Naar de Ierse pub om afscheid te nemen van Daire

Haal je zakdoekjes maar vast tevoorschijn, want dit hoofdstuk is het einde van alweer een groter geheel binnen mijn reis. Het zat er namelijk al aan te komen, maar het reisgedeelte van deze oostkust trip komt spoedig ten einde. Dit betekent wederom afscheid nemen van voltijds reizen, maar ook van mijn reispartner Daire en onze spontane avonturen.

Op de ochtend na mijn kleine kampeeravontuur met Luana werd ik namelijk wakker met een dubbel gevoel. Het was namelijk hoogtijd om daadwerkelijk afscheid te nemen van Cairns. Het brandalarm dat elke zoveel tijd afgaat in Gilligan's, helpt hier niet bij mee. Tevens mijn in rap tempo afnemende saldo op mijn Commonwealth rekening droeg bij aan dit gevoel. Toch hinkte ik deze ochtend op twee gedachtes. De eerste, een baan vinden, was een logische. Mijn CV was inmiddels af en ik had deze inmiddels al naar zo'n vijftig bedrijven gestuurd via SEEK. Tot zover had ik hiermee alleen nog geen geluk. Dat hielp mijn stemming zeker niet te verbeteren. Ik dacht dus na over een tweede optie.

Daire had het er al maanden over om naar Manilla in de Filipijnen te vertrekken en hier een 'condo' te huren en poker te spelen. Ik had een zelfde gedachte over Japan. Ik maakte berekeningen en probeerde mijn reserve spaargeld te herverdelen om dit goed te praten aan mezelf, maar toch kwam ik snel tot de conclusie dat het vinden van werk de enige levensvatbare optie was. De zoektocht zou de komende dagen dus echt moeten beginnen.

Waar we nog een dag rustig aan deden, Jurassic World keken in de bioscoop, van een massagestoel genoten, naar de nightmarket gingen en vroeg naar bed gingen was de volgende dag onze laatste samen. We begonnen met een koffietje in de passage, waarna ik een wanhoopspoging deed om meer banen te benaderen via Seek. Dit pakte niet goed uit en dus moest ik weg uit Cairns, ik voelde het. Er was echter een ding dat ik nog wilde bezoeken en dat was het Australian Armor and Artillery Museum en dus verlengde Daire en ik ons huwelijk voor deze ochtend. Ook hij had nog geen vaststaand plan, maar wel een snel afnemende bankrekening.

Het museum was eigenlijk erg gaaf. Er stonden tientallen tanks die zeker voor Australische perspectieven erg zeldzaam waren. De jongetjes in ons kwamen naar boven en we probeerden overal in te klimmen, in te kijken en te doen alsof we hier verstand van hadden. Ondertussen stuurde ik talloze video's naar Daan in Nederland die veel meer van tanks en legerzaken afweet. In het museum kon je ook zelf schieten en zelfs op een geinig legervoertuig rondjes rijden. Omdat met een extra prijs kwam en onze bankrekeningen dit niet toelieten, hielden we het bij de gewone museumbezoek.

Toen we klaar waren en terugreden naar Cairns, was het voor even stil in de auto, tot ik zei: "Als ik vanavond toch nog in Cairns blijf, gaan we dan drinken?" Dit was mijn uitnodiging aan Daire om nog een keer onze zes weken af te sluiten met een gezellige avond. Het zou zo vervelend voelen om gewoon weg te rijden na zo'n lange en spontane tijd samen reizen. Hij zei ja en dus verlengden we nog één keer ons verblijf in Cairns. Ik schaamde me toen ik, inmiddels voor de vijfde keer bij Gilligan's incheckte voor een bed in hun dorms. Ik wist inmiddels heel goed welke kamer ik wel én vooral niet wilde. Tweede verdieping, niet te dichtbij de dansvloer. Dankjewel.

Die avond liepen we langs verschillende kroegen en belanden we uiteindelijk bij een echte Irish pub, waar we nog niet eerder waren geweest. We dronken Guinness en spraken over de mooie tijden die we hadden gehad. Redelijk zonder emotie, zoals het bij ons nooit drama is geweest. Mannen onder elkaar, je kent het wel. We bespraken onze plannen, voor we nog een keer terugliepen naar het hostel.

De volgende ochtend checken we uit, drinken we een koffietje en vraagt Daire waar ik heen ga. Ik heb nog geen idee. "Zuidelijk, richting Airlie." Zeg ik twijfelachtig. Ik weet dat Miro en Just nabij Airlie Beach zitten, dus dat is mijn doel. Een baan vinden tussen Cairns en Airlie Beach. In afstand is dat hetzelfde als een baan vinden tussen Den Haag en Parijs. Ik ben verloren. Zodanig dat ik onze tijd en dus mijn oostkust trip nog niet helemaal wil afsluiten.

Ik bedenk me dat ik nog de tip had gekregen om naar de botanische tuinen te gaan en vraag of Daire daar ook nog heen wilt. Natuurlijk, en we zijn weer op pad. Een laatste keer, maar dit keer is het echt een beetje stil. Dit is het laatste, na exact zes weken. Geen drama, maar wel het einde van een tijdperk. Deze dag zou ik Cairns uitrijden en vanaf morgen staat alles in het teken van (het vinden van) werk.

Terug in Cairns geven Daire en ik elkaar een goede knuffel. "It was grand!" Zegt hij. Ik knik. We zwaaien en dat is het dan. Later hoor ik dat Daire inderdaad naar Manilla is gevlogen en daar na ruim een maand nog altijd zit. Nog altijd in contact met dezelfde 'bird' oftewel hetzelfde meisje, dat hem had overtuigd naar Manilla te vliegen.