Koh Samui - Prijzig comfortabel

Als je het mij vraagt is het bepalen van de juiste richting van een reis het moeilijkste wat er is. Zeker wanneer je, zoals ik vrijwel altijd, zonder plan op reis bent, kan het maken van een simpele keuze zoals ‘noord’ of ‘zuid’ aanvoelen als een zware last. Regelmatig is het maken van een keuze, ongeacht de uitkomst, de oplossing voor negentig procent van de stress van het reizen.

Omdat ik tegen het einde van mijn verblijf op Koh Phangan voelde dat ik in ieder geval dit eiland wilde verlaten, was deze keuze makkelijk gemaakt. Ik nam de ferry naar Koh Samui, het derde en laatste grote eiland in de Golf van Thailand, dat ik nog niet had bezocht. Omdat ik de laatste weken aansluitend met mijn Miro en Sky, mijn moeder en Maurice, Heini en Just, Miro en zijn familie was geweest, was het tijd om even een paar dagen voor mezelf te nemen. Ik boekte het Beachfront Hostel in Chaweng, een van Samui’s grotere plaatsen en huurde een motor om het eiland te verkennen.

Het hostel was niets bijzonders en deed zich op Hostelworld - of Agoda wat ik tegenwoordig veel gebruik - beter voor dan het was. De badkamers waren in aanbouw en de kamers prima maar zeker niet geweldig voor het prijskaartje van rond de dertig euro per nacht. Hoewel ik zo nog wel zal uitwijden over de kosten van een verblijf op Samui, had ik ook nog temaken met de naweeën van de kerst- en nieuwjaarsperiode, waarin prijzen sowieso hoger liggen dan gemiddeld.

De locatie van het hostel was dan wel weer goed. Het lag pal aan het strand, hoewel ik hier uitiendelijk nauwelijks gebruik van heb gemaakt. Aan de stadskant van het hostel lag de voornaamste straat van Chaweng en een enorm winkelcentrum. Hierin vond ik al snel winkels als H&M, Uniqlo en zelfs een bioscoop. De winkelstraat was erg toeristisch en gevoelsmatig was de voertaal ook hier Hebreeuws, Russisch en Engels. Al snel merkte ik dat Samui vooral families aantrok, of groepen vrienden met een budget dat hoger lag dan dat van mij. Het gevolg hiervan was dat ik twee dagen met niemand sprak, maar misschien was dat ook wel even het punt. Ik had wat tijd nodig om met mezelf te zijn.

Wat ik wel deed was het rijden van een rondje met mijn motor, een gloednieuwe Honda Click. Allereerst reed ik naar Lamai, een soortgelijk dorpje met net zo’n toeristische uitstraling. Ik dronk een kop koffie, liep wat door de straten en raakt mijn motor al bijna kwijt. Met de vriendelijke barista van het koffiezaakje waar ik mijn vorige verhaal schreef, zocht ik naar mijn motor om mezelf na vijf minuten zoeken te herinneren dat ik deze gewoon elders aan de straat had geparkeerd.

Ik reed door naar een uitzichtpunt waar ik driehonderd baht betaalde om naar een apart gepositioneerde rots te kijken. Het was een mooi uitzichtpunt, maar de prijs was ook dit weer een beetje excessief voor een backpacker. Het kon echter nog erger. Wanneer ik negenhonderd baht zou betalen, mocht ik ook op de foto met een olifant, die ik tussen de hekken door, gewoon kon zien. Nee bedankt.

Ik reed in een iets sneller tempo door naar de Na Mueang Waterfall 1, een van de twee bekendste watervallen op het eiland. Behalve voor het parkeren van mijn motor hoefde ik dit keer niet te betalen, maar de waterval was zo druk, dat ik na het nemen van een kort filmpje direct weer vertrok. Australië heeft mij echt verwend als het op watervallen aankomt. De mooiste plekken heb je hier volledig voor jezelf en betalen doe je nooit, behalve natuurlijk voor de benzine die je kwijt bent om op deze vaak afgelegen plekken te komen.

De rest van mijn rondje bracht mij via Nathon, een leuk havenstadje, terug naar Chaweng. Deze avond deed ik niet veel meer dan een hapje op de markt en een avondwandeling door de drukke uitgaansstraat. Op mijn eerste avond had ik namelijk al een massage genomen bij een van de betere massagesalons in het dorpje. De volgende ochtend checkte ik uit en vertrok ik via alweer een logistieke operatie van jewelste richting het noorden van het eiland waar ik wederom met Heini had afgesproken om nog twee nachten op het eiland door te brengen, in afwachting van mijn besluit op het gebied van de verdere richting van mijn reis. Zuid richting Maleisië, of noord via Chiang Mai richting Laos.

Ons hotel lag pal aan het vliegveld en hoewel iedereen in Hoofddorp, Amstelveen of sommige delen van Amsterdam dit als een grote nachtmerrie zouden ervaren, vond ik het best gaaf. Ieder half uur landde of steeg er een vliegtuig op. Wij zaten op de eerste rij om dit te bekijken. De kamer was comfortabel en lager geprijsd dan wat ik de afgelopen week voor een hostel had betaald, dus we waren tevreden. Heini wilde graag naar het Capibara Café, een paar minuten verderop. Hoewel er over de ethiek van deze plek voldoende af te vragen valt, een ook hier wederom over de prijs - ongeveer tien euro per persoon voor een half uur, exclusief koffie - te twisten valt, was het wel leuk. Je kon capybaras, stokstaartjes en eenden voeren, aaien en uberhaupt zien, terwijl je genoot van een verplicht extra aan te schaffen drankje. Een mooi moment voor een foto- en videoshoot.

Die avond besloten we gebruik te maken van de gemakken van het eiland. We gingen naar het winkelcentrum, aten op de avondmarkt, dronken een cocktail en kochten kaartjes voor Avatar 3 in de bioscoop. Hoewel de bioscoop zeker niet de duurste activiteit was, tikte alles bij elkaar wel lekker aan. Aan het einde van de avond lag mijn dagbudget toch weer boven de honderd euro. De komende weken moet dit met vrijwel de helft omlaag, om deze reis vol te houden tot en met mei, wat ik voor ogen heb.

Op onze laatste dag in Koh Samui, waren Heini en ik lui en reden we na een late brunch - waarbij Heini bijna over haar nek ging doordat er lever in haar soep zat - naar de voornaamste tempel van Koh Samui. Het gaf een mooi uitzicht. Hierna reden we op de motor door naar Lamai, waar we borrelden tot het opeens zes uur was. We besloten rustig aan terug te rijden naar het hotel en de avond en dus ons verblijf op Samui af te sluiten met een bezoek aan de Fisherman’s Village Night Market. Hoewel ik een lokale aangelegenheid verwachtte, vonden we hier juist de mooiste restaurants van het eiland, een Ierse pub waar we bijna twintig euro neerlegde voor twee pinten Guinness en een kleine markt vol meuk. We sloten de avond af door ons aan te sluiten bij een groep Duitsers die drie tafels vol hadden staan met lege bierflesjes. Toen het - na een bucket en een paar biertjes - opeens ging regenen, liepen Heini en ik naar McDonnald’s voor onze favoriete Spicy McChicken ™ en bestelden we een taxi naar het hotel. De volgende ochtend, na alweer een door mij in perfectie uitgevoerde logistieke operatie, vertrokken we naar onze volgende bestemming.