Minigolf, Jenga en Poker in Coffs Harbour

Hoewel het gek voelde om zo veel nieuwe vrienden achter te laten in Port Macquarie en het afscheid ook absoluut niet makkelijk was, had ik zin in de komende dagen. Ik besloot nog minder te plannen en per dag te kijken waar ik zou belanden. Met mijn nieuwe haarstijl, die nog steeds te kort is, droeg ik mijn Seek Discomfort pet vaker en begon ik me hier meer en meer naar te gedragen. Seek Discomfort is een kledingmerk en credo van Yes Theory, een groep YouTubers die door ja te zeggen op de gekste ideeën hun eigen wereldbeeld verbreden en de wereld op deze manier een beetje beter proberen te maken. Hoewel ik de vergelijking met Bono niet wil maken, voel ik me hier absoluut door beïnvloed. Ervaar wat er te ervaren valt en zie waar het je brengt. Goed we plannen niet meer en kijken waar we uitkomen. Laten we vandaag beginnen.

Samen met Amber en Daire, twee vrienden uit het hostel reed ik richting Coffs Harbour, waar Daire graag heen wilde. Ik had geen idee wat er hier te beleven viel, maar gaf hem graag een lift. Op deze manier kon ik wat kosten besparen en hoefde ik niet in één keer af te kicken van de gezelligheid uit het hostel. Amber wilde eigenlijk naar Byron Bay, zo’n twee uur verderop, maar besloot mee te rijden omdat haar bus voor de vierde dag op rij geannuleerd was. Amber was een schilder en kwam uit Bristol en Daire was zoals eerder benoemd een professioneel online pokerspeler uit Dublin. Nu hoor ik je denken, ‘die verdient bakken met geld’, maar nee. Hij kon er van leven, maar alleen door stoïcijns te zijn en zijn risico’s goed in te schatten. We praten tijdens deze dagen veel over poker.

In Coffs Harbour besloten we zoals gebruikelijk is bij een Australisch dorp aan de kust een stuk langs de kust te wandelen naar een natuurreservaat. Er is eigenlijk altijd wel iets moois in de buurt om te zien. Tijdens onze wandeling denken we na over de accommodatie voor de avond en komen we uit op een Airbnb in de buurt. We halen een ijsje, lopen terug naar de auto en doen boodschappen voor de avond, wanneer Daire bericht terugkrijgt dat de accommodatie geen optie is. Het is inmiddels donker. Ook dat is onderdeel van geen plan maken.

We besluiten een ander te proberen, die gelukkig direct aangeeft een uurtje nodig te hebben om het huis klaar te maken voor onze komst. We rijden naar de brouwerij in Woolgoolga en delen twee proeverijen met z’n drieën, voor we terugrijden en aankomen bij onze Airbnb. Ik heb nog wat sixpacks bier in mijn auto liggen, die we na het eten opdrinken onder het genot van wat spelletjes. We spelen Jenga, bussen en, je raadt het al, poker. Het duurt echter niet lang voor Daire ons beide blutspeelt, waarna we weer overschakelen naar Jenga.

De volgende ochtend checken we uit en besluiten we ook hier een ‘coastal walk’ te doen, zoals dit soort wandelingen vaak genoemd worden. We kijken uit over de zee, kletsen en Amber ziet voor het eerst een kangaroo. Broodnodig want na Brisbane verlaat ze het land alweer. De wandeling is mooi en kijkt zoals wel vaker uit over een strand, wat kliffen en de oceaan. Dit uitzicht verveelt tot nu toe echter nog niet.

Na de wandeling, had Amber het idee om te gaan minigolven. Willekeurig, maar zoals Yes Theory mij heeft geleerd, is ook het ja zeggen op ideeën waar je in eerste instantie sceptisch over bent onderdeel van het niet plannen. En dus staan we een uur later temidden van honderden bananenbomen op de minigolfbaan. Honderden bananenbomen? Inderdaad. Hoewel het nog allesbehalve tropisch is, is het klimaat goed genoeg om tropisch fruit te groeien. De temperatuur is dan wel laag, maar de zon schijnt veel. Toch komt het bananenbedrijf enigszins over als een groot pretpark omdat je hier onder anderen ook kunt lasergamen, bijlgooien en zelfs schaatsen. Ook is er een waterpark, een rodelbaan en kun je een tour doen over de boerderij. Wij hielden het bij minigolf. Hoewel vooral het tweede potje erg goed ging, verspeelde ik mijn voorsprong op de laatste hole, door er maar liefst elf beurten over te doen om mijn bal in de put te krijgen. Gelukkig was ik zoals normaal gesproken wel zo is, niet zo fanatiek en moesten we vooral lachen om het spelletje, onze eigen en elkaars fouten.

Na dat we onze clubs en balletjes hadden ingeleverd, was het tijd om richting Byron Bay te vertrekken. Ik reed, Amber zat op de achterbank en Daire naast mij. Via McDonald’s reden we binnen twee uur en dertig minuten naar het meest populaire surfdorpje aan de oostkust van Australië.