Hotel in Cebu City door een geannuleerde vlucht

Terwijl ik rustig aan mijn ontbijt zit bij het Guni Guni hostel in Puerto Princesa, zie ik in mijn linker ooghoek een man van zijn tricycle stappen. Mike is vroeg vandaag. Waar ik nog een beetje twijfelde of hij überhaupt nog zou komen opdagen, was hij blijkbaar een man van zijn woord en stond hij om kwart over tien, een kwartier voor de afgesproken tijd, klaar om mij richting het vliegveld te rijden. Een soepele start dus, voor mijn reis die me richting Siargao zou moeten brengen. Siargao staat bekend als de beste surfspot van de Filipijnen. Ook kun je er goed een motor huren en prachtige stranden bezoeken. De feestjes en het eten zouden er ook goed zijn. Al met al een van de eilanden die je echt moet bezoeken, wanneer je op de Filipijnen bent. Dat het niet allemaal loopt zoals je hoopt of verwacht, zien we in deze aflevering van ‘Red mijn vakantie!’

Eenmaal bij het vliegveld gaat alles nog steeds soepel. Ik ben een beetje vroeg, dus ik maak me weinig zorgen. In de rij voor de bagage afgifte stuur ik een berichtje naar Kyara, die zei mijn Polarsteps te hebben gelezen over onze tijd in Port Barton. Precies op dat moment, zie ik zowel Kyara als Simone het vliegveld inlopen. Een afscheid is dus blijkbaar niet altijd zo definitief. Na de security halen we wat limonade en praten we bij over onze laatste dag, het is tenslotte niet zó lang geleden dat we elkaar nog zagen. Naast de meiden kom ik ook Jesse Kuiper tegen, Jesse is een goede vriend van Jesse (Koch), Marleen en Pyke en we waren elkaar al eens tegengekomen in El Nido bij het hostel. Het kan haast niet anders dan dat hij weleens bij een Captain Scarlet optreden is geweest, wat wel grappig is om te realiseren zo’n tienduizend kilometer verderop.

Als het na anderhalf uur wachten voor mij eindelijk tijd is om te boarden, gaat alles vrij snel. Nog steeds volgens plan, zitten we snel in de lucht en komen we ook vrij snel aan op onze eerste stop van de dag, het vliegveld van Cebu City. Het vliegveld is groter dan wat ik van de Filipijnen gewend ben en ziet er modern uit. Vrij gemakkelijk halen we onze krappe aansluiting van één uur op onze volgende vlucht naar Siargao, de eindbestemming van deze reis. Eind goed, al goed, zou je denken! Helaas duurt het vrij lang voor we aan boord kunnen, maar wanneer ik even later op het scherm kijk en er plots een woord achter ons vluchtnummer verschijnt, realiseer ik me dat het foute boel is. “Canceled”

Samen met Liv en Beanie, die in hetzelfde schuitje zitten, kijk ik vertwijfeld rond. Hoewel er zeker geen paniek heerst, ontstaat er wel verwarring, aangezien de crew van het vliegveld geen directe verklaring heeft voor de annulering. Al vrij snel horen we dat er in ieder geval vandaag geen vluchten meer naar Siargao zullen gaan en we ter compensatie een overnachting in een hotel aangeboden krijgen, tot het probleem is opgelost. Ik besluit er maar in mee te gaan en loop lichtelijk verward de trap op, richting de uitgang van de terminal. “I’m following you.” Hoor ik een meisje met een zwaar Duits accent zeggen. “Are you traveling alone?” reageer ik vriendelijk, waarop ze aangeeft dat dat inderdaad het geval is. “Me too. So what’s next?” Zeg ik weer.

We lopen samen achter de menigte aan en gaan in de rij staan voor wat normaalgesproken de incheckbalie is. We praten wat en als we aan de beurt zijn en ik vraag of ze als eerste wilde gaan of samen, zegt ze dat we wel samen kunnen. Dit is natuurlijk enorm verwarrend voor het personeel aan de balie, die direct onze paspoorten vragen. “Would you like to share a room?” Zegt de grond stewardess. Alsof deze vraag níét had verwacht, zeggen we beide in koor dat we elkaar net pas hebben ontmoet. Om het iets minder ongemakkelijk te maken zeg ik: “Even if we were together, we should’ve gotten two rooms, to get most out of this situation.” Het was grappig, maar niet minder ongemakkelijk. We krijgen beide een voucher voor een hotelkamer inclusief ontbijt en diner, wat in eerste instantie top klinkt. Zeker als backpacker, is dat niet altijd vanzelfsprekend. Zeg maar gerust nooit. We besluiten er maar het beste van te maken en gaan richting de bus, die ons naar het Savoy Hotel zal brengen.

Het was een korte busrit, waarin we vooral speculeerden over waar we terecht zouden komen. Het Savoy hotel stond aangeschreven als een viersterren hotel, iets wat ik op deze trip nog niet heb meegemaakt, dus ik ging er met een open vizier in. We werden vriendelijk ontvangen en ik verbaasde me erover hoe snel alles eigenlijk was geregeld, alsof dit regelmatig gebeurde. Katherina - veel Duitser ga je het niet krijgen - kreeg kamer 1625 en ik 1624. Kamer vierentwintig op de zestiende verdieping dus. We besloten even naar onze kamers te gaan en dan wat te drinken bij het zwembad.

Mijn kamer zag er goed uit. Er stonden twee éénpersoonbedden, een televisie met hierop het roomservice menu een stoel en een tafeltje. Het was simpel maar effectief. Waar ik me vooral op verheugde was de warme douche die ik helemaal voor mezelf had hier, inclusief bijpassende zeep en shampoo, iets wat ik de afgelopen dagen ook een beetje had gemist. Ik doe tenslotte niet eeuwig met een reisformaat douchegel. Het was fijn om me na een kleine twee weken eindelijk weer echt schoon te voelen en niet binnen drie minuten weer bezweet te zijn, omdat in het hotel de airconditioning wel overal zijn werk deed.

Na een korte acclimatiseringsperiode, stuurde ik Katharina een berichtje en liepen we naar het zwembad. Zoals een echte Duitser betaamd, bestelde ze een Aperol Spritz. Ik deed met haar mee. We praatten over werk, studie, reizen en eigenlijk alles wat gebruikelijk langskomt. We roken een sigaret terwijl ik nog een Long Island Icetea bestel. Het is gezellig, maar voelt vooral apart dat we opeens in een hotel in misschien wel de meest sfeerloze stad van De Filipijnen zitten. Nee, het is een plek waar we graag zo snel mogelijk weg willen. Dat wordt alsmaar meer duidelijk, wanneer we naar beneden gaan voor ons beloofde gratis diner. Alsof ik nog niet wit genoeg ben - hoewel het de goede kant op gaat - schijnen de TL-buizen vol van boven op onze aangewezen tafel. Tot overmaat van ramp is het eten dat in vier bakken ligt, waaruit je zelf mag pakken, vrijwel allemaal op. “More is on its way” zegt een ongemakkelijke hotelmedewerkster. Het kwaad was al geschied. We hadden beide weinig zin meer om hier te eten. Wat een gezellig etentje moest worden met iemand die ik net had ontmoet, monde hierdoor uit tot een eigen diner op onze slaapkamers. Ze gaf aan wat te gaan bestellen en haar zus te bellen. Ik besloot naar de McDonalds te lopen voor wat comfort food.

Een Big Mac, tien kipnuggets, een ijskoffie en frietjes later, was ik helemaal klaar met deze dag en dit hotel! Nu ik hier alleen was in een gebouw van twintig verdiepingen, voelde ik me voor het eerst deze reis echt alleen. Een raar gevoel, maar niet onlogisch op zo’n onpersoonlijke en lelijke plek. Om er dan nog maar een cliché in te gooien, kunnen er geen hoogtepunten zijn zonder dieptepunten. Als het dieptepunt dan een viersterrenhotel - in combinatie met een geannuleerde vlucht - is, kan het altijd erger.

Ik ging vroeg slapen en wist nog steeds niet of en hoe laat mijn vlucht überhaupt zou vertrekken. Verzonken in gedachten en dromen werd ik plots wakker. De telefoon op het nachtkastje links van mij ging af en ik nam, nog half aan het slapen, op. “Good morning sir. Your airport transfer departs at 07:30. You can come down for breakfast now.” Ik had niet verwacht dat ze me zo last minute zouden wakker maken voor mijn vlucht, die uiteindelijk om half acht zou vertrekken. Toch was ik na een snel ontbijt blij om te kunnen vertrekken. Samen met Katherina, Beanie en Liv, die inmiddels ook bij het ontbijt waren verschenen en weer verdwenen, liep ik naar de bus die ons terug zou brengen naar het vliegveld.

Op het vliegveld kregen we vanwege de last minute toevoeging van onze vlucht, voorrang op alles wat we nodig hadden. Samen met het grondpersoneel van Philippine Airlines liepen we binnen no time door de douane naar gate 26B, waar ik een dagje eerder ook stond te wachten, toen mijn vlucht werd geannuleerd. Toen we dit keer konden boarden, waren we allemaal iets te vroeg euforisch, dat we eindelijk konden vertrekken. Na een lange taxi tocht, reed het vliegtuig namelijk terug naar de plek vanaf waar we waren vertrokken. Een technisch probleem hield ons nog langer aan de grond en iedereen had het idee dat het niet weer zou gaan gebeuren, dat onze vlucht zou worden geannuleerd. Gelukkig konden we na een half uur alsnog vertrekken richting Siargao.