Julius ophalen op het vliegveld gaat bijna mis!

Na acht dagen in het noorden van Sulawesi was het voor Laurens en mijzelf tijd om terug te gaan naar Bali. Na een korte nacht waarin ik maximaal een uur heb geslapen, namen we een Grab naar het vliegveld van Manado. De vlucht naar Denpasar duurde ongeveer vier uur en had, net als op de heenreis, een tussenstop in Makassar. De reis was niet heel bijzonder, behalve de korte maar grimmige turbulentie die het hele vliegtuig in een schreeuwmodus wist te brengen. Laurens en ik keken elkaar even geschokt aan, maar moesten daarna vooral lachen om de reacties van de andere passagiers.

Op Bali namen we de auto naar Canggu, een plek waar ik veel, vooral negatieve, verhalen over had gehoord. Het zou er druk zijn en net als Uluwatu weinig met Indonesië te maken hebben. Het eerste werd al vrij snel bevestigd, toen de rit die ons naar Lay Day Uluwatu zou brengen, geen uur maar tweeënhalf uur duurde en er aan het verkeer maar geen einde leek te komen. Omdat Laurens en ik nog niet hadden ontbeten en we bij Lay Day nog niet konden inchecken, aten we wat bij een restaurantje langs de weg. Wat in eerste instantie leek op een lokaal restaurant, bleek uiteindelijk toch een stuk meer verwesterd dan gehoopt. Hoewel de vanille milkshake die ik had besteld lekker was, viel de mie goreng dan weer enorm tegen. Jammer maar helaas!

Eenmaal ingecheckt bij Lay Day had Laurens zichtbaar moeite met de toeristische trekjes die Canggu en ook het hostel hadden. Ik was er inmiddels aan gewend, maar merkte al vrij snel dat dit niet het hoogtepunt van mijn reis zou gaan worden. De reden dat we hier waren, was echter dat Julius, een van mijn beste vrienden en de broer van Lau, een dag later op Bali zou aankomen. Canggu was samen met Uluwatu de makkelijkste plek om hem op te wachten en in Uluwatu was ik al geweest, voor ik richting Sulawesi ging.

Die middag werden we vergezeld door Heini, met wie ik mijn eerste dag in Uluwatu had gespendeerd. Ze zou de komende dagen met ons mee gaan en haar laatste dagen op Bali spenderen. De accommodatie was goed en comfortabel met een groot bed en warme douches. We hadden zelfs een eigen balkon en een zwembad en chillruimte die wat meer afgelegen lag. De straat waaraan Lay Day lag, was gevuld met restaurants, koffietentjes, kappers en kleine winkeltjes. Het strand en de clubs, lagen wat verder weg.

Omdat we een korte nacht hadden gehad en we niet direct behoefte hadden aan de drukte van Canggu, deden we rustig aan, voor we die avond het nachtleven van de toeristenstad zouden ontdekken. We bestelden pokebowl bij het hostel en dronken wat bij het zwembad, voor we uit gingen. Naast Laurens, Heini en ikzelf ging ook Laurien mee, die Laurens en ik in Sulawesi hadden ontmoet. Drie Hagenezen en een Finse op boevenpad in Canggu.

An de gezelligheid van de eerste avond, vonden we het op dag twee lastig om te bepalen wat we gingen doen. Het strand was nog best verweg en de sfeer van Changgu trok ons niet helemaal aan. We gingen naar de Sunday Market. Het was tenslotte zondag. De markt stroomde over met toeristen, maar ondanks dat hadden we het best leuk. We maakten de grap om voor Juul, Lau en mijzelf Bintang tanktops te kopen, maar deden het toch niet. Wat ik wel kocht was een nep maar net echt shirt van het Nederlands elftal. Het blauwe uitshirt om precies te zijn! Na een ruim uur vonden we het mooi geweest en gingen we een hapje eten bij een westers restaurant. deze tussenstops waren hier nodig om telkens vooral even te kunnen genieten van de airconditioning en een koud drankje.

Ik belde even met Floris en daarna met Miro. Mijn plannen na Bali kregen in dit gesprek eindelijk meer vorm. Ik vlieg op 23 december namelijk naar Sydney, om met Miro en Just kerst en oud en nieuw te vieren, mijn dingen voor Australië te regelen én een vette roadtrip te maken. Ik vind het een gekke gewaarwording dat ik na al die tijd eindelijk naar Australië ga!

Na een hele hoop chillen en nog een lekkere lokale maaltijd, was het voor Laurens en mij tijd om Julius op te halen op het vliegveld. Dit hadden we hem niet verteld, dus het zou een verrassing moeten worden, nadat hij bijna een hele dag had gereisd. We namen een Grab richting het vliegveld van Denpasar en waren er redelijk snel, tegelijkertijd met de landing van Juul.

We hadden met onze chauffeur afgesproken, dat hij zou wachten tot wij met Julius zouden terugkeren. Hij parkeerde zijn auto in de garage, terwijl wij naar het vliegveld zouden lopen. Op het vliegveld liepen Laurens en ik in tegengestelde richting naar de uitgang van het vliegveld. Hier stonden honderden mensen met bordjes om hun geliefden of gasten op te wachten. We werden echter niet tegengehouden en konden zo dus bijna helemaal doorlopen naar de beveiligingscontrole. Hier hebben we uiteindelijk bijna een uur gewacht, terwijl we probeerden op subtiele wijze erachter te komen waar Juul was. Zijn locatie op Find My iPhone, die ik al een paar jaar kan volgen, bleef namelijk maar stilstaan.

Wat bleek, is dat de batterij van zijn telefoon leeg was, waardoor hij te weinig tijd zou hebben om zijn eSIM te activeren, een Grab te boeken naar het hostel, zijn weg hiernaartoe te vinden en ons te contacten. Met de kennis dat wij op het vliegveld stonden, was dit natuurlijk allemaal onnodig, maar we wilden ons plot niet zomaar weggeven, dus lieten we hem maar even zwemmen en zijn telefoon opladen.

De echte stress begon, toen wij hem na een ruim uur nog steeds niet hadden zien langslopen, maar zijn locatie opeens verschoof richting de taxiplek. Hadden we hem gemist? Konden we echt zo stom zijn, om een kort moment niet op te letten. Julius belde met Laurens, die al snel een stressvolle blik in zijn ogen kreeg. “Dus je hebt nu een Grab? Wacht! We zijn op het vliegveld en wilden je verrassen!” Zei Lau met enige urgentie, terwijl wij onze sprint richting Julius zijn locatie hadden ingezet. Met zes blikken Bintang, een fles vodka en een flesje Smirnoff Ice in de tas, was het nog een best zware sprint. Deze drankjes hadden we natuurlijk gekocht als warm welkom voor Juul. Ondanks de stress van het bijna mislopen van elkaar, werden de drankjes gewaardeerd en hadden we een leuke taxirit terug naar Canggu.

Eenmaal hier wilden we toch nog even uitgaan, zodat Julius zijn jetlag met gemak kon verslaan. We gingen naar het strand, waar een drum ‘n bass feest gaande was en zwierven wat rond door Canggu. Het was geen bijzondere avond, behalve natuurlijk het feit dat Juul in Bali was aangekomen! Iets waar ik enorm naar uit had gekeken. Voor Juul was het wel de eerste keer bij een Grab chauffeur achterop de scooter, wat op zichzelf al grappig genoeg was. We kwamen redelijk laat terug en gingen snel slapen, om de volgende dag richting Nusa Lembongan af te reizen!