Op autojacht en naar de Australian Open

Excuus! Ik ben terug van weggeweest en zit inmiddels al weer op de camping. Voor het zover was, had ik alleen nog heel wat avonturen te beleven in Melbourne.

Op dinsdag had ik, na een koffietje op mijn vaste spot in Degraves Street, afgesproken met Jynthe. Zij kon die dag namelijk haar auto ophalen bij Backpackercars Australia en ik wilde hier toch een kijkje nemen of ze in hun garage nog iets voor mij hadden staan. Eenmaal hier werden we geholpen door Virgile, een jongen uit Bordeaux, die als verkoper voor het bedrijf werkte. Terwijl Jynthe haar big reveal kreeg en de auto grondig inspecteerde, nam Virgile mij mee richting een parkeerterrein met meerdere auto’s. Hij vroeg naar mijn budget en leek meteen een goed idee te hebben. Leuke mensen, verkopers!

Virgile wees naar een felrode Mitsubishi Outlander. Felrood was althans de kleur die hij zou moeten zijn, maar de deuren hadden allemaal een net andere tint. “Dit komt door de zon in Australië, die is niet best voor rode auto’s. Hij is wel in een goede staat en kan als je wilt voor vrijdag al klaar zijn.” Dit klonk als muziek in mijn oren en ik inspecteerde de auto. “Het is een automaat met cruisecontrol, 4x4 aandrijving en Bluetooth.” Ik was nog niet overtuigd, maar wilde toch een testrit maken. Misschien waren het de busjes die ik hiervoor getest had, maar deze SUV trok op als een zonnetje. Het bracht een lach op mijn gezicht. In de testrit, die eerlijk gezegd voelde als een herexamen van mijn rijbewijs, raakte ik steeds meer overtuigd. Eenmaal terug in het kantoor van ‘BCA’ ging het, terwijl Jynthe haar laatste papierwerk afhandelde, over het prijskaartje. 13.010 dollar. Ik vond het eigenlijk te duur, maar ik zei dat ik erover na zou denken. Die middag reden Jynthe en ik samen naar Thornsbury, waar we lunchten bij een Grieks restaurant. We deden nog een drankje, voor ik terug ging naar mijn hostel.

De dag erna had ik om twaalf uur een afspraak met een Nederlands stel die van hun Toyota Prado afwilden. Deze auto is een stuk groter en duurder dan de Mitsubishi Outlander die ik de dag ervoor had geprobeerd, maar had wel alles inbegrepen, zoals stoelen, een tafel, jerrycans en andere nuttige en nutteloze campingartikelen. Ik had Jynthe gevraagd om mee te gaan, omdat het voor zoiets dergelijks altijd beter is om met z’n tweeën aan te komen. Twee man ziet namelijk meer dan één.

De Toyota was mooi, maar ik voelde al snel dat het hem toch net niet was. Te groot, te duur, te veel van het goede voor mijn eerste auto en tevens een schakelbak. Ik toonde mijn interesse, maar dacht al snel aan de deal die BCA mij aanbood. “Als ik ze nou bel en zeg dat ik er nu aankom, als we nog iets aan de prijs kunnen doen?” Zei ik tegen Jynthe, die toch nog terug moest vanwege haar luifel. Ze keek, hoewel met een lach, een beetje boos want had zelf voor ongeveer dezelfde setup een stuk meer betaald. Ik belde toch en Virgile zei de iconische woorden: “Laten we kijken wat we kunnen doen, als je hier bent!” We waren al onderweg.

De deal die Virgile mij uiteindelijk aanbood was als volgt. Ik betaal dezelfde prijs als eerder benoemd, maar krijg de auto met daktent, luifel, twee batterijen en koelkast. Ook betaalt BCA de registratie en de roadside assistance. Hiermee bespaar ik in totaal ruim vijftienhonderd dollar. Niet slecht, al zeg ik het zelf. Ik begin deze onderhandelingen nog bijna leuk te vinden.

Om te vieren dat ik eindelijk een auto had gevonden, deden we een aantal drankjes in de stad. We hadden zin in rosé, dus betaalden hier zeventien dollar per glas voor, in een Libanese wijnbar. Hiervoor hadden we wel uitzicht op AC/DC lane en konden we naar een tentoonstelling met onder andere werk van Banksy. Na de rosé was het tijd om iets te zoeken in ons budget en gingen we naar Chuckle Park Bar, waar we hallo zeiden tegen Lara en verstandig gebruik maakten van het happy hour. We bestelden een aantal biertjes en vroegen of ze deze in de koelkast wilde bewaren. Noem het Hollandse gierigheid, noem het slim. Het werkte. Samen met Taco, een andere jongen uit Nederland, bestelden we hier ook kaartjes voor de openingsweek van de Australian Open op vrijdag, voor we nog wat aten bij de ‘maccas’, Australisch voor het restaurant met de grote gele bogen.

Op donderdag deed ik niet veel meer dan studeren en een klein drankje met Hidde, een vriendin van hem en rondlopen in de stad. Wel kreeg ik het slechte nieuws dat er iets mis was gegaan met de registratie van mijn nieuwe auto, waardoor ik deze niet vrijdag maar pas op woensdag kon ophalen. Balen, maar het is niet anders. Wel ging ik vast naar VicRoads, het lokale ministerie van verkeer en Waterstaat en CBR in één, om een klantnummer aan te vragen voor de overdracht.

Op vrijdag deed ik wat laatste studiewerk, voor ik met Jynthe en Taco had afgesproken om naar het terrein van de Australian Open te gaan. Voor iedereen die niets met sport heeft, is de Australian Open hét tennistoernooi van Australië en misschien wel van de wereld. Hoewel ik weinig met tennis heb, had ik ook nog nooit een tenniswedstrijd gezien, dus was ik zeer benieuwd. Tevens, hou ik enorm van sport, dus ben ik hierin automatisch geïnteresseerd.

Na een biertje te hebben gedronken, liepen we vanuit Flinders Street, waar ook mijn hostel zat, naar het terrein. Hoewel het toernooi officieel op zondag pas zou beginnen, was het al aardig druk en werden dus ook de trainingen en wedstrijden voor het goede doel goed bezocht. We keken een deel van een training van een tennisster op baan drie, waarna we ons via de fanshop naar de Rod Laver arena begaven. Ondertussen zag ik de Nederlandse Robin Haasse nog lopen en kocht Taco een volledig tennispakje met het ‘AO’ logo erop voor ruim driehonderd dollar. Ieder zijn ding.

Met drie nieuwe drankjes keken we naar de eerste wedstrijd vanuit de nagenoeg uitverkochte arena. De Spanjaard Carlos Alcaraz - niet te verwarren met de Amerikaanse gevangenis Alcatraz - nam het in een pot over twee sets op tegen de Australiër Aleksei Popyrin. De nummer drie van de wereld. Naar mate de wedstrijd verliep werd het lastiger om de tennis etiquette na te volgen. Zo moet het publiek stil zijn, wanneer er een punt wordt gespeeld. En hoort men dus alleen te klappen na een game of set. Erg apart in een stadion met ruim vijftienduizend mensen. De wedstrijd werd gewonnen door Alcaraz, maar Popyrin hield goed stand, waar het Australische publiek goed op reageerde.

De tweede pot van de inmiddels gevallen avond was tussen de nummer één van de wereld, Jannik Sinner, en nummer elf van de wereld, Stefanos Tsitsipas. Sinner kwam diezelfde dag nog in opspraak doordat de zaak rondom een positieve dopingtest binnenkort weer voorkomt. Hij zou door een masseur zijn behandeld met een door de ATP verboden middel. Deze wedstrijd won hij wel, al was het spannender dan de vorige pot, met een Tie Break en veel mooiere punten van beide kanten. Wij waren inmiddels echt al een beetje onze concentratie kwijt, waardoor we vooral met onze achterburen aan het lachen waren. Niemand leek dat iets uit te maken. Het lijkt me echter wel erg leuk om de komende tijd nog naar een serieuzere toernooiwedstrijd te gaan.

De rest van de avond dronken we drankjes in de hotelkamer van Taco en gingen we naar een technofeest in het CBD, dichtbij mijn hostel, waar ik nog een nachtje zou verblijven. Ondanks dat ik mijn auto woensdag pas kon ophalen, kon ik de komende dagen met Jynthe mee langs de Great Ocean Road, maar dit verhaal is voor de volgende keer.