Naar het winkelcentrum en de film in Cebu

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik geen fan ben van shoppen. Sterker nog, ik heb er een bloedhekel aan. Mijn concentratievermogen in de Haagse binnenstad is nihil en ook als ik ergens anders ben, ga ik dan ook veel liever op een terras zitten. Ik begrijp dan ook goed, dat je je wellicht afvraagt, waarom ik in Cebu in hemelsnaam een groot winkelcentrum op zou zoeken.

Ik begin even bij het begin. Na bijna twee weken op Siargao, kom ik aan in de grote stad die Cebu is. Mijn vlucht werd dit keer niet geannuleerd en daarmee is alles over de reis hierheen eigenlijk wel gezegd. Oké, het weer was vreselijk toen ik hier aankwam. De bliksem en regen die naar beneden kwam, stonden samen met de nog altijd warme temperatuur van ongeveer dertig graden is enorm contrast tot de kerstsferen van mijn hotel. ‘Do They Know It’s Christmas?’ schalde door de speakers terwijl ik aankwam en bij de balie incheckte. Opzich een terechte vraag in de Filipijnen. Maar ik denk juist door het klimaat, dat ze je op ieder mogelijke manier proberen te herinneren aan de komende kerstdagen. December is begonnen.

Voor mijn ene nacht in Cebu City had ik een privékamer geboekt in het Kasa Boutique Hotel. De kamer had alles wat ik op dat moment nodig had. Privacy, een enorm bed, een eigen (warme!) douche en een eigen airconditioning, die me uiteindelijk wel een beetje op mijn zenuwen werkte, maar als ik daarover zou vertellen, zou ik direct bewijzen dat dit niet het meest interessante verhaal van mijn reis is.

Ik keek, zoals ik de afgelopen maand eigenlijk nog niet gedaan had, YouTube alsof ik thuis was en sloot een abonnement af bij Mixing With The Masters. Dit is een service waarbij je lange uitlegvideo’s van muziekproducers kan bekijken. Super nerdy, maar een bewijs dat een maand stilzitten op mijn interessegebied zelfs voor mij te veel is. Hier zal Desirée, mijn Master of Music supervisor, blij mee zijn. Verder nam ik een lekkere douche voor ik meer dan een uur met Pleun belde, die ik sinds het begin van mijn reis nog niet echt had gesproken. Leuk om even bij te praten en te horen wat ik thuis had gemist de afgelopen weken. Niet veel, behalve wat drama hier en daar. Mede daarom zit ik ook tienduizend kilometer verderop, natuurlijk. Ik at een behoorlijk lekkere Beef Bulgogi Bowl, keek mijn eerste video’s op het Mixing With The Masters platform en viel rustig in slaap in mijn queensize bed.

Het wakker worden ging minder rustig, omdat een moeder haar kind in het spreekwoordelijke ballenbak had losgelaten op mijn verdieping. Vanaf zes uur ‘s-ochtends mocht ik ruim twee uur genieten van geschreeuw en gestamp, en dan was er nog die airco waar we niet over zouden beginnen. Helaas, de nachtrust op mijn privékamer had beter gekund, maar we moeten door. Na een korte douche en nog wat YouTube materiaal, checkte ik om elf uur uit bij het hotel. Start de klok, want de lange reisdag was begonnen. Mijn vlucht naar Manila vertrok namelijk pas om kwart voor twaalf vanavond, waardoor ik nog een hele dag te doden had.

Ik besloot naar een winkelcentrum te gaan. Je hebt er hier nogal veel dus ik koos voor de grootste met de meest aantrekkelijke naam, ‘SM Seaside City Cebu’. Binnen een ruim half uur bracht de Grab chauffeur mij naar de mall die je het beste kunt vergelijken met de Westfield Mall Of The Netherlands. Ik neem je mee terwijl ik de enorme hal ontdek.

Bij binnenkomst word ik direct begroet door een treintje en een draaimolen, zes fastfood ketens en natuurlijk kerstmuziek. Een thema voor dit verhaal en iets wat ik na de vele uren die ik hier heb gespendeerd, waarschijnlijk niet zal gaan missen. Het winkelcentrum was ingedeeld als een enorme donut met meerdere lagen in de hoogte, waardoor ik na iedere ronde een verdieping omhoog kon. Na een verkennende ronde op de begane grond, liep ik naar boven om me naar de Uniqlo te begeven. Ik had namelijk nog een nieuwe korte broek nodig en kon ook wel een nieuw bijpassend t-shirt gebruiken. Ik kwam uit op een gebroken groen duo, dat exact bij de rest van mijn kledingthema paste. Ik stuurde een foto naar Floris, die mij niet veel later belde.

Flo was een welkome reisgenoot, waarmee ik het restant van het winkelcentrum verkende. Op de tweede verdieping kwam ik langs de bioscoop, die direct mijn aandacht trok. Als ik hierheen zou gaan, zou ik zo weer twee uur van mijn dag kunnen afschrijven. Tevens was een paar dagen eerder Moana 2 uitgekomen, die hier in het Engels draaide voor een klein bedrag van ongeveer vijf euro. Ik hield het in mijn achterhoofd en liep, al pratende met Floris, verder.

Alsof het niet veel gekken kon, liep ik op de derde verdieping langs niet alleen een vijftal speelhallen, maar ook een enorme schaatsbaan, waar vanwege het grote temperatuurverschil zowat rook vanaf kwam. De vele kinderen met helmen en ijsberen als stoeltjes om ze overeind te houden, deden ons denken dat als ik als Hollander met schaatservaring daartussen ging staan, alle aandacht zou trekken. Iets wat überhaupt al wel gebeurde, door mijn witte uiterlijk en het gebrek aan andere toeristen. Toen ik na een heerlijk Pad Thai ging afrekenen, zei een van de medewerksters van het restaurant het volgende: “I like your hair, and your nose.” Het was de zoveelste zeer ongemakkelijke flirtmove van een local richting mijzelf. Toen ik vervolgens in een kinderkledingwinkel ging kijken voor een kerstcadeau voor mijn pasgeboren neefje en alle medewerksters vroegen of ik kinderen en een vriendin had én op de foto wilde, vond ik het wel genoeg. Ik verstopte me in de bioscoop.

Moana 2 was leuk. Het voelde heel normaal, maar als geluidsnerd merkte ik wel dat de akoestische behandeling van de bioscoopzaal niet ideaal was, wat ten koste ging van de verstaanbaarheid. Ik ben altijd fan van Pixar films en vermaakte me enorm. Toen de film rond vijf uur klaar was, vond ik het tijd om me uit de hel die dit winkelcentrum was te begeven en terug te gaan naar het hotel, waar mijn spullen nog lagen.

Na een, dit keer iets minder geslaagde, kimchi pork bowl, was het tijd om te beginnen aan dit verhaal en mijn spullen in te pakken voor mijn vertrek uit Cebu. Ik moet vandaag namelijk nog een verhaal schrijven. De beloofde bonuseditie met mijn bevindingen van mijn tijd in de Filipijnen, komt er snel aan, ter compensatie van dit iets minder bijzondere verhaal.