Met Sara naar Malanda, Tinaroo en Archer Creek

In een van de eerste gesprekken die Sara en ik samen hadden, toen ik net aankwam bij Paronella Park, ging het al snel over onze liefdeslevens in Australië. Er was een groot contrast te ontdekken in het feit dat zij al vrij snel aangaf niet aan ‘casual’ te doen. Hoewel er natuurlijk niet direct iets aan de hand was, kwam ik wel net terug vanuit mijn soms ietwat wilde oostkust trip, waarbij ik een soort guerrilla vrijheidsstrijder was geworden. Hoewel ook ik weet dat dit niet het ultieme doel is, had ik de afgelopen maanden nogal wat om vanaf los te koppelen. In andere woorden, mocht het dus absoluut niet te serieus worden.

Sara was mijn buurvrouw op de camping in het park en dus zagen we elkaar zowel tijdens als na werk, op de camping of in het huis waar we regelmatig met de rest van de backpackers zaten. De eerste keer dat wij samen naar Innisfail reden voor boodschappen, was direct de keer dat ik mijn impulsen niet kon weerstaan en bij BCF een projector haalde, om zo films te kunnen kijken. De films projecteerden we op Sara’s witte busje, wat verrassend goed werkte. Op deze manier ontwikkelde onze vriendschap al snel in een soort grijs gebied.

Na een korte periode van onduidelijkheid besloten we al snel dat we allebei geen zin hadden in bullshit en gingen we het gesprek aan. Ze herhaalde nog maar eens dat ze niets vrijblijvends deed en vroeg mij hiermee indirect op een daadwerkelijke date. Zoals je je kunt voorstellen, heb ik sinds mijn vorige relatie geen serieuze date gehad en was ik juist aan het genieten van mijn vrijheid. Toch was er iets in mij geïnteresseerd of ik dit nog, of eigenlijk, weer kon. Niet zeker of ik deze belofte kon waarmaken, reageerde ik positief en zo gingen we, op onze eerst volgende vrije dagen, er samen op uit.

We reden ‘s-ochtends richting Malanda, nadat The Falls Teahouse in Millaa Millaa, waar ik eigenlijk naartoe wilde, gesloten was. Op volledig Australische wijze werden we hier dan ook het terrein af gestuurd. “Zijn jullie open voor koffie?” Vroeg ik de eigenaresse, terwijl Sara haar hond aaide. Haar antwoord was duidelijk. “Als jullie hadden gekeken, voor je mijn land opreed, had je kunnen zien dat we elke woensdag gesloten zijn.” Ze wond er geen doekjes om en wij reden door. Het alternatief, een leuk ingerichte bakker in Malanda, was een stuk vriendelijker. Ik kon mijn nieuw verworven verslaving niet weerstaan en ging voor een vanille milkshake. Met onze drankjes reden we door naar Malanda Falls om te zwemmen. Waar de zon heet was, was het water ijskoud. Recht vanuit de bergen en de Atherton Tablelands, naar de ‘pools’ van Malanda. Het was wel lekker verfrissend, maar ik zou niet zeggen dat Malanda Falls een van mijn favoriete zwemspots is. Na Malanda reden we door richting Yunganburra, waar ik eerder al met Luana, het Braziliaanse meisje naartoe was gegaan. Hoewel dit niet echt een date was, voelde het toch een beetje apart. Toch is de Cuirtain Fig Tree zo mooi, dat je deze niet wilt overslaan, als je in de buurt bent. Het grappigste gedeelte aan dit bezoek was wellicht nog wel dat Sara in een poging te poseren voor de boom, haar zonnebril liet vallen. Hoewel ze deze in eerste instantie nog wilde oprapen, kwam er een Aborigine vrouw naar ons toe die zei dat je beter niet kon lopen aan de voet van de boom, omdat deze bedreigd is door een bepaalde schimmel die de boom kan doden. We lieten het voor wat het was en reden door.

Omdat we inmiddels behoorlijk trek hadden, reden we door naar Atherton. Hier werden we geconfronteerd met de naar mijn mening meest vreselijke uitwas van Australische cultuur. Er is namelijk zelfs in een relatief groot stadje ls Atherton geen eten te vinden tussen drie en vijf. Als de lunch klaar is, gaan ze in Australië in een modus van boze blikken, wanneer je uberhaupt nadenkt over eten. Zoals je je kunt voorstellen, hebben wij nu eenmaal een drukke dag en zijn we simpelweg ietwat laat met het eten van lunch. Het enige restaurant dat geopend was, had dan ook nog eens last van een stroomstoring. Zou het me dan echt gebeuren dat ik ‘hangry’, een combinatie van hongerig en boos, zou worden op deze eerste dat? De laatste stop voor we ons richting de Archer Creek Rest Area begaven, was Lake Tinaroo, een groot meer dat door de Tinaroo Dam is verbonden aan de Barron River. We wandelden wat, gingen op zoek naar een mooi uitzicht, toen onze honger het toch overnam en we besloten af te taaien naar onze kampeerplek.

Omdat de afstanden in het noorden van Queensland vaak erg groot zijn, kent de snelweg hier om de honderd á tweehonderd kilometer een ‘rest area’, waar je vaak tot drie nachten mag kamperen. De Archer Creek Rest Area heeft weinig faciliteiten maar is wel redelijk groot. Het was dus voor ons een prima plek om te overnachten. We klapten de daktent uit, schoven mijn lade uit en begonnen met koken, terwijl de zon onder ging in het noordwesten. Eerst maakte Sara een lekkere watermeloensalade, waarna ik een rode curry met eend voor ons maakte. Ondertussen belde Sara met Miro, want dat is wat je als beste vriend doet op een eerste date, nietwaar? Toen het eten op was en wij inmiddels een U2 en Inside Electron rabbithole op YouTube verder waren, was het tijd om een einde te maken aan dez gezellige dag. De volgende ochtend moest er namelijk vroeg teruggereden worden, omdat wij beide weer aan het werk moesten. Zoals mij wel vaker was overkomen, vergiste ik me nog bijna in de hoeveelheid benzine die in mijn tank zat, waardoor we op een haar na stil kwamen te staan rond Millaa Millaa. We redden het echter nét.

De date was een succes en we hadden het absoluut leuk. Toch wist ik na deze middag nog niet of ik überhaupt klaar was voor het serieuze daten, maar ondanks onze afspraak, was ik van mening dat dit ook nog zeker niet zou hoeven. Was het leuk genoeg voor een vervolg? Wellicht.