Oud en Nieuw en gas terug in Melbourne

Gelukkig nieuwjaar, schrijf ik misschien iets te laat, vanuit het prachtige Melbourne. De afgelopen dagen sinds oud en nieuw waren voor mij vooral om even bij te komen en het een en ander op orde te krijgen. Hierom voelde het wellicht wat minder als reizen zoals de afgelopen twee maanden zeker wel voelde. Melbourne is een tussenstop naar een nieuwe toekomst, waarbij keuzes gemaakt moeten worden, verandering niet uit de weg gegaan moet worden en even bijkomen ook zeker geen overbodige luxe is. Ook mijn Polarsteps heeft hieronder geleden en zal in de toekomst misschien wel vaker anders en onregelmatiger in elkaar steken dan hiervoor, maar ik zal proberen verhalen te blijven posten en jullie op de hoogte te houden van het grote plaatje van mijn reis. Waar deze ook naartoe gaat.

Op oudejaarsdag werden Miro, Just en ik voor het laatst met z’n drieën wakker bij de Toyota Prado op de camping. We reden vanuit Philip Island, via de McDonalds, naar Brunswick, waar onze Airbnb voor de komende dagen stond. Omdat we allemaal uitkeken naar een daadwerkelijk bed, besloten we, voor we ook maar iets uit gingen voeren, twee uur op bed te liggen. Het was heerlijk.

‘s-middags hadden we afgesproken bij Hidde in Flemington, een andere buitenwijk van Melbourne. Hidde was een vriend uit Den Haag die ik vooral kende van de zondagavonden in Café Emma. Naar de BBQ bij Hidde zouden ook Pien, het zusje van Pleun, haar vriendinnen van een groepsreis en een aantal anderen komen. We hadden dus een vol huis met mensen die we allemaal niet of half kenden. Het pakte gelukkig hartstikke leuk uit!

Het dakterras van Hidde was te gek en had een mooi uitzicht over het centrum van Melbourne. De zonsondergang was gaaf en het eten, voor een deel voorbereid door zijn Vietnamese huisgenoot, was lekker. Miro en Just waren lekker aan het BBQ’en en de rest dronk biertjes en leerde elkaar kennen.

Na het eten en de nodige drankjes gingen we de stad in, waar de tijd snel ging. Rond tien kwamen we aan bij een Ierse pub, waar we een drankje deden, maar weg gingen omdat een van de meisjes niet naar binnen mocht. Hierna deden we nog ergens anders een drankje, waarna we ons klaarmaakten om het twaalf-uur-moment te vieren. We wisten alleen niet helemaal waar we heen moesten, dus renden we als een kip zonder kop door de stad op zoek naar een mooi plekje. Het werd een parkje naast de trein. Goed genoeg, want we waren met een leuke groep. Ik haalde met Just twee flessen bubbels en na een paar dronken speeches was het tijd om af te tellen. Tien tellen later was het dan opeens zover. Gelukkig 2025.

We belden onze familie, vrienden en knuffelden, om uiteindelijk te zoeken naar een leuke club om de avond in af te sluiten. Waar we bij een aantal locaties geweigerd werden, vonden we uiteindelijk een club waar we voor zo’n zeventig dollar per persoon naar binnen mochten. We vonden die vijftien dollar van de dag ervoor duur, maar deze gaven we uit alsof het de normaalste zaak van de wereld was. We waren al lang blij dat we iets hadden gevonden.

De eerste uren van 2025 verstreken en het was tijd om naar bed te gaan. We gingen nog naar de McDonalds, waarna we een uber namen, waarin ik in slaap viel, zonder ook maar een hap te nemen van mijn veertig kipnuggets en twee quarter pounders. Het was een geslaagde avond, maar hij was zeker voorbij.

De volgende dag probeer ik samen te vatten in deze eenzame alinea. We deden niets anders dan allemaal op onze eigen apparaten een serie kijken in bed. Om zes uur gingen we naar een burger restaurant, waarna we om acht uur weer in bed lagen. Om elf uur was één januari voor ons allemaal voorbij.

Op de tweede dag van het jaar deden we niet iets meer. Het was tenslotte de laatste dag met z’n drieën. Miro en Just moesten namelijk echt door en op zoek naar werk, terwijl ik graag nog even in Melbourne bleef, op zoek naar een eigen vervoersmiddel.

We gingen naar de Queen Victoria Market en liepen wat rond op zoek naar mooie ‘meuk’: onzin die je niet nodig hebt, maar wel leuk is om te kopen. We hielden ons echter in en kwamen met lege handen terug. Althans, we hadden een heerlijk Spaans broodje kip gehaald.

Hierna was het voor ons tijd om aan onze laatste kroegentocht van onze gezamenlijke trip te beginnen. Een drankje hier en een spelletje daar leidde ons uiteindelijk naar een steegje waar we opeens Sterrenstof uit de speakers hoorden komen. Een Nederlands meisje, Lara, had onze gesprekken namelijk gehoord, terwijl ze aan het werk was. We bleven voor nog een paar biertjes en speelden ‘Psych!’ Een spel waarbij je elkaars grootste geheimen probeert te ontdekken met grappige statements. Als laatste gingen we door naar Chinatown, waarbij we eerst oesters en daarna Koreaans aten. Een groot succes. Een tafel vol eten was de afsluiting van onze tijd samen. Hoewel ik het jammer vind afscheid te nemen van de jongens, ben ik ook blij mijn eigen pad te kunnen kiezen!