Naracoorte Caves National Park en de vleermuizen

Excuses voor de vertraging. De afgelopen week ben ik aangekomen op de boerderij waar ik de komende drie maanden zal verblijven en dus het volgende gedeelte van mijn reis in ga. Dit is natuurlijk een verhaal voor de volgende keer, maar voor nu hebben jullie nog een laatste update over mijn roadtrip door Zuid-Australië tegoed. Daar gaan we!

Op mijn één na laatste ochtend in Zuid-Australië werd ik wakker in Robe, waar ik door de intense wind ‘s-nachts erg slecht had geslapen. Ik besloot mijn rommel in te pakken en door te rijden naar Kingston SE, wat staat voor Kingston South East, om het niet te verwarren met Kingston in Queensland. Het is niet dat er hier heel veel te zien was, maar één trekpleister wilde ik echt niet missen. Australië heeft namelijk een gewoonte om enorme versies van alledaagse objecten en dieren langs de weg te zetten. In Kingston was het tijd voor mijn eerste van de ‘Big Things of Australia’ in de vorm van de Giant Lobster. Vlak voor het laatste tankstation voor de komende honderdtachtig kilometer stond deze als ware toeristische trekpleister ten toon gesteld voor iedereen die er langs kwam. Het was de grootste toeristische attractie van Kingston SE.

Omdat de weg hierna richting Adelaide door zou gaan zonder tussenstops voor de komende honderdtachtig kilometer, besloot ik de afslag te nemen richting Naracoorte. Ik had namelijk van verschillende mensen gehoord dat je hier een aantal mooie grotten had. Iets wat ik niet wilde missen. In de auto luisterde ik weer naar een aantal voetbalpodcasts en het nieuwste album van Inhaler, zoals ik de afgelopen dagen al veel had gedaan. De podcasts van AD, NOS en ESPN zorgden ervoor dat ik me minder alleen voelde en het album gaf me inspiratie om snel zelf ook weer muziek te gaan maken.

Bij de grotten kocht had ik alleen nog de keuze tussen een ‘self-guided tour’ door de grotten óf een tour met gids door een andere grot met de nadruk op de vleermuizen die er leven. Ik koos voor de laatste en liet de vrouw achter de balie met overtuiging geloven dat ik een student was in Melbourne, om op deze manier minder te betalen voor mijn ticket. Voor de tour begon, nam ik een kijkje in het informatiecentrum dat vooral gericht was op de megafauna die vroeger op het Australische continent leefden. Het was een leuke korte wandeling om het half uur te doden, voor de tour begon aan de voorkant van het informatiecentrum.

De vleermuizentour begon met een bezoek aan het observatiecentrum, waar verschillende schermen stonden opgesteld om het gedrag van de ruim twintigduizend vleermuizen te observeren. Hoewel dit klinkt als een enorm aantal, zijn deze vleermuizen zeer bedreigd en waren dit er in het verleden ruim tweehonderdduizend. In ruim een half uur legde onze gids, wiens expertise ik af en toe nog wel betwijfelde, uit over de vleermuizen, voor we zelf richting een van de verschillende grotten gingen. Helaas gingen we niet naar de batcave en heb ik Batman dan ook niet kunnen ontmoeten. We gingen richting een andere grot die vroeger als Pub fungeerde en nu vooral als een soort opslag dienst deed. Het was ondanks de dode vleermuis die we zagen, net als een aantal stalagmieten, niet de meest interessante grot ooit. Wel was het lekker cool.

Tijdens de tour kwam ik in gesprek met twee Nederlandse vrouwen, van wie er een al ruim vijfentwintig jaar in Adelaide woonde. Ze had ondanks haar Limburgse roots, zo’n heerlijk Australisch-Nederlands accent. Ik zou met tegenwoordig toch niet meer kunnen voorstellen dat ik mijn Nederlandse of zelfs Haagse tongval zou verleren. Ik ben Barry Hay niet. De andere vrouw, die uit Uden kwam, was op bezoek bij haar vriendin en samen reisden ze via de Great Ocean Road en Zuid-Australië van Melbourne naar Adelaide.

Na de tour was het voor mij tijd om me naar mijn laatste camping te begeven, voor ik de volgende dag richting Port Campbell zou gaan, om aan het boerenleven te beginnen. Omdat de schoolvakanties in Australië inmiddels echt een beetje ten einde zijn, kon ik makkelijk een camping vinden terwijl ik bij de grotten op de parkeerplaats stond. Hoe dit meestal gaat is als volgt: ik bel en vraag of ze plek hebben voor een auto en een daktent, waarna de medewerker meestal instemmend reageert met “Yeah, no worries. Powered or unpowered?” Ik ga ook dit keer weer voor een plek zonder stroom, omdat ik mijn laptop en telefoon vaak toch in de auto op kan laden. Vervolgens is het altijd spannend om aan te horen wat de kampeerplek gaat kosten. Sinds het absolute hoogseizoen voorbij is, liggen de prijzen vaak rond de dertig dollar, waar ik hiervoor nog weleens rond de vijftig of zelfs honderd dollar moest betalen. Prima dus.

De camping zelf was niet spectaculair maar lag gelukkig een beetje uit de wind, die mij de vorige nacht had wakker gehouden. Ik kookte een goede maaltijd van nasi goreng en wat restjes kip en keek wat tv op mijn laptop, voor ik mijn bed in ging. Ik was blij om de volgende dag weer wat mensen te ontmoeten. De volgende ochtend was ik vroeg wakker en luisterde ik, zoals ik als tiener veel vaker deed, naar NOS Langs De Lijn op NPO Radio 1. In de Europa League speelde Ajax tegen Union Sint-Gillis, AZ tegen Galatasaray en FC Twente tegen Bødo Glimt. Hoewel ik voetbal kijken leuk vind, maakte het luisteren van deze toch zeer spannende wedstrijden mij ook weer nostalgisch.

Ik reed, na het inpakken van mijn spullen, door richting Port Campbell maar stopte nog even in Warrnambool voor een laatste hamburger en wat boodschappen. Ik keek nog even bij de gitaarwinkel, waar ik eerder al eens was geweest, maar besloot mijn zinnen toch te zetten op een gitaar van de winkel in Geelong. Een uurtje later kwam ik met de nodige spanning aan bij het adres dat Ricky, mijn contactpersoon van de ‘dairy’, mij had gegeven.

Maar dat is een verhaal voor de volgende keer!