Noosa Heads is (g)een backpackersbestemming
Daire en ik reden door naar Noosa, een plek waarvan ik had gehoord dat het vooral een leuke vakantiebestemming was voor de rijkere Australiër. Hier was niets aan gelogen, toch waren er ook een aantal hostels te vinden, waaronder Nomads Noosa, waar wij zouden verblijven. Bij aankomst was het Happy Hour, dus speelden Daire en ik een aantal potjes pool. We moesten duidelijk even in de nieuwe dynamiek komen met z’n tweeën, maar het was gezellig.
In Noosa kwam ook voor het eerst de gedachte naar boven, om een tour te doen naar K’Gari, voorheen bekend als Fraser Island. Deze dure, maar onmisbare tour ging zowel vanuit hier als vanuit Rainbow Beach. Omdat we niets plande, waren de tours vanuit hier vrijwel allemaal volgeboekt voor de komende dagen.
Onze eerste volledige dag in Noosa vulden we met wat gebruikelijk is in een nieuw Australisch kustdorpje, de lokale coastal walk. Deze wandeling was vrij lang, maar erg mooi. In totaal liepen we ruim tien kilometer, voor we aan de andere kant van het nationaal park terecht kwamen en nog een aantal kilometer moesten lopen, terug naar het hostel.
Die avond hadden we afgesproken met de jongens uit Byron Bay, dat beloofde bij voorbaat al een heftige avond te worden. Ook Jildau, de Nederlandse meid die ik in Sydney had ontmoet, was in Noosa en kwam langs voor een drankje. De avond zelf was niet enorm noemenswaardig. We dronken wat in het hostel, toen de bar hier sloot, namen we een shuttle naar de club, die zeer matig was. We sloten de avond af met een kebab van het enige afhaalrestaurant dat nog geopend was. Lekker effectief uitgaan, noem je dat.
De volgende dag werden Daire en ik laat wakker en verlengden we ons verblijf met een nacht, om bij te komen. Waar Daire zowat de hele dag zijn bed niet uitkwam, besloot ik mijn zinnen te zetten op de karaoke in het hostel. Ik kwam, zag en overwon. Somewhere Only We Know van Keane is mijn karaokenummer en met mijn podiumervaring pakte ik het publiek en de eenmansjury, bestaande uit de DJ, in. Mijn enige échte concurrent, een erg leuk Engels meisje, won echter, aangezien de DJ dacht dat iedereen al was vertrokken. Tuurlijk, was het niet echt druk, maar ik werd alsnog niet gezien. Gelukkig hadden Niamh en ik inmiddels een leuk gesprek en deelde ze haar prijs (honderd dollar aan bartegoed) met mij omdat ook zij de volgende ochtend uit Noosa zou vertrekken. Toen de bar sloot, praatten we buiten nog even verder en besloten we in Airlie Beach, zo’n tien uur verderop, een drankje te doen. Wie weet!
Om nog even op de titel van deze post terug te komen, werd het me vrij snel duidelijk dat het daadwerkelijke dorpje Noosa, niet echt voor backpackers is weggelegd. De hoofdstraat is gevuld met te dure winkels in een geheel wit uiterlijk. Restaurants, zoals het heerlijke crèpe restaurant waar ik mijn brakke ontbijt haalde, waren heftig geprijsd en de huizen, Airbnb’s en hotels onbetaalbaar. Niet gek dat mijn Noosa ervaring dan ook vooral in het hostel en op de wandelpaden plaatsvond.