Guangzhou Airport en de vlucht naar Manila

Terwijl ik van mijn eerste buitenlandse maaltijd, bestaande uit dumplings, geniet, zit er aan de tafel naast mij een groepje meiden die het hebben over pepernoten, oliebollen en de McKroket. Heerlijk natuurlijk, maar niet helemaal mijn doel van deze reis.

Nee, het is nog niet helemaal gelukt om de Nederlanders uit het vliegtuig af te schudden, tijdens deze overstap. Opzich niet gek, want Guangzhou is een populaire route voor Nederlandse toeristen. Ik sprak of hoorde al mensen die naar Thailand, Vietnam of dus De Filipijnen doorvliegen.

Omdat ik nog even had, voor mijn vlucht vertrok, wilde ik graag wat van de Kantonese keuken proeven. Natuurlijk zit ik op het vliegveld, maar dan nog, heb ik na twee vliegtuigmaaltijden trek in tenminste iets met smaak. Én, hoewel ik nog niet aan deze tijdzone (GMT+8) gewend ben, kom ik pas tegen elf uur aan op het vliegveld van Manila. Het is naïef om te gokken dat ik dan nog wat lekkers ga vinden. Ten slotte is eten, zoals velen van jullie weten een grote hobby van mij.

Ik moet zeggen dat mijn eerste indruk van China bijzonder normaal is. Het vliegveld is modern met een aantal knullige trekjes. Zo mag je geen aansteker meenemen en zei de omroeper in de shuttlebus bij iedere bocht “Watch out! The bus is about to make a turn.”

Toch ben ik blij dat het hier vol voorzieningen zit, want ook dat heb ik weleens anders meegemaakt tijdens een overstap. Qua kosten betaalde ik ongeveer acht euro voor twee soorten dumplings en een colaatje. Helemaal prima.

Wat ik nou niet snap is dat alle Chinezen het hier nodig vinden om vanaf het moment dat het boarden begint, in de rij te gaan staan, terwijl ze ook rustig kunnen wachten, zodat je niet zo lang op je benen hoeft te staan. Wellicht is het de vermoeidheid van deze reisdag, maar ik bleef lekker zitten, tot ik niet meer hoefde te wachten. Een maal binnen heb je uiteindelijk toch dezelfde stoel.

In het vliegtuig zat ik naast een Nederlands/Filipijns stel. De vrouw, uit de Filipijnen afkomstig, vroeg of ik alleen was en al eens in Manila geweest was. Ze wilde me volgens mij niet bang maken, maar vond het wel een spannend idee. Toen ik zei dat ik binnen twee dagen alweer een andere vlucht had richting Coron, reageerde ze enthousiast.

De derde en laatste (gelukkig!) vliegtuigmaaltijd van de dag, is wel meteen het dieptepunt. Wederom kipnoodles, maar dit keer zo smakeloos, dat je het idee krijgt, dat je op rauw plakkend deeg aan het kauwen bent. Toch had ik weer honger, en kon ik ieder beetje voeding en energie inmiddels goed gebruiken. Valk voor de landing zegt m’n buurvrouw nog: “Welcome to The Philippines!” Ik ben er. En dat voelt wel fijn! We vliegen door een zware onweersbui en het ziet er fantastisch uit, maar ook direct een waarschuwing voor de verschillende tyfoons en andere tropische stormen die de Filipijnen regelmatig teisteren. Uiteindelijk duurde de vlucht nog een ruim uur langer, omdat we door het slechte weer niet konden landen. We mogen blij zijn dat we niet hebben hoeven uitwijken naar Cebu of terugkeren naar Guangzhou, want het zag er even niet goed uit. Maar nogmaals! We zijn er!

Oké! Drie verhalen binnen één dag, om mee te beginnen. Excuus, maar ik wil wel elke locatie mooi vastleggen. Laten we zeggen, dat ik enthousiast ben begonnen! Morgen verkennen we Manila.