Magnetic Island: Mijn immuunsysteem implodeert

Nadat ik Daire weer had geappt, reden wij de ochtend na de Clipper, samen richting Townsville. Ik voelde me niet fantastisch, dus vroeg ik Daire om te rijden. In Townsville zouden we de ferry nemen naar Magnetic Island, waar we zouden afspreken met de Schotten.

Drie uur later, kwamen we aan in Townsville. Het voelde een beetje als een spookstad aan en ik kreeg er geen goed gevoel bij. Ik had al eerder gehoord dat er in Townsville veel auto inbraken waren en dat het hierom niet de beste stad van Australië was. Magnetic Island was daarentegen een hoogtepunt voor veel reizigers, dus moesten ook wij eraan geloven. Ik had echter toch nog geen baan, en besloot hierom mijn reis toch voort te zetten richting Cairns. Het voelde logisch om deze oostkust trip daadwerkelijk af te maken.

Het inchecken voor de boot ging soepel en voor een tientje per nacht, kon ik ook mijn auto beveiligd parkeren. Op het eiland zelf zouden bussen rijden, die ons voor een dollar per dag het hele eiland over konden vervoeren. In Townsville was het alweer een stukje tropischer dan we hiervoor gewend waren. Het zonnetje scheen en het eiland zag er in de verte al prachtig uit, in tegenstelling tot de haven waaruit wij vertrokken. We gingen de goede kant op.

De boottocht naar het eiland duurde een kleine dertig minuten, maar was behoorlijk hobbelig. Omdat we tevens van het mooie uitzicht wilden genieten, werden we getrakteerd op natte shirts door het opspattende zoute water. Mijn gezicht voelde alsof ik een zoute korst weg kon krabben, maar het eiland maakte alles goed.

We kwamen aan in Nelly Bay en namen direct de bus richting het noordoosten van het eiland. We hadden onszelf ingeboekt in het luxere Bounce hostel. Ik voelde me namelijk allesbehalve fantastisch. Mijn immuunsysteem gaf het stuk voor stuk op. Nadat we waren ingecheckt in een mooie kamer, kwamen we erachter dat er een bed te weinig vrij was. Terwijl Daire dit probleem tackelde, sprak ik met een vrouw van in de dertig die zeer opzichtig met mij aan het flirten was. We werden verplaatst naar een andere kamer dus deze flirt was kortstondig, later, in Cairns, zou ik haar nog eens tegenkomen om minstens zo kortstondig, maar gepast gevolg te geven aan dit verhaal.

Omdat ik me niet goed voelde, besloot ik tenminste voor een avond niet te drinken. Dat betekent in de praktijk één biertje om het te proberen, waarna ik er al snel achterkwam dat dit een slecht idee was. Daire kocht, omdat ik er alweer voor had gekozen hem mee te nemen in mijn auto, een Pizza voor mij, terwijl we met de Schotten hadden afgesproken. Dit was ongeveer hoe de verstandhouding tussen mij en Daire werkte. Geen ‘wie betaalt wat’ of andere ingewikkelde constructie. Het was gezellig dus hij mocht mee. Af en toe betaalde hij de benzine of iets anders voor mij, waardoor ik het wel prima vond.

Nadat ik die avond vroeg naar bed ging, was het de volgende dag tijd voor een gevuld programma. Het eiland had namelijk een aantal mooie bezienswaardigheden. We begonnen de dag met een wandeling over de ‘Forts Walking Track’, een toepasselijke naam voor een wandeling langs verschillende forten, zoals gebruikt in de tweede wereldoorlog. Voor ik naar Australië kwam, had ik geen idee dat het land zo veel betrokkenheid had tijdens de oorlog, maar vooral hier in het noorden van het land, zie ik dit steeds meer voorbij komen.

Ik voelde me iets beter, en ging dus direct weer hard van stapel. De wandeling was mooi, maar ik had mezelf beter nog even rustig kunnen gedragen. Tijdens de wandeling zagen we behalve een goede hoeveelheid forten, ook een zestal koala’s. Sommige waren lastig te spotten, maar anderen waren dichterbij dan je ze in de dierentuin zou zien. Ook zagen we een prachtige boomslang, zoals ik al tijdens de Whitsundays had beschreven. Nadat hij over het pad naar een gomboom gleed, klom deze slang zo de boom in. Een prachtig gezicht.

Na de wandeling, miste we helaas net de bus, waardoor we ruim drie kwartier moesten wachten op de volgende. De zon scheen en het was warm. Al snel voelde ik me weer minder. Zoals gezegd had ik beter rustig aan kunnen doen, maar ik was hier nu eenmaal en kon de bezienswaardigheden niet aan mij voorbij laten gaan. We gingen verder richting Arcadia, waar de rock Walibi’s verbleven. Hiervoor probeerde ik mezelf van wat energie te voorzien door middel van een goede portie Fish and Chips. Het hielp tijdelijk, en ik at het met plezier. Ik genoot van het kippenzout dat ze hier maar al te graag op de friet gooien. Een uitvinding die ze wat mij betreft ook naar Europa mogen brengen.

De Walibi’s waren fantastisch en erg schattig. Sommigen waren zelfs zo tam dat ze aan je hand roken. Ik, zo brutaal als ik ben, besloot dat ik er eentje wilde aaien en jahoor, ook dat vond deze specifieke Walibi geen probleem. Na ons bezoek aan de Walibi’s, liepen we door langs het strand naar Alma Bay om even uit te rusten. We zaten hier terwijl we op de bus wachten. In de bus zaten ook Sam en Harrison, die beide op de Clipper zaten. De twee Amerikanen gaven aan dat een groot deel van de Clipper in het Nomads hostel zat en vanavond mee zou doen met de bingo. Hoewel de Schotten van dit idee afzagen en terug gingen naar Townsville, hadden Daire en ik hier wel oren naar! Ondanks dat ik me niet zo goed voelde.

In de bus naar Nomads kwam ik ook twee Hagenezen tegen die met een Nieuw Zeelandse aan het reizen waren. Ik had het stel uit Den Haag al eerder gezien omdat ze in Airlie Beach met de andere boot, New Horizons, meegingen. Anne, had zelfs dezelfde ooievaars ketting als ik.

Bij Nomads was het tijd voor een reünie met veel van de mensen die ik al kende van de Clipper. Mia, Hannah, de Amerikaanse jongens en zelfs Ailsa, die inmiddels had besloten dat ze me niet meer aardig vond, waren allemaal aanwezig. Ook de Frans-Canadese meiden over wie ik de vorige keer schreef, waren aanwezig. Samen met de Hagenezen en hun Nieuw-Zeelandse vriendin, Molly, vormden we een groot bingoteam.

Helaas moesten zowel de Hagenezen, Molly, Daire en ik terug naar Bounce en ging de laatste bus onhandig genoeg tijdens de laatste ronde van de bingo. We konden de grote climax, waarin Sam blijkbaar de bingo won, dus niet meemaken. Gelukkig hielden we onze eigen afterparty bij Bounce, nadat we een zeer melige busrit achter de rug hadden. Molly, die allergisch was voor haar eigen haar en dus kaal was, was erg grappig en na een overmatige hoeveelheid ‘goon’, wijn uit doos, bleven wij met z’n tweeën over. De sterren stonden weer eens in een perfecte opstelling, zoals ze aan het einde van mijn oostkust trip wel vaker stonden.

De volgende ochtend was het tijd om snel het eiland te evacueren en in Townsville te hergroeperen met de Schotse jongens, die hier op een camping stonden.