Halls Gap en de warme Grampians

Na vier dagen aan de kust, hadden Jynthe en ik voor de laatste dagen van onze gezamenlijke roadtrip het idee om landinwaarts te gaan, waar we weer terug zouden keren in Melbourne, om mijn auto op te halen. We besloten de gok te nemen en af te reizen naar Hall’s Gap, midden in nationaal park The Grampians, waar de afgelopen weken behoorlijke bosbranden hebben plaatsgevonden.

De rit er naartoe was met een reistijd van ruim drie uur niet perse enorm lang. Toch was het niet hetzelfde als drie uur over de snelweg crossen. Het was een mooie rit over vlakke landschappen en dorre wegen. Tegenliggers waren zeldzaam en ook steden, dorpjes of zelfs losse tankstations kwamen we nauwelijks tegen. Je moet jezelf als chauffeur hier duidelijk wakker houden en dus was dit ook een goed voorproefje van de outback, waarbij deze principes al helemaal gelden. De ‘Oklahoma vibes’ waar ik tijdens deze trip vaak aan refereer, waren ook hier weer goed aanwezig.

We maakten tijdens onze rit naar Hall’s Gap één tussenstop in een dorpje waarvan ik de naam niet meer zou weten. Het leek op een typisch western dorp met één general store, één politiebureau, één bar en één motel, allemaal naast elkaar. Gelukkig voor ons was er ook een openbaar toilet, iets wat ze in Australië überhaupt erg goed doen.

Rond lunchtijd kwamen we aan in Hall’s Gap, waar de vlakke landschappen uit het niets hadden plaatsgemaakt voor bergen tot een hoogte van zevenhonderd meter. De vallei van Hall, waar het dorpje zijn naam van heeft, werkt echter wel als een kookpot. Het was er heet. De temperatuur steeg die dag naar zo’n zesendertig graden, waardoor ons plan om een lange wandeling te maken, al snel de deur uit ging.

Wel aten we wat bij een lokale brouwerij, die je in Australië dus zelfs hier in een afgelegen natuurgebied hebt. Ik at een redelijke burger en dronk een lokaal biertje, wat mijn zin om te wandelen ook zeker niet ten goede kwam. We liepen na het eten langs de informatiekiosk en leerden dat veel van de wandelpaden überhaupt gesloten waren, door de afgelopen bosbranden, die toch ook zeer gevaarlijk zijn geweest voor het dorpje.

We besloten weer in de auto te stappen en onze weg niet te voet maar te vierwieler te vervolgen. We reden eerst naar de Boroka Lookout, waar we een prachtig uitzicht hadden over de Hall’s Gap, de grote dam bij Lake Bellfield en het vlakke landschap achter het dorp. Ondanks de hitte, zag het er erg mooi uit. Ik had het alleen allesbehalve willen wandelen. We reden verder naar MacKenzie Falls, waar we onderweg zagen wat de bosbranden allemaal voor schade hadden aangedaan. De ene na de andere weg was gesloten en het grootste gedeelte van alle bomen had een zwarte roetlaag op zich, als ze niet al helemaal verkoold waren. Ook bij deze watervallen liepen we niet verder dan een meter of tweehonderd, voor we toegaven aan de hitte en terug gingen naar de auto. We reden nog even naar de dam, waar dit probleem nog groter was dan in in de bossen, omdat er totaal geen beschutting was. Het was tijd om ons naar de camping te begeven.

We zetten, met onze ervaring van de afgelopen dagen, snel de daktent op en gingen zitten in onze stoeltjes. We schreven wat en dronken ons drankje, voor we aan het eten begonnen. De winkel hier gaf ons niet veel keuze, dus waren we veroordeeld tot nagenoeg dezelfde maaltijd als de dag ervoor. Het was prima, maar had zeker niet de wow factor als de dag ervoor. De kip van een dag eerder was lekkerder dan deze beef. We mochten niet klagen. De avond verliep als alle anderen tijdens onze roadtrip en we gingen vroeg slapen. Morgen is het tijd om mijn auto op te halen en onze weg terug te vinden naar Melbourne. Na vijf dagen kamperen is het ook wel weer even lekker om in een normaal bed te slapen.