden waren en enthousiast zwaaiden naar mijn camera. Na een half uurtje kwam Gwen haar vriendin Jojo tegen, die overduidelijk niet als vrouw geboren was. Geen probleem, als Nederlanders zijn we wel wat gewend, maar als ze vervolgens in het Tagalog - de lokale taal van Luzon, het gebied waarin Manila ligt - praten over hoe knap ik wel niet ben, word ik toch een beetje ongemakkelijk. Als ze me vervolgens meenemen naar streetfood verkopers die saté van ingewanden (en hele kippenhoofden) en de door mij zo gevreesde Balot verkoopt, word ik echt een beetje onpasselijk. Balot moet ik wellicht even uitleggen, aangezien het een echte Filipijnse delicatesse is. Zie het als een gekookt eendenei, maar dan bevrucht, oftewel met de foetus erin. Als je een sterke maag hebt, raad ik je aan de foto’s even te bekijken. De geur kan ik, gelukkig voor jullie, helaas voor mij, niet uploaden.

Wanneer de wandeling ten einde komt, spreken Gwen, Jojo en ik af na een korte pauze te meeten op het dakterras. Ik ga vast zitten en geniet van de megastad die Manila is. Het doet me, wederom, denken aan Medellin in Colombia. De vele lichten die van de hoge gebouwen afkomen en de constante drukte en hierbij horend geluid van alle kanten. Ik had mijn welkomsdrankje nog tegoed en besluit bij de bar deze te halen. Onder het genot van bliksem in de verte, drink ik deze, voor ik ga eten bij een Japans restaurant om de hoek. Voor 14 euro, duur voor Filipijnse begrippen, eet ik sushi van tonijn en gefrituurde kip en drink ik een lokaal biertje. Het eten was goed, maar het bier warm, waardoor ijs noodzakelijk is.

Het avondprogramma stond in het teken van cocktails en beerpong, een van mijn favoriete spelletjes op reis. Samen met Gwen neem ik het op tegen een Zweeds stel, Gaby en Amadeus. Wij winnen en later boek ik nog een tweede overwinning op een medewerker van het hostel, wiens naam ik niet meer weet. Een prima score!

Omdat het voor Gaby en Amadeus net als voor mij de laatste avond in Manila was, wilden ze graag nog een deurtje verder. Gaby nodigde me uit en dus vertrokken we naar Sanctuary, een wat exclusievere bar, wat ook in de prijzen te lezen is. Dit mag de pret niet drukken, het is tenslotte mijn eerste volledige dag in de Filipijnen. We hebben leuke gesprekken en leren elkaar wat Nederlandse en Zweedse zinnen, voor de MC - waar Patrick van Aller nog wat van kan leren(!) - tevoorschijn komt. Loepzuiver zingt Josh, die later vertelde dat zijn ex uit Utrecht kwam, alles wat de DJ draait, mee door zijn microfoon! Op de WC kom ik een Filipijnse jongen tegen met olympische ringen in zijn nek. Ik vraag hem wat dat betekent en hij zegt doodleuk te hebben deelgenomen aan de spelen van Tokyo in 2021. Mocht je denken, sterk verhaal, heet hij Kurt Barbosa en verloor hij zijn eerste pot taekwondo van Korea, zoals aangegeven op de officiële website van de Olympische Spelen.

Omdat het inmiddels alweer laat was en ik mijn cash vrijgevig aan het spenderen was aan iedereen die erom vroeg, was het tijd om richting bed te gaan. Tot overmaat van ramp, vergeet ik mijn telefoon in de oplader te doen, waardoor deze stilletjes uitvalt, terwijl mijn vlucht naar Busuanga (Coron) de volgende dag om half twaalf vertrekt. Als dat maar goed gaat!