Nog één laatste dag in Den Haag

Oké daar gaan we dan. Verder dan ooit, spannender dan ooit, zelfstandiger dan ooit, groter dan ooit! Zo voelt het vooraf in ieder geval.

Toch merkte ik, toen ik vanochtend voor het laatst - in weet ik het hoe lang - wakker werd in mijn eigen bed, dat het besef er nog niet helemaal was. Het besef dat ik vandaag zou starten met de reis waar ik sinds ik vorig jaar terugvloog uit Panama Stad, na drie maanden Centraal Amerika, naar uit heb gekeken.

Toch waren de afgelopen dagen en zelfs weken een aanloop naar alles wat vandaag is begonnen. Mijn afscheidsborrel bij Bar Bea op donderdag en alle informele borrels die hierna nog volgden, de verschillende etentjes met alle lieve mensen in mijn leven, het peinzen over de eventuele gevolgen van langdurig reizen, en zelfs het tot klinisch aan toe schoonmaken van mijn kamer voor vertrek, waren een teken van het onvermijdelijke moment, waarop ik vandaag alleen door de poortjes van Schiphol liep.

Voor het zover was, moest er vandaag nog het nodige gebeuren, want zo goed was mijn voorbereiding nou ook weer niet. Wellicht omdat ik dit een beetje probeerde uit te stellen en misschien ook een beetje omdat het toch verdomd lastig is om alles goed in te schatten in je eentje. Wat neem je in hemelsnaam mee voor een reis van maanden en in een uiterst geval jaren? Nou precies. Dat dus.

Om niet in dit eerste verhaal al mijn gehele gedachteproces uiteen te zetten, gaan we even door naar de praktische gang van zaken vandaag. Ik moest namelijk nog wat last minute inkopen doen, waardoor ik me vanmiddag, al speedrunnende door Den Haag, als een soort Harry Potter op de Wegisweg voelde. Op de paklijst stond nog: Een rugzak, vier onderbroeken, een toilettas, tandpasta, een slotje en een portemonnee. Vooral met de tas en portemonnee ben ik blij. De rest was puur praktisch, maar zeker niet onnodig.

Nadat ik al mijn spullen had ingepakt, ging ik nog een laatste keer naar Bar Bea, waar ik de afgelopen acht maanden niet alleen heb gewerkt om deze reis bij elkaar te sparen, maar ook nog een hele groep nieuwe vrienden heb ontmoet in de vorm van mijn directe en indirecte collega’s. Met Martika dronk ik m’n laatste fluitje en het shotje van de week (donderdag tijdens de Disco Bingo te bestellen, voor de mensen in Den Haag) voor de video. Het shotje bestond uit een gifblauwe combinatie van Blue Curaçao, Vodka en Malibu. Komt dat zien en oordeel zelf.

Om kwart voor vijf was het dan echt tijd om afscheid te nemen van Bar Bea en de lieve mensen die daar aan het werk waren. Tiek, wiens ruggengraat ik inmiddels had gekregen, liep nog even mee richting huis, waar mijn moeder en Maurice al waren aangekomen. Sinds mijn vorige reis is Maurice inmiddels geüpgraded naar de man van mama. Miro, die zelf over vijf dagen op zijn reis vertrekt, kwam nog even hallo zeggen, waarna het echt tijd was om ook thuis en daarbij horend, Kasper en Pleun, achter te laten. Flinke knuffels en af en toe een beetje verwarring verder zaten Mam, Maurice en ik in de auto richting Schiphol. We reden langs Bea, de Haagse tieten, het ADO Stadion en zo veel meer plekken met honderden herinneringen. Ik zal het missen. Toch kijk ik enorm uit naar alles wat er de komende tijd op me af zal komen!

Dit eerste stuk is al lang genoeg en we zijn nog nieteens de stad uit. Excuus. De mensen die mijn Polarsteps vorig jaar hebben gelezen, zijn wellicht minder verbaasd. Toch verdiend een trip zoals deze ook een uitgebreide inleiding.

We gaan begonnen! 🫣