Koh Phangan - De Full Moon Party

Na vier dagen in Haad Yuan, een baai die voelde als een afgelegen eiland, namen Heini en ik de dag voor oudjaarsavond de boot naar Haad Rin, zo’n tien minuten verderop. Ik zou toch zweren dat het verder moest zijn, na de ervaring die we in Haad Yuan hadden. Haad Rin was druk, vies en een slapende reus, die twee dagen later zou ontwaken tijdens de Full Moon Party.

Na nog één potje Kwix bij Heini’s hostel namen wij hier voorlopig afscheid. Ik sliep namelijk zo’n acht kilometer verderop in Kiko’s Hostel, waar ik met pijn en moeite een bed had kunnen scoren. Dit verder zeer doorsnee hostelbed was vanwege oud en nieuw ook zeker niet goedkoop. Voor vijftig euro per nacht was ik dit weekend een van de gelukkigen die zijn nieuwjaarsnacht op Koh Phangan kon vieren. Het eiland was vol en dus werden er op het grootste feest van het jaar zo’n dertigduizend toeristen verwacht.

In mijn hostel raakte ik aan de praat met een meisje uit Sydney, Sophia. Je kon duidelijk horen dat ze uit Sydney kwam, door het subtiele Australische accent waarmee ze sprak. Zo subtiel dat ze later zei dat ik een zwaarder Australisch accent had. Ik had tenslotte vijf maanden in Queensland gewoond en gewerkt. We gingen samen naar de Amsterdam Bar, een locatie die vrijwel iedere toerist voorafgaand aan een bezoek aan Koh Phangan in zijn of haar Google Maps heeft opgeslagen. De bar zelf was oke, maar het was er druk en de entreeprijs van driehonderd baht is van de zotte. We dronken twee drankjes, praatten wat en besloten terug te lopen. Ik moest tenslotte mijn was ophalen, die ik na een ruime week eindelijk weer eens had gedaan. Op oudjaarsavond moest ik er natuurlijk flitsend uitzien.

Op oudjaarsdag was het los van het feest dat het sowieso al zou zijn, ook tijd voor een volgende, zeer welkome, reünie. Niet alleen kwam Miro samen met Just, die er de afgelopen maand even tussenuit was geknepen om zijn familie te zien, naar het eiland, ook had Miro zijn ouders en zus meegenomen. Hoewel ik Rob in September nog zag, toen hij met Miro en Just een bezoek bracht aan Paronella Park, had ik Ineke en Nina al ruim een jaar niet gezien. De lijst van mensen die ik de afgelopen veertien maanden in het buitenland heb mogen ontmoeten, wordt hiermee langer en langer. Het is altijd fijn om bekenden te zien. Zo voelt de wereld een stuk kleiner en voelt thuis een stuk dichterbij.

Onze eerste actie als nieuw herrenigd droomteam was het verslinden van een overheerlijke pita kipgyros en een hierbij horend Leo biertje. Op onze scooters reden we vervolgens door naar een uitzichtpunt, waar de borrel voortduurde. Voor de combinatie alcohol en scooters uit de hand liep, besloten we onze gehuurde tweewielers neer te zetten bij het resort van de familie. Zoals dat mag op oudjaarsavond, was dit waarschijnlijk de laatste verstandige keuze van de dag. Na een korte duik in het zwembad en een diner bij een hamburgertent (Vintage Burgers), waar we onze namen met permanent marker vereeuwigden op de muur, was het tijd om ons fysiek en mentaal voor te bereiden op het feest dat zou losbarsten.

Om acht uur namen we de taxi naar Haad Rin, haalden Miro, Just en ik nog een halve liter Leo en struinden we eerst wat over het marktje voor we onze entree voor het feest betaalden en het strand op liepen. Hier stonden meerdere installaties klaar die duidelijk de fik in zouden gaan om twaalf uur. “Happy New Year”, “2026” en “Happy 2026” herhaalde zich meerdere keren. Toch hadden we er allemaal nog niet echt een nieuwjaarsgevoel bij. De volgende uren waren gevuld met het halen van buckets gin & tonic, vodka cola en vodka redbull. Je kunt je wel voorstellen dat toen de klok inmiddels richting twaalf uur ging, dat ik niet geheel recht op mijn benen liep. Na de familie eerder te waren kwijtgeraakt, kwamen we kort voor twaalf uur weer bij elkaar en ook Heini verscheen opeens. Net als vorig jaar in Melbourne, lukte het ons om een interessante locatie uit te kiezen voor het aftelmoment, dat ook als een flits voorbij ging. Niet op het strand maar achterin een kroeg nabij de toiletten, zonder champagne maar met een andere - voor mij - onbekende vloeibare substantie, luiden we het nieuwe jaar in. Wat maakt het allemaal ook uit eigenlijk. De tijd gaat toch wel voorbij. Wat belangrijk was, waren de mensen met wie ik was. Het was namelijk allemaal een stuk minder fijn geweest zonder hen. Ook de aanwezigheid van Heini was prettig, aangezien ik daarmee direct mijn eerste zoen van 2026 kon afschrijven.

De rest van de avond ging als een vlaag voorbij en ik heb besloten geen poging te doen, de gaten in mijn geheugen met leugens of een zwakke gok in te vullen. Wat ik wel nog weet is dat, toen Just en ik uiteindelijk met z’n tweeën besloten af te taaien, een gevaarlijke dodemansrit op een scooter volgde. Natuurlijk reden we niet zelf, maar onze chauffeur bedacht dat het een goed moment was voor Mario Kart in het echt. Uiteindelijk, na een belangrijke stop bij 7/11, lagen we rond een uur of zeven veilig in bed.

Nieuwjaarsdag is altijd de kortste dag van het jaar, maar dit jaar besloten we ruim de helft ervan schriftelijk af te doen. Om half drie ‘s middags waren we eindelijk klaar om ons te melden voor het ontbijt, bij een prachtig zaakje in de buurt van het resort. Het eten was hier eigenlijk te lekker voor mijn fysieke staat, maar het hielp me zeker de dag door. Nadat ik me eventjes had omgekleed bij mijn eigen hostel, waar ik namelijk niet had geslapen, spendeerden we de rest van de dag aan het zwembad. Zoals ik zei, één januari werken we het liefst schriftelijk af.

Op twee januari hadden we een voller programma. Het was tevens de laatste dag met Miro, Just en de familie. We besloten met onze scooters het eiland te verkennen en reden langs twee strandjes, waar we zwommen, balletje gooiden en uitrustten. Dit was erg gezellig. Uiteindelijk lieten de jongens en ikzelf ons overhalen om toch mee te gaan naar de Jungle Party. Sophia, de meid uit Sydney uit mijn hostel, was inmiddels ook met haar vriendinnen, waarvan Miro en Just er een bleken te kennen uit Sri Lanka. Wat een kleine wereld. Zoals de regel vertelt, zijn spontane avondjes uit de leukste. Zo ook deze. De meiden waren stuk voor stuk leuker dan alle Australische meiden die ik in een jaar in Australië had ontmoet en de avond was relaxed en gezellig. Na het feest sloten we bij mijn hostel, waar ik inmiddels al was uitgecheckt, af met een maaltijd van 7/11. Twee baopaos en een grote fles water. Miro, Just en ik namen nauwelijks afscheid, want één ding is zeker. Het kan nooit lang duren voor we elkaar weer zien. Maar ook deze neemt niemand ons meer af.

De volgende ochtend, brak als een tak, zat ik in een existentiële crisis, toen ik opnieuw moest uitchecken bij mijn hostel. Ik voelde dat ik weg moest van Koh Phangan. Na een week op het eiland, was het op. Ik was op. Duidelijk was dat ik, na alle drukte van de afgelopen decembermaand eventjes alleen moest zijn. Toch is op dit soort momenten alleen zijn het moeilijkste wat er is.