Hoi An - Het jaar van het paard
De treinreis die ongeveer twaalf uur duurde, maar gevoelsmatig voorbij vloog, bracht ons tot Da Nang, een grote kuststad in centraal Vietnam. Hoewel ik ook hier nog naartoe zou gaan, was het vanuit hier nog een uurtje tot onze eindbestemming, Hoi An.
Samen met Miro en Just, met wie ik inmiddels een maand onderweg was, had ik een driepersoonskamer in een hotel geboekt op het eiland An Hoi. Inderdaad, de stad heet Hoi An en het eilandje An Hoi. Dit lag dichtbij het oude centrum van het sfeervolle stadje waar we de komende vier dagen zouden spenderen. Het zou tevens de laatste stop zijn, voor Miro en Just naar Ho Chi Min Stad zouden vliegen. Zij hadden namelijk het plan om richting Japan te gaan. Iets waar ik openlijk jaloers op was. Om onze reis samen goed af te sluiten, hadden we ervoor gekozen om Tet, het Vietnamese nieuwjaar, hier samen te vieren en het jaar van het Paard in te luiden.
Al snel merkten we dat we in Hoi An vrijwel iedereen van onze Vietnamtrip weer zouden ontmoeten en dus zaten we zowel op dag één als dag twee aan tafel met Sienna, Stella, Theda, Jamie, Callum en een aantal britse gasten die we op de Ha Giang Loop hadden ontmoet. Erg gezellig, maar zeker ook vermoeiend. We gingen uit bij Tiger Tiger en de Bob Marley bar. Ik kan er weinig anders van maken dan dat Hoi An een enige uitgaansstraat had, waar we ook zeker gebruik van hebben gemaakt. Dit in combinatie met het nieuwjaar, dat vooral door de westerlingen werd gevierd als het normale oud en nieuw, maar ook werd gesierd door bakken aan vuurwerk, maakte Hoi An een te gekke plek. Los van het gefeest was het ook een zeer sfeervolle plek met talloze winkeltjes, kleermakers, café’s en fantastische restaurants voor een prikkie. Bestellen wat je wilt en zeventien euro afrekenen, met z’n drieën. Vietnam begint hier echt te stijgen op mijn lijst van favoriete landen. Vooral Chops, een hamburgerrestaurant, het lokale eten aan het water en bij A Little Kitchen restaurant, waren erg goed. Het was dan ook een perfecte - voorlopige - afsluiter van onze tijd met z’n drieën.
Al het feesten eiste alleen wel zijn tol. Op dag vier waren we allemaal bekaf en deden we dan ook niet veel meer dan ontbijten bij een lokaal zaakje, een biertje en een spelletje, voor we allemaal in bed doken. De jongens sliepen, want ze moesten om twee uur ‘s-nachts naar het vliegveld. Ik bleef wakker, want ik was eigenlijk al uitgerust genoeg van het uren op bed liggen. Ik zwaaide de jongens uit en stond er weer alleen voor. Het is iets wat ik na zeventien maanden alleen reizen wel gewend ben geraakt, maar het voelt toch altijd eventjes onnatuurlijk. Iets waar ik in een volgend verhaal ook nog wel op in zal gaan.
Een activiteit die ik moet vermelden, wanneer ik het over Hoi An heb, is natuurlijk de kokosnootboot. Dit zegt je niets, wanneer je nooit in Vietnam bent geweest, maar het is een ronde boot, waarmee je ongeveer veertig minuten op een rivier vaart, langs verschillende willekeurige activiteiten zoals karaoke - zoals je inmiddels weet, erg populair in Azië -, barretjes en ronddraaien. Ronddraaien klinkt abstract, maar het is precies wat het is en vooral erg leuk voor instagram of tiktok. De schipper draait je met een rotvaart rond, door behendig een kant op te paddelen en misselijkheid en in mijn geval een schreeuwende Sienna is gegarandeerd. Het was erg grappig, maar wellicht een beetje overgewaardeerd. Andere activiteiten als het maken van lampionnen, een kook- of koffiecursus hebben wij niet gedaan. Maar wellicht kom ik hier nog eens terug. Hoi An is niet voor niets de favoriete Vietnamese stad van menig backpacker.