Homestay in Shoal Bay

Omdat ik na een hele week in Sydney wel klaar was voor iets nieuws en niet te comfortabel mocht worden in de vooral erg dure stad, besloot ik mijn weg op zaterdag te vervolgen richting het noorden.

Omdat de weersvoorspelling voor de komende week erg slecht was, moest ik inventief zijn en een oplossing verzinnen voor een bekend backpackersprobleem. Hoewel ik het liefst wilde kamperen, zou het de komende dagen namelijk gaan stormen. Ik wilde niet alle mooie plekken tussen Sydney en Byron Bay overslaan, maar had ook geen zin om mezelf op een zeer oncomfortabele manier in bochten te wringen. Ik besloot naar Nelson Bay te rijden en daar te kijken wat ik nog kon vinden. Hoewel er een aantal hostels rondom Newcastle zaten, wilde ik liever in het kleine dorpje, zo’n dertig minuten verderop zitten.

Bij het tankstation naast het vliegveld van Nelson Bay boekte ik op de wc mijn accommodatie voor die avond. Het was inmiddels al vier uur, dus ik keek op Hostelworld, WikiCamps en Airbnb voor de beste optie. Uiteindelijk was het verrassend de laatste die mij uit mijn onzekerheid verloste. Ik vond een homestay in Shoal Bay voor ongeveer dertig euro. Ik noem deze prijs in euro’s omdat Airbnb zowat de enige app is die ik op euro’s heb staan. Ik merk dat ik meer en meer in Australische dollars begin na te denken.

Voor ik richting Shoal Bay reed, stopte ik bij een uitzichtpunt met een prachtig uitzicht over het gehele schiereiland. Het weer was nog altijd prachtig, maar daar zou de volgende ochtend verandering in komen. Na een korte stop, reed ik naar Nelson Bay, zo’n vijf minuten van Shoal Bay, waar ik in alle rust genoot van de zonsondergang. Er was een aantal kinderen aan het vissen, terwijl ik vanaf de stenen naar de horizon keek.

Omdat David, mijn host, net pas had gereageerd kwam ik net voor het donker was aan bij zijn accommodatie. Het appartement was onderdeel van een complex waarin ook een resort zat. Feitelijk gezien woonde hij in het resort. Het was klein, maar had twee slaapkamers en twee badkamers. Ook had Dave, een man in de zestig, een balkon met uitzicht over de baai, hoewel ik hier door het tijdstip en weer niet veel van heb gezien. Toen ik eenmaal geïnstalleerd was, vroeg Dave of ik een biertje wilde drinken en een sigaret wilde roken op zijn balkon. Hoewel minder probeer te roken en in Sydney genoeg gedronken had, zijn dit wel de Airbnb’s waar ik van houdt. Zeker als solo reiziger is het fijn om in iemands wereld te worden meegenomen en af en toe gewoon bij mensen in te wonen. Dit gevoel had ik in januari ook in Point Cook, vlak voor ik naar Thailand vertrok. Dave vertelde over het resort en zijn leven als visser en introduceerde me aan zijn ietwat ongebruikelijke huisdier, Stays. Stays is een duif die van de ene op de andere dag is komen aanvliegen en nooit meer is vertrokken. Ze loopt door het huis, vliegt af en toe weg en komt altijd weer terug.

Voorbereid als Dave was, had hij voor mij alle menu’s van de verschillende restaurants en pubs uitgeprint op zijn tafel liggen. Hoewel mijn oog eerst was gevallen op een Thais restaurant in de baai, besloot ik toch om naar de pub te gaan. Deze ‘public house’ was niet zoals ik gewend was uit Curdievale, waar ik vanuit de boerderij iedere donderdag heen ging. Het was een grote bar met verschillende tv schermen, twee podia en verschillende ruimtes met andere functies. Bovendien was het druk en waren er veel groepen jongeren waarvan ik verwacht dat het grootste deel uit Newcastle kwam. Hoewel mijn voornaamste doel was om een goede maaltijd te scoren, kon ik het ook niet laten om mezelf even te laten zien op de dansvloer. Het was alleen zodanig groot dat ik me niet helemaal op m’n gemak voelde in mijn eentje, waardoor ik na een goede portie spare ribs, voor een minder goede prijs, toch richting het appartement terug liep. Hoewel het volstond met jongeren, waren de enige twee die mij aanspraken, twee vrouwen van middelbare leeftijd. Lief bedoeld, maar toen ze mij gingen aanraken, vond ik het genoeg. Met Dave deed ik nog een biertje, terwijl ik naar alweer een van zijn mooie verhalen luisterde. In bed keek ik naar de ondergang van het seizoen voor ADO Den Haag, die met 0-1 verloren van Telstar, waardoor ze ook volgend jaar weer in de Eerste Divisie spelen. Maar goed, dat zijn problemen voor thuis.

‘s-ochtends was het voor mij tijd om te vertrekken, terwijl Dave alweer aan een pilsje en een sigaret zat op zijn balkon. Ik vervolgde mijn weg richting Port Macquarie, wat een rit zou moeten zijn van tweeëneenhalf uur. De regen was echter begonnen en er lagen een paar mooie plekken tussenin die ik graag wilde zien, waardoor ik maarliefst zes uur over de rit heb gedaan. Hoewel ik ook hier maar een dag zou blijven, zit ik, terwijl ik dit schrijf al bijna een week in het dorpje.