Melken, melken, melken - week vier tot zes
Zoals je misschien merkt, neemt de frequentie van mijn updates hier af. Het leven op de boerderij is inmiddels normaal en het werken met de koeien is zo ongeveer routine. Waar je eerst nog kon zeggen, dat ik dit deed voor de ervaring, is de ervaring inmiddels mijn realiteit geworden. Het nieuwe normaal, zoals we allemaal nog kennen uit de coronaperiode in 2020 en 2021. Sinds in terug ben uit Eight Mile Creek waar ik - spoiler alert - de afgelopen dagen weer heen ben gereden, zijn er weer drie weken verstreken, waar ik jullie de hoogte en dieptepunten uit zal vertellen.
Toen ik terug kwam in Port Campbell, waren er twee mededelingen die mij ter oren kwamen. ‘Ricky is weg, hij gaat trouwen. Jim en Cam zijn nu de baas.’ Was de eerste. De bruiloft zou casual zijn, waardoor we hier ook niets over hadden gehoord. Maar goed, bij dezen mijn felicitaties. De tweede mededeling was dat we een nieuw kalf hadden, Trippa. Na het vertrek van Mocha naar de andere kalveren op de dairy, stond het veldje waar de kleine koe stond twee weken leeg. Cam was snel op zoek naar een nieuw hobbyproject en nam dus een nieuw kalf mee naar zijn huis.
Dat ook Samir eenzelfde project voor ogen had, was duidelijk. Dit keer betrof het echter geen kalf maar een kat. We hadden namelijk een muizenprobleem in de schuur, of om een realistischer beeld te schetsen, waren er muizen in de schuur. Ze deden niet veel, maar Samir, een echt kattenmens, vond het genoeg reden om een van de dairy katten mee te nemen naar onze schuur. Niet wetende van mijn allergie, was het al te laat. Toen ik ergens die week terugkwam van een tripje naar Timboon, lag ze daar, als een nieuw gekroonde koningin, op een van onze luie stoelen. Omdat ik ondanks mijn allergie stiekem toch een liefde heb voor de pluizenbolletjes die poezen zijn, zag ik het door de vingers. Na de honden, stieren en het kalf van Cam, hadden we nu nog een huisdier.
De dagen hierna werd ik opgeschrikt door een geel motor lampje op mijn dashboardkastje. Waar ik al meerdere horrorverhalen had gehoord over dure auto reparaties in Australië, zag ik mijn lekker opgebouwde drieduizend dollar al verdampen, waar ik bij stond. Samen met Niels, die in Nederland als automonteur werkte, keek ik meermaals naar de auto. Hij legde het een en ander uit en gaf aan dat hij niets kon vinden. Een geel lampje kon namelijk van alles zijn. Van kapotte cilinders, tot een simpel losgeschoten sensorkabeltje. Toen ik later die week naar Timboon Motors reed, gaf de enigszins twijfelende monteur aan dat hij alleen een oude melding kon vinden van een aantal jaar geleden. Loos alarm dus. Toch realiseerde ik me door dit voorval mijn grote afhankelijkheid van mijn auto. Het rode monster is immer mijn grootste en meest kostbare bezit. Het is zelfs mijn huis.
In het weekend nadat ik voor de eerste keer terug kwam vanuit Zuid-Australië reed ik een stuk de Great Ocean Road af richting het noorden van Otway National park, waar het grootste regenwoud van Victoria lag. Ik kon zelfs haast niet geloven dat Victoria een regenwoud zou hebben, maar was onder de indruk toen ik aankwam. Onder de indruk was ik ook van de prijs van de Otway Fly Treetop Walk, die mijn 27,50$ aftroggelden voor een simpele wandeling door het woud. Hoewel de paden mooi onderhouden waren en ook het ‘cannopy’ gedeelte van de wandeling prachtig was, waren de ontelbare varens, paddenstoelen en hoge bomen niet voldoende om die prijs te verantwoorden. Al met al had ik het naar mijn zin en kwam ik aardig tot rust in de wederom afwisselende natuur van Victoria. Toen ik vervolgens wilde gaan kamperen bij een waterval in de buurt, was de camping helaas vol, waarna ik toch maar terugreed naar de boerderij. Wellicht dat ik hier nog terugkom, wanneer ik mijn weg vervolg.
Waar ik eerder al een gitaar had gekocht om mijn muzikale droom levend te houden en ondertussen mijn studie te kunnen vervolgen, was het het volgende weekend tijd voor de volgende stap. Na een demo te hebben gemaakt met alleen mijn laptop en dus ook de zang te hebben opgenomen met diens microfoon, vond ik het mooi geweest. Ik had de technologie die ik tot mijn beschikking had, voldoende getest en vond dat ik om mijn master studie te kunnen verantwoorden ik een betere manier moest vinden om mijn (muzikale) ideeën op te nemen. Natuurlijk schrijf ik veel liedjes en kom ik tijdens het melken op de beste teksten, die ik dan stiekem probeer op te schrijven in mijn notities of op te nemen met de dictafoon van mijn telefoon, maar voor het echte werk, was het nodig om mijn setup iets uit te bereiden. Bij Dale Cleves Music in Warrnambool kocht ik op een middag een simpele maar voor mijn gevoel effectieve setup om in ieder geval demo’s te kunnen opnemen. Voor de nerds onder ons bestond deze uit een audio interface van Steinberg, een Røde M3 condensator microfoon en een microfoon standaard en twee - xlr en jack - kabels van de goedkoopste soort. In de dagen hierna vermaakte ik me in mijn vrije tijd met het maken van nieuwe demo’s van nummers waar ik vooral telefoon opnames van had.
Het laatste verhaaltje waar ik jullie vandaag mee wil vermaken is het feit dat de keuken op onze boerderij een aantal belangrijke upgrades heeft gekregen. De airfryer, die Samir via Facebook Marketplace op de kop had getikt, draait overuren. Friet, chicken tenders en andere lekkernijen zijn een fijne en makkelijk alternatief voor koken na een frustrerende werkdag. Aan de andere kant van het spectrum zijn we ook voor elkaar aan het koken geslagen, mede dankzij de onlangs afgestofte slowcooker, wist Niels al een aantal mooie gerechten voor ons te maken, waardoor de rest niet kon achterblijven. Op St. Patricks Day maakte hij een Ierse Guinness stoof en op de verjaardag van Niels maakte Alex voor ons allemaal een heerlijke Boeuf Bourguignon, zoals ze die uit Frankrijk gewend is. Samir en ik maakten tussen deze mooie gerechten door op onze beurt een heerlijke noodle met eend. Zo blijven we ondanks ons boerenwerk toch culinair op pijl. Na een middag werken thuiskomen met een heerlijk gerecht op tafel, maakt het over het algemeen vervelende en inmiddels ook zeker saaie werk, iets dragelijker.
Nog zeven weken te gaan…