Het leven in Mena Creek

Nu ik inmiddels een aantal maanden aan het werk ben bij Paronella Park, krijgt mijn leven hier ondanks de vele veranderingen, meer en meer structuur. Ik woon immers in Mena Creek, net als dat ik van februari tot en met mei in Port Campbell woonde. Het zijn die kleine dingetjes die dit bevestigen, zoals ik die mijn adres voor officiële instanties zoals Vicroads en de Commonwealth Bank verander naar het adres van het park, welke ik nog altijd niet uit mijn hoofd zou kunnen opnoemen. Omdat mijn voor Australië geldige internationale rijbewijs binnenkort afloopt, denk ik er inmiddels zelfs aan hier een lokaal rijbewijs aan te vragen. Op een van mijn vrije dagen ga ik dan ook naar het transport departement in Innisfail, het stadje twintig minuten verderop. Hier krijg ik echter weer eens temaken met de burocratie die Australië rijk is. Niet alleen ligt hier een verkeersboete voor mij klaar omdat ik negen kilometer te hard heb gereden in South Johnstone, een dorp op de route tussen Innisfail en Mena Creek, dat voornamelijk bekend staat als het centrum voor de suikerriet industrie in de buurt, met de iconische en altijd stinkende rokende fabrieksschoorstenen. Ook accepteren ze in Queensland blijkbaar geen internationaal óf Nederlands rijbewijs, bij het aanvragen van een lokaal rijbewijs. Nee, hiervoor zou ik eerst een NAATI-vertaalde variant van mijn Nederlandse rijbewijs moeten hebben. Later kom ik erachter dat je met deze vertaling, in combinatie met het origineel, ook mag rijden in Queensland.

Het transport departement ligt in het noord-westen van Innisfail, waar ik eigenlijk nooit kom, behalve om te tanken. De rest van het stadje is klein maar functioneel. Er is een Coles en een Woolworths, de twee grootste supermarkten van Australië. Ook kun je met gemak naar McDonald's, Hungry Jacks en sinds een paar maanden zelfs KFC. Voor een fatsoenlijk restaurant zou je helaas toch echt naar Cairns moeten. Los van de Indiër, waar ik nog best wat goeds over heb gehoord, maar waar ik zelf nooit ben geweest, zit er niet veel. Ook als het gaat om kleding, hoef je geen poging te wagen, behalve wanneer je in hoge nood bent en Kmart aan je verwachtingen voldoet. Ook is er een aantal tweedehandswinkels te vinden, maar als het bronmateriaal niet goed is, ga je het hier waarschijnlijk ook niet vinden, hoewel Sara hier anders over dacht.

Mena Creek zelf is nog minder enerverend, aangezien je naast Paronella Park en het Mena Creek Hotel alleen de Mena Creek General Store hebt, die tevens fungeert als postkantoor. Van deze beide functionaliteiten heb ik maarliefst één keer gebruik gemaakt. Zo haalden Sara en ik één keer één pak meel voor onze pannenkoeken en haalde ik ook eenmalig een paketje op, aangezien ik een t-shirt had besteld van Reuben Schmitz, een Nederlandse YouTuber die ik graag wilde supporten. De overige twee activiteiten, het park, de pub en zelfs mijn huis, zijn eigendom van mijn werkgever, dus waarschijnlijk begrijp je hierdoor de drang om er regelmatig opuit te trekken. Hoewel deze drang natuurlijk ook rechtstreeks uit mijn reislustige karakter komt.

Veertig minuten ten zuiden van Mena Creek ligt bijvoorbeeld Mission Beach, waar ik een aantal naartoe ben getrokken. Ook het hiernaast gelegen Bingil Bay is prachtig en heeft een erg leuk café. Als je vanuit Mena Creek op de route naar Innisfail bij Wangan voor het tankstation naar het westen rijdt, ga je richting de Atherton Tablelands, waar je talloze watervallen zoals Millaa Millaa Falls, Malanda Falls, Windin Falls, Nandroya Falls en Millstream Falls zult vinden. Deze kun je allemaal zijn tegengekomen in mijn verhalen tot nu toe. Ook richting het noorden, tussen Innisfail en Cairns kom je er een aantal tegen: Josephine Falls, Babinda Boulders en Clamshell Falls. Vooral die eerste, op ongeveer veertig minuten rijden, is fantastisch om in te zwemmen, door een natuurlijke glijbaan die de gladde rotsen van de waterval vormen. Een andere geweldige zwemlocatie is Lake Eacham, wat naast het nog mooiere Lake Barrine ligt. Wat veel mensen over Cairns zeggen, geldt in grotere mate natuurlijk voor Mena Creek. De beste activiteiten in Cairns én dus Mena Creek, liggen niet in Cairns én dus Mena Creek.

De afgelopen weken ben ik Cairns als stad iets beter gaan waarderen, dan ik hiervoor deed. Het gebrek aan winkels in bijvoorbeeld Innisfail is hiervoor een goed voorbeeld. De Cairns Central Mall heeft bijna alles wat ik nodig heb of zou wensen, van JB Hi-Fi om leuke gadgets voor mijn reis te bekijken tot mijn nieuwe favoriete kledingwinkel Surf Dive ‘n Ski, vol Australische merken als Billabong, Quicksilver en Rip Curl. Ook het ritje van anderhalf uur dat nodig is om hier te komen, behoedt mij van onnodige impulsaankomen. Ditzelfde geldt natuurlijk voor het gebrek aan restaurants in de buurt van Mena Creek. Iedereen die mij kent, weet natuurlijk dat ik nogal van uit eten gaan hou.

Wat betreft eten ben ik in Mena Creek vooral blij dat ik een huis heb met genoeg opslagruimte, grote koelkasten en grote vriezers. Dit scheelt enorm in de wekelijkse kosten. Zo verdien ik hier iets meer dan duizend dollar per week, betaal ik honderdveertig dollar per week aan huur en ben ik tussen de honderd en tweehonderd dollar per week kwijt aan boodschappen. Benzine is misschien nog wel de grootste kostenpost, die in sommige weken zelfs hoger uitvalt dan mijn boodschappen. De gratis activiteiten die ik kan doen vanwege mijn werk of natuurlijk de vele hikes, watervallen en uitzichtpunten zijn dan weer een groot bijkomend voordeel. Al met al is het leven hier zo slecht nog niet omdat ik tegelijkertijd kan sparen en genoeg mooie activiteiten onderneem. Toch valt en staat het erbij of je hier met mensen bent of zoals op het moment van schrijven, helemaal alleen.

Werken voor Paronella Park is namelijk niet altijd zoals de droom die we aan onze gasten verkopen. Waar we als front van backpackers aan het seizoen begonnen, is dit zonder die ruggengraat en soms ook gewoon een praatpaal om tegenaan te zeuren, alles behalve perfect. Hoewel mijn band met het grootste gedeelte van mijn collega’s goed is, is deze met hen ook zeer oppervlakkig. Iets wat met de andere backpackers, in ieder geval toen ze nog hier waren, niet perse zo was. Waar je elkaar er op moeilijke dagen doorheen sleept, doe ik dat nu, aan het einde van het seizoen, toch echt zelf. Ik moet wel. Maar het einde van dit tijdperk komt ook voor mij dichterbij. Dat gezegd hebbende, geniet ik momenteel nog echt van de dagen die voorbij vliegen, in de richting van wat de komende maanden gaat komen.

Hoewel ik de chronologie in dit stuk een beetje los heb gelaten, vond ik het belangrijk om een realistisch beeld te schetsen van hoe ik het leven hier in Mena Creek ervaar. In de volgende verhalen die onvermijdelijk leiden richting het einde van mijn eerste jaar weg van huis en in Australië, lees je ongetwijfeld meer reflectie, losse verhalen en mijn blik op het geheel.