Houayxay - Nieuw land, nieuwe kansen!
Zoals je kunt begrijpen, waren de jongens en ik na het karaoke debacle in Chiang Mai helemaal klaar met Thailand. We hadden hier ongeveer anderhalve maand gespendeerd en het met regelmaat ook erg naar onze zin gehad, maar dit was de druppel die de emmer deed overlopen.
Met een shuttle reden Miro, Just en ik binnen zes uur naar de grens van Laos. We stopten twee keer om te plassen en even te lunchen en alles was goed geregeld. Bij de grens beseften we allemaal dat we eigenlijk niets van Laos wisten. Dit zou de komende dagen ook nog blijken.
Omdat we vooraf een visum hadden geregeld, ging alles vrij soepel aan de grens. Er was geen controle van bagage en ook werd geen van ons ondervraagd. Sterker nog, omdat we geen van allen cash hadden, mocht ik zelfs teruglopen naar de andere kant om nog even geld te wisselen. Dit zou je in midden Amerika niet moeten proberen. Wel moesten we met dit geld dan weer twee maal een redelijk onzinnige toeristenbelasting betalen van nog geen euro. We nemen het voor lief.
In de People’s Democratic Republic Laos betalen ze met de Laotiaanse Kip. De kip is in dit geval geen dier maar hun valuta. Als je de PDR afkorting ziet, gaat er waarschijnlijk nog een belletje rinkelen. Het land is communistisch en heeft goede banden met onder andere China. Het land is redelijk arm en heeft dus ook vooral economische banden - en leningen - bij het grote buurland. Wat ze met dit geld doen? Nou ze bouwen enorme dammen om de Mekong rivier in te zetten als hun kloppende hart. Ook zijn het vooral Chinezen uit de deelstaat Yuhan die hier grote infrastructurele projecten aangaan. Infrastructuur is namelijk slecht tot niet aanwezig.
Dat Laos een communistisch land is, zie je ook aan de talloze vlaggen die langs de weg hangen, tankstations die allemaal eigendom van de staat zijn en simpelweg de armoede waarin het grootste gedeelte van het land leeft.
Onze rit naar Huay Xai was kort maar we keken onze ogen uit. Toch had ik hier direct een verlies te verwerken, toen ik met mijn korte broek op het pas geverfde bankje van de tuk tuk ging zitten. Ik baalde maar wilde niet direct mijn stemming in het nieuwe land laten verpesten. Mijn broek ging bij aankomst echter direct de prullenbak in. We kwamen aan bij een klein hostel en checkten in. Dat Laos goedkoper was dan Thailand, hadden we her en der gehoord, maar hoe veel en op welke plekken exact wisten we nog niet. Sowieso was het rekenen met de voor ons nieuwe aan hyperinflatie onderhevig valuta nog lastig.
Een biertje was een euro en dus begonnen we daar maar mee. Al snel werden we vergezeld door een viertal meiden die net terugkwamen van de Gibbon Experience, een driedaags zipline avontuur in de bergen van Laos. Omdat wij al lang op reis zijn geweest en dit soort dure ervaringen ons niet meer zo trekken, besloten we deze over te slaan.
Met Luce, Sophie, Vlinder en Babette gingen we een hapje eten. Ook twee Nederlandse gasten, Jelle en Dennis gingen mee. Hoewel ik natuurlijk benieuwd was naar de lokale keuken, kon ik de kipburger niet weerstaan. Het was een gezellige avond en daardoor een warm ontvangst in Laos, waar werkelijk alles anders is dan thuis. Uiteindelijk sliepen we vroeg, voor we de volgende dag richting de slowboat gingen. Hierover later meer!