Kuranda Railway, Skyrail en Cairns Aquarium

Na alweer een werkweek in het drukke hoogseizoen van Paronella Park was het tijd voor een trip die al sinds mijn eerste aankomst in Cairns, inmiddels twee maanden hiervoor, hoog op de bucketlist stond. De Kuranda Scenic Railway, een tyspisch ‘railaway’ avontuur van Cairns naar het toeristische bergdorpje Kuranda, en de hierbij horende Skytrain, die ondanks de naam doet vermoeden, geen trein is. De reden dat ik deze trip niet toen al met Daire maakte, was voornamelijk omdat een dagtrip nogal duur is. Zo’n tweehonderd dollar voor zowel de trein als kabelbaan die deze ervaring vormen. Wellicht herinner je je ook nog dat ik aan het einde van mijn oostkust trip niet zwom in het geld.

Een van de voordelen van werken in de toeristische sector in Queensland is het feit dat je voor dit soort avonturen een formulier kunt invullen, een ‘famil’, en hiermee niet alleen een flinke korting krijgt op activiteiten, maar vaak zelfs een mail terug krijgt met het nieuws dat je ‘FOC’ (‘Free of Charge’) mee mag. Dit met de gedachte dat de toeristische sector elkaar ondersteund en elkaars activiteiten aanraadt. Een fijne toevoeging aan het werk dat ik hier doe en voor Sara en mijzelf genoeg reden om in ons gezamelijk geclaimde weekend dus af te reizen naar Cairns voor een aantal van deze activiteiten.

Tegen mijn zin in, reden we met onze beide auto’s richting Gordonville, zo’n twintig minuten onder Cairns, waar ik mijn auto neer zou zetten voor ons verblijf in de stad. Deze in mijn ogen omslachtige constructie kwam vooral tot stand omdat Sara na onze twee nachten samen nóg een famil had uitgeschreven, om met vrienden die ze elders had ontmoet, naar Green Island te gaan. In haar Toyota Hiace busje reden we door om eerst een bezoek te brengen aan het Cairns Aquarium. Hoewel ik meestal geen fan ben van aquariums en ik een vrij smerige gedachte heb, als ik denk aan Nederlandse aquariums zoals Sealife in Scheveningen en het Dolfinarium in Harderwijk, werd ik aangenaam verrast. Hoewel ik natuurlijk nog altijd liever ga duiken, had het aquarium in Cairns iets, wat lastig gaat tijdens het duiken; commentaar van een vermakelijke gids, terwijl je naar de vissen in het aquarium kijkt. De opzet van het aquarium was zodanig dat, terwijl je zelf in één richting je rondje door het gebouw loopt, ieder half uur een nieuwe show van twintig minuten aanving, waarbij een nieuwe vissentank werd besproken. De focus van het Cairns Aquarium lag voornamelijk bij de conservatie van de biodiversiteit van de Queenslandse onderwaterwereld. Hoewel de nadruk natuurlijk lag op het groot barrièrerif was het eerste gedeelte van de wandeling bijvoorbeeld gefocust op de zoetwatervissen die in de verschillende beekjes en rivieren leven, waarbij ik zelfs de zwarte brasem en junglebaars wist te herkennen zoals we die in Paronella Park ook hebben. Toch was het vooral het haaien- en roggenbasin dat indruk maakte met een grote tunnel om doorheen te lopen, foto’s te maken en alle onderwaterwezens goed te bekijken.

Omdat Sara een afspraak had om twee piercings te laten zetten, liepen we om twee uur, na een goed bezoek aan het aquarium, terug naar de auto om het centrum in te rijden. Het zetten van Sara’s piercings ging vrij snel en werd gedaan door een zeer enthousiaste vrouw. Sara was er blij mee en ze zag er goed uit met twee nieuwe gaten in haar neus en oor. We liepen met hoge nood richting Hemingway Brewery voor een late lunch. Omdat we beiden niet meer hoefden te rijden, dronken ik een proeverij van vijf verschillende bieren en nam Sara een ‘schooner’ Ginger Beer. Als lunch deelden we een Pizza met groene curry. Ja je leest het goed, een Pizza met Thaise groene curry. Je zou het niet verwachten, maar het was fantastisch. De pizza was pittig, knapperig en de garnalen maakte het af voor een perfecte bite. Na de lunch belde Sara haar ouders, terwijl ik mijn moeder ook even een belletje gaf. Via de telefoon zwaaien naar Stijn, mijn neefje, die een week later één zou worden.

Om ons weekend samen goed te vieren, en omdat ik aan alle activiteiten toch niets kwijt was, had ik voor Sara en mijzelf een privékamer geboekt in het Little Drifter hostel. Hier kwamen we even tot rust met een middagdutje, voor we ons op zouden maken voor ons avondprogramma. Eenmaal wakker van onze siësta in een iets te comfortabel bed, was het al weer bijna tijd voor de avondmaaltijd. Sara maakte zich op, terwijl ik in een derde van de tijd een douche nam, en ook mezelf klaarmaakte om de deur weer uit te gaan. We aten bij een grieks restaurant, waar ik al een tijdje naartoe wilde gaan. Ik bestelde een mixed grill, terwijl Sara ging voor een langgegaard stuk lamsvlees. Natuurlijk deelden we alles. Mijn mixed grill was alles wat je niet van Snackbar Ramsis aan de Haagse Grote Markt zou verwachten, fris, goed gebalanceerd, niet achterlijk veel, maar erg smaakvol. Ook het lamsvlees was lekker en we hadden een gezellige avond. Na het eten dronken we nog een vluchtig drankje, voor we terug richting ons enorme bed gingen. ‘S-ochtends moesten we namelijk vroeg klaar staan om vanaf Freshwater, een buurdorpje van Cairns, de trein richting Kuranda te nemen.

Na een take-away iced latte onderweg naar het treinstation, die ik al op had voor we überhaupt bij de trein aankwamen, claimden we onze tickets bij het loket naast het perron. Hier wachtten we in afwachting van de trein, die een half uur eerder vanuit de stad was vertrokken. De route vanaf Freshwater Station was ongeveer anderhalf uur richting Kuranda, het toeristische bergdorpje, waar ik al eens eerder was geweest toen ik een bezoek bracht aan de vlindertuin-, dierentuin- en vogeltuincombinatie. Het is echter de reis die telt, en niet de bestemming, zo geldt ook hier. De treinrit was leuk, maar had opvallend veel stukken waarbij ze in ware Australische stijl, aan de weg aan het werken waren. Leuk die zwaaiende (spoor)wegwerkers, maar niet geheel wat ik had bedacht bij een ‘scenic railway’. Toch werd het al snel een stuk mooier, toen we de bergen echt inreden. De brug die je op alle flyers en advertenties ziet, is echt de moeite waard en doet denken aan de Harry Potter brug uit de eerste film. Ook passeerden we tijdens onze treinrit een aantal watervallen en was de rit voorzien van interessant commentaar door de intercom. Het mooiste gedeelte van de rit was naast de brug, de laatste sectie van de reis, nabij Barron Falls. Hier stopte de trein voor een minuut of tien, terwijl we de kans kregen foto’s te nemen van de trein en haar omgeving. Die foto’s waren, hoewel ik hier zelf ook zeker aan meedeed, direct het probleem van de reis. Iedere keer wanneer er een nieuw hoogtepunt werd omgeroepen, rende de volledige coupé direct naar het raam om, met gevaar voor eigen leven, foto’s te nemen van wat men zag. De beste plek van de trein, tussen de verschillende coupé’s in, was dan weer verboden terrein, maar toch kon ik het niet laten, om hier af en toe eventjes een kijkje te nemen. Een ander hoogtepunt waw gek genoeg het stationnetje van Kuranda zelf, wat erg sfeervol was en een geweldige optie gaf tot foto’s in de trein en op de trappen. Hier maakten de twee aspirant influencers, Sara en ik, dan ook uitvoerig gebruik van.

In Kuranda wilde Sara twee dingen doen, naar de vlindertuin, aangezien ze die de vorige keer had gemist. Zoals eerder verteld, hebben wij elkaar die dag, tevens in Kuranda, ontmoet. Ik was wel naar de vlindertuin geweest, maar ook mijn ervaring was niet fantastisch aangezien het weer dit ook niet was en het gros van deze vlinders beter functioneren in een warmer klimaat. We besloten hier nogmaals heen te gaan. Omdat Sara, de ‘familkoningin’, ook hiervoor nog een famil had geregeld, mocht zij gratis naar binnen, terwijl ik, welliswaar met een locals korting, alsnog moest betalen. Het geld was het echter meer dan waard, aangezien we een erg leuke tour kregen, waarin we daadwerkelijk veel leerden over de vlinders in de regio. Erg handig voor mijn eigen tours door Paronella Park, aangezien ook hier vaak vlinders aanwezig zijn. Zo vinden we regelmatig felblauwe Ullysses vlinders die, zo leerde ik in de vlindertuin, sinds een storm in 2015 niet meer voortplanten in gevangenschap, maar het nog altijd erg goed doen in het wild. Ook leerden we bijvoorbeeld dat wanneer twee vlinders elkaar achtervolgen, dit vaak mannetjes zijn die elkaars territorium bevechten, en wanneer twee vlinders onder elkaar vliegen dit een paringsdans is tussen het mannetje onderop en het vrouwtje bovenop. Het mannetje laat hierbij zijn vleugelpatroon zien om aan te tonen dat hij een waardig partner is.

Voor we naar de vlindertuin liepen gingen Sara en ik verstandigerwijs lunchen bij een Vietnamees Pho restaurant. Vlakbij dit restaurant, zat echter wel een ‘op-shop’, kort voor ‘oppertunity shop’ oftewel een tweedehandswinkel. Ik had het vooral warm, dus wachtte buiten terwijl Sara één of twee dingetjes kocht, waarvan ik het bestaan inmiddels alweer vergeten ben.

Na onze lunch, de vlindertuin en het kopen van een aantal souvenirs liepen Sara en ik door naar de Skyrail, de kabelbaan, voor onze terugreis naar Cairns. In tegenstelling tot de drukke trein naar boven, kregen we voor deze terugrit een privé gondel aangewezen, wat wel zo prettig was. Het uitzicht van bovenaf was magisch en absoluut beter dan de trein naar boven. De Skyrail stopte twee keer, waar we een korte wandeling konden doen en een mooi uitzicht hadden. Het eerste uitzicht was het beste, met een prachtig panorama over Barron Falls, de waterval, die we eerder die ochtend vanaf de andere kant zagen. De totale ervaring duurde iets meer dan een uurtje omdat wij het redelijk snel deden. Waar de Kuranda Railway vertrok vanuit Freshwater, waar Sara’s busje stond, kwam de Skyrail aan in Smithfield, een kwartier rijden verderop. Hierdoor werden we dus geforceerd om een taxi te boeken terug naar Sara's busje. We sliepen nog een nacht in Cairns voor ik weer terug moest naar Paronella Park voor alweer een gewone werkweek.