Matching tattoos in Coron

Als dit niet het meest willekeurige verhaal van mijn reis gaat zijn, denk ik dat ik me zorgen moet gaan maken. De afgelopen twee dagen in Coron waren leuk en impulsief. Ze zaten vol slechte ideeën met een soms nog slechtere uitvoering. En dan ben ik pas een halve week onderweg.

Het begon met mijn vlucht vanuit Manila op donderdag. Ik was vergeten mijn telefoon op te laden, maar werd wonder boven wonder om zeven uur, uit mezelf wakker. Het waren de laatste restjes van mijn jetlag die mij op dat moment redden van een gemiste vlucht en nóg een extra dag in Manila.

Na een gesprek met een lokale politieagent en lokaal ontbijt bestaande uit het kleinst mogelijke blikje cola en een KitKat, bestelde ik een grab en vertrok ik naar het vliegveld. De chauffeur keek tijdens de rit een YouTube video met zijn oortjes in, dus het bleef lekker stil.

Op het vliegveld was ik vrij snel door de security heen en had ik uiteindelijk nog ruim twee uur voor mijn vlucht vertrok. Ik bestelde een portie saté met rijst en was ietwat verward waar ik moest zijn, omdat de binnenlandse vluchten niet allemaal even goed stonden aangegeven. Vanwege slecht weer rondom Coron, kwam een half uur voor het boarden moest beginnen, het bericht dat we vertraging hadden en het er geen direct uitzicht was op wanneer we konden vliegen. Gelukkig viel het mee en konden we uiteindelijk alsnog snel richting Coron. De vlucht was lekker soepel en duurde anderhalf uur.

Eenmaal op het vliegveld van Busuanga, waar we officieel op vlogen, waren we snel weg. Voor de uitgang stond een dubbele fuik bestaande uit eerst een balie waar iedereen langs moest lopen om 200 pesos belasting te betalen voor het behoud van de natuur en hierna een grote groep chauffeurs die men naar hun hostel of hotel zou brengen. Tegen mijn verwachting in stond ook mijn naam op de lijst voor Hop Hostel, waar ik de komende twee nachten zou verblijven.

Ik liep richting de bus met twee anderen. Meisjes die eruit zagen alsof ze ook uit Nederland zouden komen. Correct! Emmy en Simone waren allebei op hun eigen houtje onderweg naar Coron om vervolgens ook de vierdaagse boottrip naar El Nido te maken. We spraken erover dat ze allebei uit Limburg kwamen en hoe Emmy ooit in Indonesië werd gebeten door een hond en vervolgens geen tetanus prik is gaan halen, waarna de arts zei dat als ze binnen drie maanden ziek zou worden, zou komen te overlijden. ‘Zo’n typisch break free verhaal’. Break Free is zoals je misschien niet weet dat programma waarin Chris Segers het verhaal vertelt van reizende jongeren die overlijden tijdens hun trip. Goed. De toon was gezet en we kwamen aan in Coron.

Het hostel was een mooi en ruim hostel met goede faciliteiten. Er lag een mooi zwembad met helaas alleen te weinig schaduwplekken om te loungen, de kamers waren ruim en koel en waren zelfs gevuld met kingsize stapelbedden. Helaas had ik dit niet gezien tijdens het boeken en was ik veroordeeld tot een kleinere variant.

Na het uitpakken van mijn spullen had ik met Emmy en Simone afgesproken bij het zwembad. Het was tenslotte godsgruwelijk heet, vochtig en windstil. Omdat ik de eerste van ons was bij het zwembad, raakte ik in gesprek met een ander Nederlands meisje, Laure. Koetjes, kalfjes en formaliteiten later vertelde ze dat ze net was aangenomen bij de overheid als junior advocaat in de zaak van de toeslagenaffaire. Ze vertelde het verhaal over hoe ze de baan had gekregen door maar te blijven bellen naar een hoge pief van het ministerie en tijdens haar sollicitatie met het nodige geluk een casus wist op te lossen. Een leuk verhaal, waarbij haar enthousiasme eraf droop.

Inmiddels waren Emmy, Simone en een stel Canadese gasten ook in het zwembad aanbeland en hadden we nog ruim twee uur lang goede gesprekken over hoe een van de Canadezen in maart 2020 een week vast kwam te zitten op een Filipijns vliegveld door de Coronapandemie. We hadden ons allemaal ingeschreven voor het ‘Free Mini Diner’ dat het hostel organiseerde op het dakterras. Omdat een deel zich ging klaarmaken en omkleden stroomde het zwembad leeg. Emmy en ik bleven over en zeiden vrijwel direct wel zin te hebben in een drankje.

Op het dakterras raakte we verder in gesprek en genoten we van het prachtige uitzicht en de zonsondergang boven zee. We dronken verschillende cocktails omdat happy hour (wat meestal zo’n drie uur duurt) was begonnen en het sowieso niet al te duur was. Voor ongeveer drie euro per stuk kregen we twee Amaretto Sours, vier Tequila Sunrise en nog een andere cocktail die me wat minder bijstaat. We raakte onder andere aan de praat over haar werk in de verslavingszorg en het feit dat we beide een ouder zijn verloren. Het was erg gezellig, waardoor we bijna vergaten om ons gratis diner te claimen. Het eten bestond uit rijst met een zeer middelmatige groentecurry, waarbij ze vergeten waren de groente te koken. Hoewel het niet al te lekker was, diende het eten als een goede bodem voor de rest van de avond.

We waren sinds onze aankomst het hostel nog niet uitgeweest en hadden het idee dat het daar nu of nooit voor was. Na een potje bierpong waarin Emmy mij met de grond gelijk maakte, door in een recordtempo al mijn bekertjes weg te spelen, liepen we met z’n tweeën richting het dorpje. Coron bestond voornamelijk uit een lange straat met winkeltjes, tour operators, barretjes en tattooshops. Onderweg vertelde Emmy nog dat ze nooit een tattoo zou nemen - ‘that did not age well’ - en zei ik dat ik dit wel zou doen, maar alleen als het echt wat betekende.

We gingen zitten bij Island Ink Tattoo Studio, een bar met een naam die nu logisch klinkt in de context van dit verhaal, maar waarvan we toen nog niet wisten dat het vooral een tattoo studio was. De bar was gelegen op de tweede verdieping met uitzicht op de hoofdstraat. Emmy en ik hadden natuurlijk al wat op en begonnen steeds baldadiger elkaar op te stoken. We dronken een pitcher Ananas punch en hadden een gesprek met twee lokale tricycle chauffeurs toen Emmy opeens opstond en de tattooshop inliep. Omdat ze even wegbleef, liep ik na een tijdje achter haar aan. Ze keek naar een muur met ontwerpen, duidelijk gericht op reizigersvolk zoals wij. “Ik ga een tattoo voor je uitzoeken” zei ze, lachend maar serieus. Na een aangeschoten spelletje van “Mocht je willen” en “Ik betaal hem voor je” kwam ik uit op het statement dat ik hem zou nemen als zij dit ook deed. Iets waar ze wonderbaarlijk genoeg niet zo moeilijk om deed en ook de lokale tattoo artiesten gretig op hapte.

De volgende tien minuten - misschien was het een half uur - gingen als een sneltrein zo snel. Na het vaststellen van het ontwerp, een vrij generiek maar prima golfje met een palmboom en een zonnetje afgetopt met een hartje, mochten we allebei plaatsnemen op een van de twee banken. Emmy wilde geen permanente tattoo en besloot hem dus onder haar voet te nemen. Ik vond mijn enkel de beste plek en de tattoo artiest was het hiermee eens. Ontwerpje erop en gaan. Ik weet niet of het de alcohol was of dat men zich vaak een beetje aanstelt, maar het zetten van de tattoo deed totaal geen pijn. Het kietelde, maar meer ook niet. Emmy was als eerste klaar en inmiddels zaten wij in een bui van schaterlachen en zeggen wat voor sukkels wij waren, dat we deze keuze hadden gemaakt. Er was geen weg meer terug, dus we besloten er maar aan toe te geven. Deze is voor spontaniteit.

Omdat we inmiddels goed van de kaart waren - nogmaals, anders maak je geen dergelijke keuzes - was ik Emmy inmiddels ook kwijtgeraakt. Ik vroeg aan onze vrienden aan de bar waar ze heen was gegaan, waarna ze wezen naar de bar aan de overkant. Ik liep naar binnen en daar stond ze aan de bar klaar met twee drankjes. Skinny bitch. Niet helemaal mijn smaak, maar na al die zoete troep wel even lekker. We deden nog een klein dansje, tot we ons realiseerde dat het tijd was om de handdoek in de ring te gooien. We hadden verloren van de fles.

We namen een tuktuk naar het hostel en liepen direct naar het zwembad. Helaas was deze gesloten en kwam een aardige beveiliger ons vertellen dat we er niet in mochten, maar we wel nog bij het zwembad mochten zitten. Toch met onze voeten erin werd de verleiding mij te groot en dook ik - op een dronken manier onopvallend - in het water. De beste man kwam weer tevoorschijn en sprak ons berispend aan. Toen ik drie keer sorry zei en zei dat ik het warm had en graag wilde zwemmen was de beste man alweer ‘it’s okay sir, ofcourse dit’ beleefd zoals ik tot nu toe van alle Filipijnen gewend ben. De avond was mooi geweest en het was tijd om naar bed te gaan.

De volgende dag stonden was laat vroeg wakker en ging het ondanks de kater best redelijk. Na een eerste van drie warme douches en een koffietje in de lobby van het hostel appte ik Emmy of ze mee ging lunchen. Ik ging er vanuit dat ze eenzelfde kater had en we moesten tenslotte allebei nog inkopen doen voor onze driedaagse boottrips die hierop zouden volgen. Ook hadden we na ons tattoo debacle geen aftercare instructies gekregen, waardoor onze second skin er ook nu al aflag. Mijn boottrip had ik geboekt bij Buhay Isla omdat ik dit bedrijf als tip had gekregen van Anne, met wie ik in Nicaragua heb gereisd en Jynthe die ik met de jongens in Colombia had ontmoet. Deze trip was ook bijna tweehonderd euro goedkoper, dan de originele trip van Tao - met wie Emmy zou gaan reizen. Hiervoor betaal je bijna 600 euro, wat mij voor drie nachten toch net wat te veel was.

Omdat we onze eigen tattooshop niet meer helemaal vertrouwden, liepen we naar de eerste de beste andere shop die we konden vinden. Uiteindelijk vonden we er een waar we fantastisch werden geholpen om onze tattoo’s schoon te maken. Ze gaven ons een zalfje en wat extra second skin, waarop we wel een half uur moesten wachten zonder dat we doorhadden waarom. We haalden onze lunch bij Gavin’s Place, een sfeervol zaakje met prima reviews. De kip- en beefwraps waren prima, maar ook niet meer dan dat. We waren tenslotte ook brak, dus hielp dit niet met onze eetlust. Toen we klaar waren met onze lunch, ging ik alleen nog even pinnen en wilde ik nog kijken voor waterschoenen, maar ook bij mij sloeg de vermoeidheid toe. Ik vond het mooi geweest en besloot op bed even een filmpje te kijken en wat te schrijven.

Om 17:30 werd ik verwacht bij het kantoor van Buhay Isla Ecotours voor de briefing van mijn trip morgen. Ik had bij het hostel al een aantal mensen ontmoet die de trip ook zouden gaan volgen. Gabor en zijn zus Kyra kwamen uit Wassenaar en Simone, die ook in de bus naar het hostel zat, was er met Kyara. We kwamen er al snel achter dat het een Hollands feestje zou gaan worden op de boot. Zo ontmoette we bij het kantoortje ook Esmee en Sophie, die ik vaag herkende. Wat blijkt is dat ze beide in Bezuidenhout in Den Haag wonen en de afgelopen maanden regelmatig bij Bar Bea zijn geweest. Dat zal het dan wel zijn! Een ander Nederlands stel waren Rick en Marit uit Hardenberg. Rick is politieagent en Marit werkt in een AZC in het oosten van het land. Het laatste Nederlandse duo dat aanwezig was bij de briefing waren twee gasten uit Urk. Die herken je makkelijk door de oorbel geassocieerd met de visserij. Hun accent was grappig om in de Filipijnen te horen, het waren aardige gasten. De groep werd opgevuld met een aantal afwezigen, twee Britse stellen, drie Portugezen en een solo reiziger uit Australië. De briefing zelf stelde weinig voor, maar was een prima begin van de avond.

‘s-avonds deed ik samen met Gabor en Kyra nog wat laatste inkopen, waarna ik met Emmy had afgesproken om nog even lekker te eten. Ze had een restaurant uitgezocht met goede reviews, omdat het eten tot nu toe niet echt meevalt. Om er te komen, was het echter nog een hele tocht door allemaal donkere steegjes en grimmige buurtjes. Toen ik aankwam zat Emmy al klaar en was ik blij verrast met de keuze van het restaurant. Ik at Ceviche van witvis en tonijn en we deelden nog wat loempia’s. Happy hour - wat tot sluit duurde - begon en de cocktails waren van hoge kwaliteit. Iets wat me wel opviel was het feit dat ze nergens eiwit in de Amaretto Sour gooiden! Zonde.

Na het eten besloten we nog een keer terug te gaan naar de bar en tattooshop waar we een dag eerder waren geweest. Hoewel de cocktails lekker waren, hadden we allebei het idee dat er weinig in heeft gezeten, aangezien we er niets van voelden. Opzich geen ramp, maar we hadden wel zin in een drankje. Het is tenslotte de eerste week van onze reizen en we waren hier niet heen gekomen om ons in te houden. Nogmaals bestelden we een pitcher van diezelfde ananas punch als de dag ervoor en liepen we naar binnen bij de tattooshop, die we eigenlijk niet meer vertrouwde. We werden aardig begroet en besloten een drankje samen te doen met de jongens die ons voor het leven getekend hadden. Er kwamen best wat mooie verhalen naar boven en het was een gezellige avond. Na de tweede pitcher en een laatste biertje, was het tijd om door te gaan naar de volgende bar. Inmiddels voelden wel degelijk iets van de drank die we hadden genuttigd en liepen we naar binnen bij een club vol locals. Ik weet niet of het het slimste idee ooit was, maar grappig was het zeker. We liepen tegen onze barvrienden van gisteren aan en het was een vage bedoeling. Na niet al te lang, maar wel met nog een gin tonic in de hand, liepen we naar een tricycle toe om ons naar het hostel te brengen. De chauffeur reed echter verkeerd, toen we opeens de Mac passeerden. Aan onze grote vriend vroegen we of hij even wilde stoppen, zodat we wat eten konden halen. Het was inmiddels half 4 en wij hadden honger. Na veel te veel eten te hebben besteld, en met die gin tonics nog steeds in onze hand, zaten we na 3 happen vol en viel alle friet op de grond. Dit was ons teken om onze twintig kipstukken in te pakken en echt naar bed te gaan. Tot onze verbazing stond onze tuktuk chauffeur er nog steeds en bracht hij ons naar het hostel. Als bedankje mocht hij onze kip hebben. Eerlijk toch?

Oké dit verhaal is al lang genoeg! De volgende zal ook lang worden, maar laat even op zich wachten. De komende drie dagen heb ik weinig tot geen internet, vanwege de vierdaagse boottrip naar El Nido! Tot dan! 🚣‍♂️