Hoi An - Ziek en een vage sfeer (deel 2)

Aan het einde van alweer een stranddag nemen Heini en ik samen een taxi naar Hoi An, waar ik eerder vier dagen spendeerde met Miro en Just. Vlak voor ons verterk hadden we een hotel geboekt, waar we dan ook heen werden gebracht. Eenmaal hier had de lieve receptioniste echter slecht nieuws. Ze waren overboekt en hadden geen kamer voor ons. Nog vies en nat van het strand wilden wij niets liever dan douchen. De receptioniste deed haar uiterste best om een kamer voor ons te vinden en kwam terug met het nieuws dat ze ons naar een ander hotel zou brengen, waar we zouden kunnen verblijven. Het hotel was helemaal niet verkeerd en ontbijt was inbegrepen. De kamer had een grote TV en het bed was comfortabel. We namen een douche en het was tijd om te gaan eten.

Hoewel ik Heini eigenlijk wilde meenemen naar A Little Kitchen Restaurant, waar ik met de jongens had gegeten, was deze gesloten. Het alternatief was gelukkig niet (veel) minder lekker. We hadden trek en bestelden vier gerechten met z'n tweeën. Na nog een rondje door de stad en twee drankjes bij de Bob Marley bar, gingen we naar het hotel en keken we Netflix in bed.

Ik begon me inmiddels steeds slechter te voelen. Het zweet stroomde over mijn voorhoofd, en mijn keel was opgezwollen. Het voelde als iets wat ik al een lange tijd niet heb gevoeld. De volgende ochtend had ik koorts en een amandelontsteking. Bij het ontbijt kreeg ik alleen een stukje watermeloen weg en stikte ik haast op mijn hap croissant. Even naar de appotheek om medicijnen te halen en ik kwam terug met twee soorten antibiotica, probiotica, paracetamol, ibuprofen en sterioïden. Het was dan ook geen wonder dat ik me diezelfde middag alweer iets beter voelde, maar dan wel een beetje platgeslagen. Terwijl Heini naar het strand ging, bleef ik binnen tot ik daadwerkelijk wat moest eten. Ik kwam Charlotte en Kate, twee Engelse meiden uit de bus naar Hanoi, tegen en we haalden samen een kop Pho Bo, rundersoep. Toen Heini terugkwam van het strand ging ik terug naar de hotelkamer die we de rest van de dag niet meer verlieten.

Het hoogtepunt van de dag zat hem in het feit dat we McDonald’s bestelden en meer netflix keken, in stilte, want ze ontweek me nog steeds. Ik vroeg me af waarom ze graag samen een hotel wilde boeken, maar vervolgens ieder contact vermeed. Ik was ook ziek dus een echt gesprek kwam er niet van tot het opeens drie uur in de nacht was en de vervolgplannen moesten worden besproken. Ze gaf aan dat ze een afstand tot me voelde, die ze dan weer niet kon verklaren. Het bleef nog altijd vaag. We besloten voor de volgende dag een hostel te boeken, omdat ik nog niet fit genoeg was om verder te reizen. Mijn amandelen zaten immers onder de witte stippen en vlekken. De antibiotica deed zijn werk wel, want ik voelde me wel wat beter.

Na een goede nacht slaap, was ik de volgende dag iets actiever. Heini’s woorden waren vrij hard aangekomen, maar ik begreep er nog weinig van, aangezien haar woorden en acties - zoals de keuze om wel weer samen een hostel te boeken - spraken elkaar tegen. Om alles niet direct te verklappen, laten we het eventjes voor wat het is.

De volgende anderhalve dag spenderen we samen, maar geef ik haar ook wat meer ruimte. Ik besluit voor hierna alleen een trein te boeken naar een kuststad in het zuiden van Vietnam. We doen samen mee met het familiediner van het hostel wat gezellig is, maar deze goede sfeer kan weer gauw de prullenbak in, wanneer de halve groep chagrijnig is zonder duidelijk aanwijsbare reden. De volgende dag is er zelfs iemand die aanstoot neemt aan de foto’s die een van de vertegenwoordigers van het hostel in de groepschat heeft gestuurd. Hoewel ik het onzinnig vind, is het gepest dat hierna plaatsvindt, ook zeer onnodig. Ik vind het tijd om Hoi aan te verlaten. Heini en ik spelen op mijn laatste dag hier nog een spelletje qwix, zoals we tijdens onze beste dagen ook deden. Het was wederom niet hetzelfde, maar we spelletje is een spelletje.

Als laatste activiteit genoten we van een koffiecursus. Dit was oprecht leuk en een goede invulling van mijn laatste middag in Hoi An. We maakten verschillende Vietnamese koffies zoals Salt Coffee, Coconut Coffee en de beroemde Egg Coffee. Los van het volgen van de recepten moest alles natuurlijk ook geproefd worden, wat mijn hartslag niet ten goede kwam. Het was wel lekker.

‘S-avonds nam ik de taxi terug naar Da Nang, maar wees niet bang, ik bleef hier niet. Dit was simpelweg de locatie vanuit waar mijn nachttrein vertrok naar Zuid-Vietnam. De rit duurde zo’n twaalf uur en was eigenlijk wederom vrij soepel. De trein is tot zover mijn favoriete manier om door Vietnam te reizen. De sfeer van lokale Vietnamezen die tussen de wagons staan te roken, de rondrijdende karretjes met rijstepap, Vietnamese koffie en pho en het slapen met het plafond nog geen tien centimeter boven mij, is onbetaalbaar.