Pai - The Pai Hole
Ik zou nu kunnen vertellen over hoe ik in Pai vrijwel iedere dag uit ben gegaan, twee keer ben gaan tipsy-tuben en de beste tijd heb beleefd in het K-Bunk Hostel. Het is wellicht beter als ik start met een betere omschrijving van de Pai hole, hoe zelfs ik hierin ben gerold en waarom ik er na een ruime week ook weer heel graag uitspring. We doen een beetje van beide.
Op zondag arriveerden Heini en ikzelf na een busrit van drie uur - die bochten heb ik het vorig jaar al over gehad - in het kleine dorpje in het noord-westen van Thailand. Na een korte wandeling en een kleine herorriëntatie in het dorp liepen we naar het K-Bunk hostel aan het korte deel van de wandelstraat. K-Bunk is een partyhostel en dus maakten Heini en ik ons op voor een aantal dagen goed feesten. We wilden na een isolement van een aantal weken toch wat mensen ontmoeten en dus checkten we in in een van de kleinere dorms van het hostel. Wat persoonlijke ruimte kwam ons ook best goed uit.
Op dag één was het grote event van de dag een ‘gender bender’ party. Dit was een groot verkleedfeest waarvan je de invulling zelf kunt bedenken. Ik zal jullie alleen vertellen dat ik binnen een korte tijd een zeer mooie vrouw werd. Ik kreeg dan ook meer aandacht van echte vrouwen, verkleed als mannen, dan gewoonlijk. Pure winst. We deden in onze nieuwe kostuums een pubcrawl, leerden mensen kennen en eindigden uiteindelijk op een afterparty aan de rand van het dorp.
Hoewel we op maandag rustig aan deden en simpelweg een drankje deden in een aantal barretjes, was het op dinsdag tijd voor het grote event van de week, Tipsy Tubing. Aangezien ik dit een jaar eerder met Nikki ook al eens heb gedaan en hier toen ook over schreef, zal ik dit ook kort houden. Je begint vroeg met drinken en om half één ‘s middags zit je al in de taxi naar de eerste bar, vanaf waar je vervolgens met een band over de Pai rivier van club naar club vaart. Lachen, chaos! Waar het verstandig zou zijn om ‘s avonds gewoon vroeg naar bed te gaan, maakten wij de omgekeerde keuze die ons betaald kwam te staan. Sociale standaarden en omgangsvormen worden buigbaar en we deden vanalles waar we een dag later spijt van hadden. Van je fouten moet je echter leren.
De volgende ochtend hoorde ik namelijk dat Miro en Just - daar zijn ze weer! - op vrijdag naar Pai zouden komen. Alweer verlengde ik mijn hostel en plakte ik er ook met de jongens een aantal dagen aan vast. Heini en ik hadden vervolgens écht wat afstand nodig, dus dat kwam goed uit. We gingen weer tuben. Erg gezellig, iets voorspelbaar, maar nog steeds leuk. De Paihole had me onbewust te pakken. Het was er comfortabel, betaalbaar en gezellig klein. Op straat kwam je mensen tegen die je al heel de week overal en nergens zag en de natuur om het dorp heen is adembenemend mooi.
Los van feesten en het uittesten van god’s zeven zonden, heb ik dit keer ook iets meer mijn best gedaan om de omgeving te ontdekken. Zo gleed ik van de meest sketchy watervalglijbaan, bekeken we de zonsondergang in de Pai Canyon - wat echt net Australië is - en reed ik met Heini naar de hotsprings, die verrassend fijn waren. Ook het Chinese Village was hoewel toeristisch, erg leuk. Toch heb ik het hier na zeven dagen helemaal gezien.
De hoeveelheid Israëlische en britse toeristen die niet weten te mengen, het eindeloze geblow van iedereen in een olifantenbroek, het feit dat je je anonimiteit hier snel opgeeft en zelfs al het gefeest, komt mij na een week echt de strot uit. Ik besluit, voor ik mijn weg op het gebaande pad vervolg richting Laos, de jongens te vergezellen op een epische roadtrip, de Mae Hong Son Loop. Ik neem afscheid van Heini en loop nog één ereronde door de wandelstraat van Pai, voor ik na acht dagen toch echt vertrek.